บทที่ 439 ฟื้นแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นเจ็บมากจนแทบจะเป็นลมแล้ว เมื่อหนานกงเย่เห็นเลือดก็ตกใจมาก และรีบให้คนเข้าไปในวังเพื่อรายงาน หมอโจวจึงรีบเตรียมพร้อมในทันที และให้หมอตำแยเข้าไปเฝ้าดูไว้ เนื่องจากเกรงว่าจะเกิดอะไรขึ้น จึงเรียกอวิ๋นจิ่นมาด้วย

เมื่อแม่ทัพฉีมาถึง ฉีเฟยอวิ๋นก็เจ็บท้องอยู่ข้างในสักพักแล้ว

“อวิ๋นอวิ๋นล่ะ？” แม่ทัพฉีจะเข้าไปหาหนานกงเย่ หนานกงเย่อยู่เป็นเพื่อนแีเฟยอวิ๋นข้างใน ทังเหอจึงรีบขวางแม่ทัพฉีไว้

“ท่านแม่ทัพเข้าไปไม่ได้นะขอรับ ข้างในไม่สามารถเข้าไปได้ ท่านอ๋องทรงอยู่ข้างในแล้ว”

“จะทำอย่างไรดี？” แม่ทัพฉีเดินไปเดินมาด้วยความร้อนใจ และเกือบจะร้องไห้

อวิ๋นจิ่นวิ่งออกมาจากข้างใน：“เร็วเข้า เอาน้ำร้อนมา！”

ผู้คนในลานบ้านกำลังยุ่งวุ่นวาย ดูเหมือนว่าฉีเฟยอวิ๋นจะไม่ไหวแล้ว มีนกกลุ่มหนึ่งบินอยู่รอบ ๆ ลานบ้าน บนหลังคาเต็มไปด้วยนก และนกหลากหลายชนิดก็บินมาที่นี่ รวมทั้งนกหลายชนิดที่ไม่เคยเห็นด้วย

แม่ทัพฉีเพิกเฉยต่อความประหลาดใจและถามว่า：“ทำไมยังไม่ออกมาอีก？”

ทังเหอก็เป็นกังวลเช่นกัน เขารู้ได้อย่างไร？

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเหนื่อยมาก นางมองไปที่หนานกงเย่：“ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่ไหวแล้ว ไม่มีเรี่ยวแรงเลย ได้อยู่กับท่านอ๋องในช่วงเวลานี้หม่อมฉันมีความสุขมากเพคะ！”

“อย่าพูดไร้สาระ ห้ามพูดไร้สาระ！ข้าไม่ฟัง！” ดวงตาของหนานกงเย่แดงก่ำ และจับมือข้างหนึ่งของฉีเฟยอวิ๋นไว้แน่น

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว：“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเหนื่อยแล้ว และไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย อีกเดี๋ยวท่านให้หมอโจวมาผ่าตัดให้หม่อมฉัน เปิดท้องของหม่อมฉัน และพาลูก ๆ ออกมา ดูแลพวกเขาให้ดีและเลี้ยงดูพวกเขาจนเติบโต

เล่าเรื่องของหม่อมฉันให้พวกเขาฟัง！”

“อวิ๋นอวิ๋น……” หนานกงเย่เฝ้ามองฉีเฟยอวิ๋นที่ค่อย ๆ หลับตาลง

ดวงตาของฉีเฟยอวิ๋นมีน้ำตาไหลออกมา นางไม่มีเรี่ยวแรงแล้วจริง ๆ พวกเขาดื้อรั้น และไม่คลอดออกมาแต่โดยดี！

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นสลบไป ข้างนอกก็มีคนมาขอเข้าเฝ้า

“ท่านอ๋อง มีสตรีแซ่ไป๋คนหนึ่งมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

หนานกงเย่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า：“รีบเชิญเข้ามาเร็ว！”

ไป๋ซู่ซู่เดินเข้ามาและถือกล่องยามาด้วย

หลังจากที่เข้ามาแล้ว นางก็เปิดกล่องยาและหยิบเข็มฉีดยา นางเดินไปข้าง ๆ ฉีเฟยอวิ๋นและฉีดยาให้ฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นก็บอกให้หมอตำแยออกไป และนางก็ช่วยทำคลอดให้ฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นสะลึมสะลือและกลับไปในยุคปัจจุบัน ครั้งนี้เธอปรากฏตัวบนถนนที่ซูมู่หรงถูกโจมตี ทุกคนเสียชีวิตหมดแล้ว และเหลือเพียงซูมู่หรง และซูมู่หรงยังได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นรีบวิ่งเข้าไปในทันทีและลากซูมู่หรงออกมาท่ามกลางกระสุน

เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋น ซูมู่หรงก็ตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสในหลายจุดทั่วร่างกายและมีเลือดไหลออกมา

ฉีเฟยอวิ๋นลากซูมู่หรงไปยังที่ปลอดภัย และปลดเสื้อผ้าของเขา และคลำหากล่องยาบนตัวของเธอ จากนั้นก็หันกลับมาและเห็นว่าเธอกำลังถือกล่องยาอยู่

ฉีเฟยอวิ๋นรีบเปิดกล่องยา และพบเข็มฉีดยาข้างใน เธอจึงรีบฉีดยาปฏิชีวนะให้ซูมู่หรง

“เกิดอะไรขึ้น？” ฉีเฟยอวิ๋นเอากระสุนออกไปพลางและถามซูมู่หรงไปพลาง

แววตาของซู่มู่หรงดูเหม่อลอย ใบหน้าของเขามืดดำ เขาเอามือดึงเสื้อของฉีเฟยอวิ๋นไว้：“รับปากกับผมว่าคราวนี้จะไม่กลับไปอีก ห้าปีแล้ว ทำไมคุณเพิ่งจะกลับมา？”

“……คุณพูดว่าอะไรนะ？” ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึง：“ห้าปีแล้ว？ฉันจากไปห้าปีแล้วเหรอ？”

“เหอะ ๆ ……ผมคิดถึงคุณมาก！”

หลังจากที่พูดจบ ซูมู่หรงก็หมดสติไป ฉีเฟยอวิ๋นรีบฉีดยากระตุ้นหัวใจให้เขาในทันที และรีบเอากระสุนออกให้เขา

โชคดีของซูมู่หรงที่ฉีเฟยอวิ๋นทำให้เขาฟื้นขึ้นมาได้

“ผมยังไม่ตายเหรอ？” ซูมู่หรงถามฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นจึงรีบตรวจดูอาการให้เขา อาการบาดเจ็บสาหัสมากเกินไป ต้องนอนราบและห้ามขยับ

“ไม่ตายหรอก หัวหน้าเป็นคนโชควาสนาดีมาก” ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มอย่างไม่เต็มใจ

ซูมู่หรงส่ายหัว：“ในหน่วยของเรามีหนอนบ่อนไส้ พวกเขาเป็นศัตรูของเรา คนในหน่วยเสียชีวิตไปไม่น้อยเลย ผมได้รับคำสั่งให้มาตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด ไม่คิดว่าจะถูกพวกเขาจับได้ พวกเขาจึงต้องการฆ่าผม”