บทที่ 452 ดึงเสี่ยวกั๋วจิ้วเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นตรวจดูอาการให้สวีกงกงและเตรียมที่จะจากไป นางหันกลับมาเห็นอวิ๋นหลัวฉวนและอ๋องตวนยืนอยู่ที่ประตู ทั้งสองต่างครุ่นคิดเรื่องการฝังศพ

“ท่านอ๋องตวน พระชายาตวน มาได้อย่างไร？” ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่พวกเขาแล้วถาม

“พวกเรามาส่งมอบของขวัญ” อวิ๋นหลัวฉวนกำลังนึกถึงตอนที่มาถึง และเดินไปทักทายสวีกงกง

“สวีกงกง ท่านดีขึ้นแล้วหรือไม่？” อวิ๋นหลัวฉวนถาม เพื่อเรียกสติของสวีกงกงกลับมา และเมื่อเห็นอวิ๋นหลัวฉวน สวีกงกงก็จะเดินลงมา

“ไม่เป็นไร สวีกงกงไม่ต้องลุกขึ้น ท่านบาดเจ็บอยู่”

สวีกงกงจึงนอนลง：“ขอบพระทัยพระชายาตวนที่ทรงห่วงใยบ่าวพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว วันนี้ข้าเอายาบำรุงมาให้ท่านด้วย ท่านต้องรักษาตัวให้ดี มีคนมากมายในวังที่ต้องการไปรับใช้ฝ่าบาท แต่ท่านไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก”

“……” สวีกงกงมีความคิดหนึ่งเกิดขึ้นในใจ หลังจากนอนมาเป็นเวลาสองเดือน ฝ่าบาทก็คงคุ้นเคยกับผู้ที่มารับใช้แล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเรียกให้เขากลับไป บางทีเขาอาจจะได้อยู่ข้างนอกก็ได้ เมื่อถึงเวลานั้นค่อยขอร้องพระชายาเย่ให้เขาอยู่รับใช้ที่จวนอ๋องเย่ แม้ว่าจะไม่เป็นที่นับหน้าถือตา แต่นั่นก็เป็นเพียงชื่อเสียงจอมปลอม จะมีหรือไม่มีก็ไม่สำคัญ

ขอเพียงแค่อาซีของเขาไม่เป็นอะไร เขาก็พอใจแล้ว

“บ่าวทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากที่พูดจบ อวิ๋นหลัวฉวนก็ไปที่ฉีเฟยอวิ๋นและกล่าวว่า：“ข้ากับท่านอ๋องเตรียมของขวัญไว้ ไม่รู้ว่าพวกเขาจะชอบหรือไม่”

แน่นอนว่าฉีเฟยอวิ๋นชอบ：“ชอบสิ ไปกันเถอะ”

ฉีเฟยอวิ๋นพาอวิ๋นหลัวฉวนกลับไปหาลูก ๆ หนานกงเย่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย มากันทำไมแต่เช้า？

อ๋องตวนนั่งลงและหยิบน้ำชาขึ้นมาจิบ หนานกงเย่รู้สึกอึดอัดใจ：“ท่านมาเช้ามาก”

อ๋องตวนก็ง่วงและมีรอยคล้ำใต้ตา เขาจึงดื่มชาเพื่อปลุกสมอง

หนานกงเย่ง่วงจนปวดหัว ทั้งสองดื่มชาด้วยกัน และเฝ้ามองผู้หญิงสองคนที่พูดคุยกับเด็ก ๆ อย่างอึดอัดใจ

อวิ๋นหลัวฉวนเตรียมของขวัญที่ประเมินค่าไม่ได้มามากมาย และล้วนเป็นของที่ล้ำค่าในสายตาของอวิ๋นหลัวฉวน

ฉีเฟยอวิ๋นรับไว้และพูดคุยกัน

ในขณะที่พูดคุยกัน แม่ทัพฉีก็เดินเข้ามาจากด้านนอก：“พวกท่านไปด้านหน้าเถอะ มีคนกลุ่มหนึ่งมา”

หนานกงเย่ไปดู จากนั้นก็รีบกลับขึ้นไปบนเตียงและนอนห่มผ้า：“ข้าไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ข้าต้องการพักผ่อน อวิ๋นอวิ๋น เจ้าไปกันเถอะ อ๋องตวนหากท่านไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปก่อนเถิด”

แม่ทัพฉีมองไปที่อ๋องตวน แต่แม่ทัพฉีไม่ชอบหน้าอ๋องตวน จึงไม่ได้พูดอะไร เขามองที่เด็ก ๆ และหาว：“อวิ๋นอวิ๋น เมื่อคืนพ่อก็นอนไม่ค่อยหลับ เช่นนั้นพ่อกลับก่อนนะ”

จากนั้นแม่ทัพฉีก็หันหลังกลับไป ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าคนที่มาคงไม่ดีนัก

ก่อนหน้านี้ที่เกิดเรื่องขึ้นกับนาง หนานกงเย่ก็ปกปิดข่าวสาร เพื่อไม่ให้ผู้คนมาอวยพรที่จวนอ๋องเย่ พอหลังจากที่นางไม่เป็นอะไรแล้ว แน่นอนว่าผู้คนย่อมต้องมาอวยพรถึงหน้าประตู พวกเขาไม่อยู่ก็คิดว่าจวนอ๋องเย่จะรอดพ้นไปได้แล้ว แต่สุดท้ายก็ยังเป็นเหมือนเดิม

ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็ต้องรับไว้ด้วยความปีติยินดี

ฉีเฟยอวิ๋นไปที่ลานด้านหน้าจวนแม่ทัพ จากนั้นอวิ๋นหลัวฉวนและอ๋องตวนก็จากไป

วันนี้มีคนมาที่ลานหน้าจวนมากมาย และของพระราชทานสิ่งแรกคือหินห้าสีของพระพันปีและมีห้าเม็ด ฉีเฟยอวิ๋นไม่เคยเห็นหินห้าสีมาก่อน แต่คิดว่ามันเป็นไข่มุกขัดเงา แต่หลังจากที่เปิดดูก็เห็นว่ามันเป็นหินหลากสี ของสิ่งนี้ล้ำค่ามาก ฉีเฟยอวิ๋นจึงรับไว้ด้วยความเต็มใจเป็นอย่างมาก

พระมเหสีหวามอบกระพรวนหยกห้าเส้น

จักรพรรดิอวี้ตี้มอบตราประทับห้าอัน

ผู้คนที่มามอบของขวัญมีจำนวนนับไม่ถ้วน ฉีเฟยอวิ๋นจึงเรียกให้พ่อบ้านอันมาจดบันทึกด้วยตนเอง

ฉีเฟยอวิ๋นอยู่กับการรับของขวัญทั้งวัน แม้แต่เว่ยหลินชวนและอวิ๋นหลัวฉายก็มาด้วย ทั้งสองมอบตำราห้าชุด

“เสด็จอาใหญ่เป็นยังไงบ้าง？” ฉีเฟยอวิ๋นจำได้ว่านางยังให้ยาเสด็จอาใหญ่ไม่หมด จึงไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรแล้ว

เว่ยหลินชวนกล่าวว่า：“พระวรกายแข็งแรงดี เมื่อเร็ว ๆ นี้ทรงทราบว่าฉายเอ๋อร์จะมีข่าวดีก็ดีพระทัยมาก และกำลังคิดเรื่องการตั้งชื่อ”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่อวิ๋นหลัวฉายด้วยความประหลาดใจ：“จั่วจงเจิ้งมีข่าวดีแล้วหรือ？”

“พ่ะย่ะค่ะ！”

อวิ๋นหลัวฉายหน้าแดง

“ยินดีด้วยนะ！”