บทที่ 453 ท่านอ๋องออกจากราชการอีกแล้ว

ทั้งสองคนได้เข้ามาพบจักรพรรดิอวี้ตี้ และในขณะนี้จักรพรรดิอวี้ตี้กำลังพิจารณาฎีกาโดยไม่ได้เงยพระพักตร์ขึ้นมาทอดพระเนตรทั้งสองคน แต่ได้ตรัสออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก "เข้าวังหลวงมากลางดึกเช่นนี้ มีเรื่องรีบร้อนอะไรหรือ? แม้ข้าจะยังไม่นอนหลับพักผ่อน แต่พวกเจ้าไม่กลัวถูกตัดขาทั้งสองข้างหรือ?"

หนานกงเย่หยิบฎีกาที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาและโยนไปให้เสี่ยวกั๋วจิ้ว เสี่ยวกั๋วจิ้วไม่มีศิลปะการต่อสู้แต่เขาก็รับฎีกาเอาไว้ได้โดยสัญชาตญาณ

จักรพรรดิอวี้ตี้รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไปจึงมองไปที่ทั้งสองคนอย่างเย็นชาและใบหน้าเคร่งขรึม!

"ช่างบังอาจนัก ต่อหน้าข้ายังกล้าทำเช่นนี้ได้ พวกเจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาบ้างเลยหรืออย่างไร?"

จักรพรรดิอวี้ตี้ปัดกองฎีกาบนโต๊ะลงทั้งหมด

ขันทีตกใจจนตัวสั่นและคุกเข่าลงเพื่อร้องขอความเมตตา และเมื่อมองไปที่หนานกงเย่และเสี่ยวกั๋วจิ้ว ทั้งสองคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสี่ยวกั๋วจิ้วถือฎีกาไว้แน่นในมือ "กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมได้รวบรวมข้อมูลบางอย่างที่ไม่เป็นผลดีต่อเมืองต้าเหลียงและคิดว่าเรื่องนี้ไม่สามารถปล่อยเอาไว้ได้จึงได้ตั้งใจเชิญผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เข้าวังมาเพื่อพบฝ่าบาทและหวังว่าฝ่าบาทจะทรงพิจารณาพ่ะย่ะค่ะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้ค่อยๆ สงบลง พระองค์วางใจลงเพราะไม่ใช่หนานกงเย่

"ยกขึ้นมา"

ขันทีตกใจจนตัวสั่น จักรพรรดิอวี้ตี้จึงตรัสออกไปว่า "ลงไปรับมา"

ขันทีได้ยินเข้าจึงนึกขึ้นว่าเสียงของจักรพรรดิอวี้ตี้นั้นราวกับเสียงของเสือที่จู่ๆ ก็คำรามขึ้นมาในภูเขาป่าลึก ที่ได้ยินแล้วต้องสงสัยจนตัวสั่น เขารีบลุกขึ้นไปรับฎีกาและส่งมอบให้กับจักรพรรดิอวี้ตี้

จักรพรรดิอวี้ตี้เปิดฎีกาออกมาและจ้องมองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "กล่าวโทษฮองเฮา?"

จักรพรรดิอวี้ตี้โยนฎีกาลงบนพื้นและตบลงไปที่โต๊ะ เสี่ยวกั๋วจิ้วเห็นดังนั้นจึงรู้สึกตกใจและเหลือบมองไปยังหนานกงเย่ที่ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ และรู้สึกโมโหเขา

"ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ขณะนี้ถือว่าเป็นอันตรายอย่างมาก หากไม่ทำการตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด เกรงว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงในวังหลังอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวกั๋วจิ้วยังคงฝืนพูดออกไป

จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปยังหนานกงเย่ "เรื่องนี้เป็นความคิดของเจ้าหรือ?"

"กระหม่อมไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ!" หนานกงเย่รีบก้มหน้าพูดปฏิเสธ

จักรพรรดิอวี้ตี้กล่าวอย่างเย็นชา "นอกจากข้าแล้ว ใครก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะกล่าวโทษฮองเฮาได้ นางเป็นผู้หญิงของข้า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าในการกล่าวโทษได้อย่างไร?"

จักรพรรดิอวี้ตี้ปัดข้าวของที่อยู่บนโต๊ะทั้งหมดกระเด็นตกลงมาด้วยความโกรธ จักรพรรดิอวี้ตี้ลุกขึ้นและตรัสว่า "เจ้ามาเพราะเรื่องที่ฮองเฮาตบพระชายาเย่ใช่หรือไม่? เจ้าเข้ามาสิ ข้าให้เจ้าตบข้า ดูว่าเจ้าจะกล้าหรือไม่? ดูว่าเข้าจะมีความกล้านี้หรือไม่

ข้ายังไม่ตายเลย แต่เจ้ากลับต้องการกล่าวโทษฮองเฮา หากข้าตายไป นางไม่มีลูกสักคน เจ้าก็ต้องการตายให้ได้เลยอย่างนั้นหรือ

เดิมทีข้าคิดว่าให้นางเลี้ยงดูเจ้าเพื่อเห็นแก่ที่ข้ารักและเอ็นดูเจ้า เจ้าก็จะปฏิบัติต่อนางอย่างดี

ไม่คิดเลยว่าตบไปเพียงสองครั้ง ก็สามารถทำให้ข้าเห็นความใจดำอำมหิตของเจ้าได้!

พี่สะใภ้ใหญ่ที่เหมือนกับแม่ นางตบพระชายาของเจ้า คิดว่าไม่มีเหตุผลสักนิดเลยหรือ?

ข้าเป็นจักรพรรดิ นางเป็นฮองเฮาของข้าก็เท่ากับเป็นแม่ของอาณาจักรแห่งนี้ แต่เจ้ากลับมีความคิดเช่นนี้ ในสายตาของเจ้ายังมีข้าและกฎหมายจักรพรรดิอยู่บ้างหรือไม่?"

หนานกงเย่กล่าวว่า "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฐานะยศตำแหน่งใดๆ เรื่องที่เสี่ยวกั๋วจิ้วตรวจสอบมาได้นั้นมีความสำคัญและเป็นเรื่องใหญ่เกี่ยวข้องกับความเจริญรุ่งเรืองของเมืองต้าเหลียง ความรู้สึกของฝ่าบาทนั้นกระหม่อมสามารถรับรู้ได้ เหมือนกับที่ฝ่าบาทตรัสไว้ ฮองเฮาตบอวิ๋นอวิ๋นสองครั้ง รอยตบนี้ตบลงไปในใจของกระหม่อม กระหม่อมราวกับถูกเข็มทิ่มแทงเข้าไปในใจ และสามารถรับรู้ความรู้สึกนั้นได้พ่ะย่ะค่ะ"

"หนานกงเย่......เจ้ากล้าทำการกบฏวังหลวง?"

จักรพรรดิอวี้ตี้ตะโกนออกมา หนานกงเย่ก้มหน้าลง "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ การกล่าวโทษฮองเฮาไม่ใช่เรื่องของกระหม่อมแต่เพียงผู้เดียว ฝ่าบาทจะย้ำแต่กระหม่อมเพื่อประโยชน์อันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

"ข้าคิดว่าเป็นเจ้า หรือเจ้าคิดว่าเป็นข้า เจ้าเป็นผู้สำเร็จราชการแทนข้า หรือเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระชายาของเจ้ากันแน่?"

"ฝ่าบาทตรัสเช่นนี้แสดงว่าไม่ต้องการตรวจสอบเรื่องของฮองเฮาแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

"เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?"

"ฝ่าบาทไม่ต้องการอาณาจักรผืนแผ่นดิน แต่กลับยอมให้กับหญิงสาวที่รักเพียงคนเดียว กระหม่อมทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ! แต่กระหม่อมยังมีสิ่งที่ต้องพูดออกมา วังหลวงของฝ่าบาทหลายปีมานี้เงียบเหงาลงและไม่มีผู้สืบทอดราชสกุล ทั้งหมดนี้ก็เป็นการกระทำของฮองเฮา ถึงแม้กระหม่อมจะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้ได้ จึงไม่เข้าไปทำการใดๆ พ่ะย่ะค่ะ

ฝ่าบาท......กระหม่อมกราบทูลขอลาออกจากการเป็นขุนนางพ่ะย่ะค่ะ"

หนานกงเย่ยกชายชุดขึ้นและคุกเข่าลงคำนับศีรษะลงกับพื้นสามครั้งจากนั้นจึงลุกขึ้นและเดินออกไป

เสี่ยวกั๋วจิ้วหันกลับไปมอง เขาได้เดินออกไปแล้ว

เสี่ยวกั๋วจิ้วกล่าวว่า "กระหม่อมกราบทูลลาพ่ะย่ะค่ะ!"

เสี่ยวกั๋วจิ้วหันหลังกลับและเดินออกไป จักรพรรดิอวี้ตี้เรียกเขาไว้ "กลับไปเกลี้ยกล่อมเขา ให้เขากลับมาทำงานให้กับข้า และอย่าสร้างเรื่องอะไรอีก

บอกกับเขาว่า เรื่องที่ฮองเฮาตบพระชายาเย่นั้น ข้าได้สั่งให้กักขังฮองเฮาแล้ว"