บทที่ 447 ถูกตบ

เมื่อผู้คนในตำหนักหรงเต๋อเห็นฉีเฟยอวิ๋นก็รีบคุกเข่าคารวะในทันที และไม่รู้ว่าสวีกงกงมาอยู่ข้างหลังฉีเฟยอวิ๋นตั้งแต่เมื่อไหร่ สวีกงกงตะโกน และทุกคนในตำหนักหรงเต๋อก็คุกเข่าลง

ฉีเฟยอวิ๋นมาถึงห้องบรรทมของตำหนักหรงเต๋อ และเห็นมู่เหมียนที่ถือดาบอยู่ในห้องบรรทม

ฉีเฟยอวิ๋นหยุดอยู่ที่ประตูหน้าห้องบรรทม นางกำนัลในตำหนักหรงเต๋อไปบอกมู่เหมียน มู่เหมียนตกตะลึงและหันไปมองฉีเฟยอวิ๋นอยู่นาน ก่อนที่จะโยนดาบในมือทิ้งไปและถามฉีเฟยอวิ๋นว่า：เจ้ายังมีหน้ามาอีกหรือ？”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองที่สวีกงกงและนางกำนัลคนอื่น ๆ：“ออกไปให้หมด”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกลำบากใจมาก ยังสามารถพูดได้ แสดงว่าไม่ได้มีเจตนาที่จะฆ่านาง

สวีกงกงโน้มตัวลงและถอยออกไป

นางกำนัลเหลือบมองมู่เหมียน และแน่นอนว่าไม่กล้าพูดอะไร

“หวงกุ้ยเฟยทรงมีอะไรก็เรียกบ่าวนะเพคะ บ่าวอยู่ตลอดเวลา”

นางกำนัลถอยออกไป มู่เหมียนรู้สึกขบขัน：“ข้าถามเจ้า เหตุใดเจ้าถึงไม่พูด？”

“ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร”

ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ที่หน้าประตูและไม่ขยับ มู่เหมียนเลิกคิ้วขึ้นและถามว่า：“ข้าแต่งงานกับฝ่าบาทแล้ว และเข้ามาในวังก็เพราะเจ้า ตอนนี้เจ้าพอใจแล้วหรือยัง？”

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าพอใจหรือไม่ เจ้าไม่ใช่ข้า”

ฉีเฟยอวิ๋นยังคงไม่ขยับ มู่เหมียนก็ไม่ก้าวมาข้างหน้า ทั้งสองคนยืนอยู่เช่นนั้น เจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า

ไม่พูดไม่จาและมองหน้ากัน

ในท้ายที่สุดมู่เหมียนก็กล่าวว่า：“เจ้ามาดูความวุ่นวายของข้าใช่หรือไม่？”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ตอบสนอง มู่เหมียนยิ้มเยาะ：“ข้ารู้ว่าเป็นเช่นนั้น”

มู่เหมียนก้มลงไปหยิบดาบบนพื้นขึ้นมา นางถือดาบเดินตรงหน้าฉีเฟยอวิ๋น และวางดาบลงบนคอของฉีเฟยอวิ๋น：“ข้าจะฆ่าเจ้า！”

“ฆ่าข้าแล้วจะมีประโยชน์อะไร หากข้าฆ่าแล้วมีประโยชน์ เจ้าก็ฆ่าข้าเลย แต่น่าเสียดายที่มันไร้ประโยชน์”

ฉีเฟยอวิ๋นยังคงนิ่งสงบ และไม่แม้แต่จะเหลือบมองดาบที่คอของนาง

มู่เหมียนโกรธจัด：“ข้าจะฆ่าเจ้า！”

มู่เหมียนฟันดาบลงไป ฉีเฟยอวิ๋นไม่ขยับ และดาบก็ตกลงมาที่คอของนาง

มู่เหมียนมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างโกรธจัด：“ทำไมเจ้าถึงไม่หลบ？เจ้าจะข่มขู่ใคร？”

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว：“มู่เหมียน……ข้าขอโทษ！”

มู่เหมียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และดาบในมือของนางก็หล่นลงไปบนพื้น นางหันกลับไปและไม่อยากที่จะมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ข้างหลังมู่เหมียน

จนกระทั่งมู่เหมียนร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ และกล่าวว่า：“เจ้าไปให้พ้น อย่าให้ข้าเห็นเจ้าอีก ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้า！”

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“ข้าให้กำเนิดบุตรห้าคน และล้วนแต่เป็นเด็กผู้ชาย！”

หลังจากที่พูดจบ ฉีเฟยอวิ๋นก็หันหลังจากไป

บางคนไม่สนิทสนมจะดีกว่า เพราะเมื่อสนิทสนมมากเกินไปแล้ว ยากที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความรู้สึก

คนอย่างนาง ยิ่งเข้าไปใกล้มากก็จะยิ่งพัวพันมาก อยู่ห่างออกไปจะดีกว่า

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นจากไปแล้ว มู่เหมียนหันหลังมองไปที่ประตู นางรีบเดินออกไป แต่ฉีเฟยอวิ๋นจากไปแล้ว

มู่เหมียนยืนจับประตูตำหนักหรงเต๋อไว้แน่น：“ฉีเฟยอวิ๋น！”

หลังจากที่ออกจากตำหนักหรงเต๋อแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็พบกับฮองเฮาเฉินอวิ๋นชู นางถอนสายบัว：“คารวะฮองเฮาเพคะ”

เฉินอวิ๋นชูยิ้ม：“อวิ๋นเจี๋ยไปที่ชายแดนและอาจจะไม่กลับมาอีกแล้ว เดิมทีเข้ากับมู่เหมียนก็เข้ากันได้ดี แต่ไม่คิดว่านางจะกลายเป็นหรงเต๋อหวงกุ้ยเฟย ได้ยินมาว่าทั้งหมดนี้เป็นเจ้าที่ประทานให้？”

ฉีเฟยอวิ๋นก้มหน้าลงและไม่พูดอะไร เฉินอวิ๋นชูไม่ได้บอกให้นางลุกขึ้น นางจึงไม่กล้าลุกขึ้น

“ข้าเห็นเจ้าแล้วไม่เจริญตา ตบปาก！”

สวีกงกงตกตะลึงและรีบกล่าวว่า：“ฮองเฮา ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ！”