บทที่ 446 เริ่มเกลียดชังตั้งแต่ยังเด็ก

พระมเหสีหวาโกรธจัด และจ้องไปที่ทารกน้อยด้วยความงุนงง

และรู้สึกว่าหน้าตาคล้ายอ๋องตวน

“ท่านพี่……”

พระพันปีเดินไปและอุ้มขึ้นมาหนึ่งคน：“นี่ก็เหมือนเสด็จย่าเลย ทำไมถึงได้ไร้เดียงสาเช่นนี้？”

พระพันปีพูดเกลี้ยกล่อมทารกน้อย ไม่คิดว่าทารกน้อยได้ยินแล้วจะอารมณ์ดี ปากเล็ก ๆ ขยับ และเตะเท้าเบา ๆ ดูเหมือนว่าจะมีความสุขและจำผู้คนได้แล้ว！

พระพันปีและพระมเหสีหวาตกตะลึง พระพันปีรู้สึกประหลาดใจ ยังเป็นทารกน้อยอยู่เลย

“เด็กคนนี้？” พระพันปีตรัสว่า：“พระมเหสีหวา เจ้าดูนี่สิ？”

เมื่อพระมเหสีหวามองไป ทารกน้อยคนนั้นก็ไม่ร่าเริงแล้ว

พระพันปีตรัสว่า：“เสด็จย่าไท่เฟย”

“เหอะ ๆ……” ทารกน้อยหัวเราะอย่างเริงร่า

พระพันปีไม่อยากจะเชื่อเลย：“ฝ่าบาท เจ้าอุ้มหน่อย”

พระพันปีส่งทารกน้อยที่อยู่ในอ้อนแขนไปให้จักรพรรดิอวี้ตี้ จักรพรรดิอวี้ตี้อุ้มทารกน้อยอย่างระมัดระวัง：“นี่……”

พระพันปีตรัสว่า：“เขาคือเสด็จลุงใหญ่”

“เหอะ ๆ……” คนนี้ก็หัวเราะเช่นกัน

“อ๋องตวน” พระพันปีเรียกอ๋องตวน และอ๋องตวนก็เข้ามาอุ้ม แม้ว่าเขาจะไม่มี แต่ก็ไม่ได้อิจฉาริษยาและอุ้มอย่างระมัดระวัง

แต่ก็ยังไม่ยิ้มและมองไปที่อ๋องตวน

พระมเหสีหวาเดินไป：“น่าแปลก！”

พระพันปีเดินไป：“นี่คือเสด็จลุงรอง！”

“เหอะ ๆ……” คนนี้ก็หัวเราะเช่นกัน อ๋องตวนเกือบจะทำทารกน้อยหล่น อวิ๋นหลัวฉวนมือไวและรับไว้ นางมองไปที่อ๋องตวนอย่างไม่สบอารมณ์

ทารกน้อยจ้องมองไปที่อวิ๋นหลัวฉวนและไม่ดิ้นแล้ว

พระพันปีทรงตกใจและตรัสอย่างโกรธเคืองว่า：“ดูเจ้าสิ หลานยิ้มให้เจ้า เจ้าจะตกใจอะไร？”

“กระหม่อมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับเขาพ่ะย่ะค่ะ” อ๋องตวนทำอะไรไม่ถูก อวิ๋นหลัวฉวนมองไปที่พระพันปี

“เสด็จแม่เพคะ เขาจำหม่อมฉันได้ด้วย”

“นี่คือเสด็จป้ารองของเจ้า” หลังจากที่พระพันปีทรงตรัส ทารกน้อยก็หัวเราะเหอะ ๆ และยื่นมือไปจับพู่บนเสื้อผ้าของอวิ๋นหลัวฉวน จากนั้นก็เริ่มเล่น

พระพันปีทรงอารมณ์ดี และหันไปเห็นฮองเฮาเฉินอวิ๋นชูที่ยื่นอยู่อย่างใจลอย

“ฮองเฮา เจ้าก็ด้วยสิ”

“เพคะ” พระพันปีเดินไปตรงหน้าอวิ๋นหลัวฉวนและต้องการจะอุ้มทารกน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของนางไป อวิ๋นหลัวฉวนตัดใจไม่ลง นางจึงอุ้มทารกน้อยไปที่พระมเหสีหวา

“เสด็จแม่ ท่านอ๋องตรัสว่าวันนี้ให้หม่อมฉันอุ้มเยอะ ๆ หน่อย ถ้าหากชอบก็ให้มีสักหลาย ๆ คน” อวิ๋นหลัวฉวนกล่าวกับพระมเหสีหวาอย่างมีความสุข

“เช่นนั้นเจ้าก็อุ้มให้เยอะ ๆ หน่อย” พระมเหสีหวาตรัสและไม่พูดอะไร จากนั้นก็มองไปที่หนานกงเย่

หนานกงเย่ส่งทารกน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนให้เฉินอวิ๋นชู

เฉินอวิ๋นชูอุ้มทารกน้อยอย่างระมัดระวัง แต่ใครจะรู้ว่าเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของเฉินอวิ๋นชูแล้วจะร้องไห้เสียงดัง

สีหน้าของพระพันปีทรุดลงและไม่สบอารมณ์ในทันที

เฉินอวิ๋นตกใจมากและอุ้มทารกน้อยอย่างมือสั่น

ทุกคนมองมาที่นาง แม้แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ลำบากใจ

“ไม่ร้องนะ！” ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปหาบุตรชาย บุตรชายคว้าเสื้อผ้าของนางไว้และจะไป

พระพันปีทรงเป็นกังวลและส่งทารกน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนให้หนานกงเย่ จากนั้นก็รีบเดินไปดูหลานชาย：“นางเป็นเสด็จป้าใหญ่ของเจ้า ไม่ร้องนะ！”

“อุแว้ ๆ ……” เมื่อเห็นพระพันปี ทารกน้อยก็ร้องไห้หนักขึ้น ราวกับว่าถูกหยิก ทารกน้อยจ้องมองไปที่พระพันปีแล้วร้องไห้ จากนั้นก็บื่นมือออกไปเหมือนต้องการให้อุ้ม พระพันปีจึงรีบเข้าไปอุ้มในทันที

เมื่อเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของพระพันปีแล้วก็ดิ้นไปมา