บทที่ 466 ช่องทางลับตำหนักเฟิ่งอี๋

หนานกงเซวียนเหอหัวเราะขบขันแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจ "เพียงเพราะจงชินอย่างพวกข้าเป็นเพียงแค่ของตกแต่งในอาณาจักรต้าเหลียงเท่านั้น หากต้องการเข้าไปอยู่ในสายตาของจวนกั๋วกงนั้นเป็นสิ่งที่ยากราวกับขึ้นสวรรค์

นี่ก็เป็นเพียงเรื่องรองลงมา โดยปกตินั้นจวนกั๋วกงมักปฏิบัติต่อคนนอกเท่าเทียมกันเสมอมา หากเป็นคนดีก็สามารถแต่งงานกับหญิงสาวในจวนกั๋วกงได้

แต่เป็นเพราะครอบครัวของข้าถูกตราหน้าเอาไว้ และไม่สามารถแต่งงานกับฉวนเอ๋อร์ได้

ข้าพยายามแสดงให้เห็นและยกระดับตัวตนของข้า และคิดว่าจะมีสักวันหนึ่งสามารถเข้าไปเป็นขุนนางได้ และได้รับการยอมรับ จากนั้นก็จะแต่งงานกับฉวนเอ๋อร์

เสด็จพ่อกลับบอกว่าเป็นไปไม่ได้ ตอนนั้นที่ทำการกบฏวังหลวง เสด็จพ่อเป็นผู้วางแผนทั้งหมด ต่อให้ไม่คิดอะไรกับเขาแล้วก็คงไม่ยอมอภัยให้ข้าได้!

ข้าไม่เชื่อ และอยากจะลองดู

ก่อนจะจากไปข้าได้เข้าร่วมการสอบขุนนางถึงสองครั้ง ความสามารถทางด้านวรรณกรรมของข้านั้นไม่อาจบอกได้ว่าเป็นที่หนึ่ง แต่ก็เป็นผู้นำในหมู่นักรู้ทุกคน

แต่กลับถูกเสนาบดีฝ่ายกรมขุนนางปัดตกในรอบแรก ไม่เพียงแค่นั้น เสนาบดีฝ่ายกรมขุนนางยังส่งคนมาเตือนที่จวนว่าหากยังมีเรื่องเช่นนี้อีก จะกราบทูลจักรพรรดิและลงโทษจวนท่านอ๋องห้า

ข้ารู้สึกไม่พอใจนักและไม่ฟังคำเกลี้ยกล่อมใดๆ จากนั้นจึงเข้าร่วมการสอบขุนนางในครั้งที่สอง สุดท้ายเสนาบดีฝ่ายกรมขุนนางส่งคนมาจับข้าถึงในจวน และทำการโบยข้าโดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า

หนานกงเย่......เจ้าและข้ามาจากรากเหง้าเดียวกัน

ประชาชนภายใต้อาณาจักรเมืองต้าเหลียงมีเจ้าและมีข้า

แต่เจ้ากลับถูกเลี้ยงดูอย่างดีตั้งแต่เล็ก ออกไปข้างนอกก็ได้รับการปรนนิบัติอย่างดี แถมยังไม่เข้าร่วมกองกำลังทหารตั้งแต่อายุยังน้อย แล้วข้าล่ะ?

ข้าเพียงแค่ต้องการเป็นขุนนางในราชสำนัก แต่กลับถูกโบย!

ตอนนั้นข้าก็ได้รู้ว่า ข้าต้องการมีชีวิตอยู่อย่างสงบและต้องการแต่งงานกับฉวนเอ๋อร์นั้นเป็นสิ่งที่ยากมาก

ทางเดินเดียวไม่สามารถเดินต่อไปได้ ข้าทำได้เพียงคิดหาวิธีอื่น

หนานกงเย่ เสนาบดีคนหนึ่งมาโบยข้า แล้วเจ้าล่ะ?

ใครกล้าลงโทษโบยเจ้า?

ผลสุดท้ายของการถูกโบยคืออะไรน่ะหรือ?"

หนานกงเซวียนเหอหัวเราะจากนั้นจึงหันไปและปล่อยลูกปัดแก้วลงกับพื้น ลูกปัดแก้วกลิ้งไปบนพื้นออกไปไกล หนานกงเซวียนเหอหันกลับมามองหนานกงเย่ "ข้าไปจากที่นี่ก็ได้ และปล่อยทุกคนในวังหลวง ปล่อยวางราชบัลลังก์ของเมืองต้าเหลียง แต่ข้าต้องการเพียงหนึ่งคน และหลังจากนี้ไปจงชินจะออกไปจากเมืองต้าเหลียง และไม่กลับมาอีก!"

"เจ้าต้องการให้พระชายาตวนเป็นพระชายาของเจ้า!" หนานกงเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา และมองหนานกงเซวียนเหอด้วยสายตาที่เย็นเฉียบ

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกโศกเศร้า ถามผิดคนหรือเปล่า!

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ก็มีคนเดินเข้ามาจากด้านหลัง ฉีเฟยอวิ๋นหันหลังกลับไป ท่านอ๋องตวนได้ถือดาบเดินเข้ามาแล้ว!

ดาบนั้นมีรอยเลือดเป็นหยดๆ ไหลลงมา!

"หนานกงเซวียนเหอ เจ้าต้องการพระชายาของข้า เจ้าได้ถามข้าหรือยัง?" ท่านอ๋องตวนถือดาบเดินเข้ามา ฉีเฟยอวิ๋นจึงค้นพบว่าข้างหลังของท่านอ๋องตวนนั้นมีรอยคราบเลือดเป็นแนวยาว และค้นพบว่าภายนอกท้องพระโรงของพระที่นั่งบำรุงฤทัยนั้นมีคนตายเป็นจำนวนมาก บนพื้นก็มีศพอยู่จำนวนหนึ่ง

จากที่ประเมินด้วยสายตานั้นมีราวๆ หนึ่งร้อยกว่าคน

และนักรบชุดเกราะก็ได้ครอบคลุมพื้นที่ทั่ววังหลวงไว้ได้แล้ว และท่านอ๋องตวนก็มาพร้อมกับคนเหล่านี้

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกชื่นชม ความสามารถของหนานกงเย่นั้นทำให้ผู้คนตกตะลึง ตอนที่พวกเขาพูดกัน คนของเขาได้เข้ามายึดครองอำนาจภายในวังหลวงไว้ทั้งหมดแล้ว

คนเหล่านี้ฆ่าคนอย่างไร้ร่องรอยจริงๆ คนจำนวนมากถูกฆ่าตายลงกับพื้น แต่กลับไม่มีเสียงดังออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว!

เป็นการสังหารที่แยบยลและน่าหวาดกลัวเหลือเกิน!

"เสด็จแม่ทั้งสองต่างปลอดภัยดี เพียงยังไม่พบฉวนเอ๋อร์และจักรพรรดิ พวกเจ้าออกไปกันก่อน ท่านแม่ทัพฉีและทหารของตระกูลอวิ๋นได้บุกเข้ามาแล้ว ข้าจะจัดการเขาด้วยมือข้าเอง"

ดวงตาของท่านอ๋องตวนราวกับเปลวเพลิง และขณะนี้มีลมค่อนข้างแรง ฉีเฟยอวิ๋นหลบไปอยู่ข้างหนานกงเย่และเงยหน้าขึ้นมองหนานกงเย่ "ท่านอ๋องเพคะ"

"เขาสามารถย้ายเสือออกจากภูเขา ข้าก็สามารถ แต่สำหรับข้าแล้วไม่เรียกว่าเป็นการย้ายเสือออกจากภูเขา แต่เป็นการจับเต่าในไห"

"......" ฉีเฟยอวิ๋นคาดเดาสถานการณ์ไม่ถูกจึงไม่ได้พูดอะไร