บทที่ 438 เข้าวังกลางดึก

“หม่อมฉันไร้ความหมาย แต่ต้องขอบพระทัยในความเมตตาของเสด็จแม่ หม่อมฉันชอบมู่เหมียนมาโดยตลอด หากนางสามารถเข้ามาปรนนิบัติฝ่าบาทในวังได้ แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีเพคะ” เฉินอวิ๋นชูดูมีความสุขมาก ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเยือกเย็น เฉินอวิ๋นชูสามารถทำได้ แต่นางไม่สามารถทำได้

จักรพรรดิอวี้ตี้อายุมากแล้ว?

สามารถเป็นพ่อของมู่เหมียนได้เลย！

“เสด็จแม่ ลูกไม่รับนางสนม ตอนนี้ในวังหลังมีฮองเฮาและพระสนมเอกเซียวก็เพียงพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่พอใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก แต่ไม่ได้แสดงออกมา！

“ฝ่าบาทไม่ต้องตรัสอะไรมากมาย เอาตามที่ฝ่าบาททรงตรัส และคงต้องผิดต่ออดีตจักรพรรดิและบรรพบุรุษแล้ว ？

ข้าตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้อุ้มหลาน เจ้าคิดว่าข้าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าก็คงถูกเจ้าทำให้โกรธจนตาย

ฮองเฮาร่างกายอ่อนแอมากกว่าเจ้า ส่วนเจ้าไม่ได้อ่อนแอเลย

ฮึ！”

สีหน้าของจักรพรรดิอวี้ตี้ไม่น่ามองมากนักและไม่พูดอะไร

ฮองเฮาก้มหน้าลงและไม่พูดอะไรเช่นกัน

“พระชายาตวน？” พระพันปีมองไปที่อวิ๋นหลัวฉวน อวิ๋นหลัวฉวนจึงรีบแสดงความคิดเห็น

“เสด็จแม่ หม่อมฉันต้องการเลือกพระชายารองให้ท่านอ๋องตวนมานานแล้วเพคะ แต่ยังไม่มีตัวเลือกที่ดี แต่ดูเหมือนมู่เหมียนจะไม่ชอบท่านอ๋องตวนของหม่อมฉัน หากนางชอบ หม่อมฉันก็ยินดีเพคะ”

อวิ๋นหลัวฉวนกล่าวอย่างจริงใจ อ๋องตวนจ้องมองไปที่นาง：“ฉวนเอ๋อร์ เมื่อวานเจ้ายังกล่าวว่าจะเชื่อฟังข้าเป็นอย่างดี เหตุใดวันนี้เมื่อพบเสด็จแม่ เจ้าถึงได้……”

“อ๋องตวน คำพูดในห้องของเจ้าจะคิดเป็นจริงเป็นจังได้อย่างไร หยุดพูดไร้สาระแล้ว หุบปากซะ！”

“เสด็จแม่ ลูกไม่เต็มใจ ในสายตาของลูก มู่เหมียนเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง เสด็จแม่ทรงโปรดยกเลิก……”

“หุบปาก！” พระพันปีโกรธมาก และอ๋องตวนก็หุบปากด้วยความอึดอัดใจ！

พระพันปีมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น：“พระชายาเย่ ถึงตาเจ้าแล้ว ฮองเฮาและพระชายาต่างก็เห็นด้วย แล้วเจ้าล่ะ？”

“หม่อมฉันไม่เห็นด้วยเพคะ หม่อมฉันเคยรับปากท่านอ๋องว่าขอเคียงคู่ไปชั่วชีวิตในชีวิต และไม่ยินยอมให้แต่งกับพระชายารอง！”

“ไม่ควรถามเจ้าเลย จะได้ไม่ต้องโกรธ เจ้าก็ยอมเห็นด้วยเถอะ” พระพันปีพูดตัดบทและเบือนหน้าหนี

“เสด็จแม่ เรื่องนี้ต้องถามมู่เหมียนด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ” หนานกงเย่กล่าวในทันที

พระพันปีมองไป：“ไม่จำเป็นต้องถามมู่เหมียนแล้ว ถามไปนางก็ไม่เห็นด้วย ข้ารู้ความคิดของนางดี？

การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ต้องเชื่อฟังคำสั่งของพ่อแม่ พวกเจ้าทั้งสามคน ใครบ้างที่ไม่ใช่เพราะข้าตัดสินใจให้？”

ทั้งสามคนพูดไม่ออก ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“เสด็จแม่ หม่อมฉันไม่ใช่เพคะ？”

ทั้งห้าคนหันมามอง ฉีเฟยอวิ๋นไม่พอใจและยืนนิ่ง：“เสด็จแม่ หม่อมฉันไม่ยินยอมเพคะ！”

หนานกงเย่ย้ำในทันทีว่า：“เสด็จแม่ ลูกก็ไม่ยินยอมเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”

อ๋องตวนเหลืองมองและกล่าวในทันทีว่า：“เสด็จแม่ ลูกก็ไม่ยินยอมเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”

“เสด็จแม่……”

จักรพรรดิอวี้ตี้ก็ต้องการแสดงเจตจำนงอันแน่วแน่เช่นเดียวกัน สีหน้าของพระพันปีทรุดลง：“ฝ่าบาท เจ้าอย่าทำให้ข้าโกรธ อยากจะให้ข้าโกรธจนตายหรืออย่างไร？”

จักรพรรดิอวี้ตี้กลืนคำพูดกลับไปด้วยความอึดอัดใจและก้มหน้าลง

พระพันปีชำเลืองมองดูไห่กงกง ไห่กงกงนำถาดรองเดินไปตรงหน้าทั้งสามคน：“ฝ่าบาท อ๋องตวน อ๋องเย่ ในนั้นมีป้ายสองอันที่ว่างเปล่า และมีป้ายหนึ่งที่เขียนชื่อของมู่เหมียนไว้

หากใครจับได้ มู่เหมียนจวิ้นจู่ก็จะแต่งงานกับผู้นั้น”

จักรพรรดิอวี้ตี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและไม่ได้ขยับเขยื้อน

ไห่กงกงกล่าวว่า：“เชิญฝ่าบาทก่อนหรือท่านอ๋องก่อนก็ได้พ่ะย่ะค่ะ？”

“ไม่ต้องให้พวกเขาแล้ว ให้ฮองเฮาทำแทนเถอะ” พระพันปีทรงพระเมตตา

ฮองเฮาถอนสายบัว：“หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ”

ไห่กงกงเดินไปตรงหน้าฮองเฮา：“เชิญฮองเฉาพ่ะย่ะค่ะ”

ฮองเฮาเหลือบมองถาดรองและหยิบป้ายตรงกลาง แต่นางไม่ได้เปิด เพียงแค่กำมันไว้แน่น

สายตาของจักรพรรดิอวี้ตี้ดูสับสน เขาหยิบป้ายนั้นไปเป็นการตอบรับ

ไห่กงกงเดินไปตรงหน้าอวิ๋นหลัวฉวน อวิ๋นหลัวฉวนส่ายหัวอยู่นาน：“ท่านพี่เสียนเฟย ท่านเลือกก่อนเถิด？”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ยอมมองและไม่อยากเลือก ไม่เลือกก็เท่ากับไม่ยินยอม และถึงตอนนั้นนางก็จะไม่ยอมให้แต่ง