บทที่ 469 ถือเสียว่าข้าไม่ได้ถาม

เมื่อเห็นหนานกงเย่ ดาบก็หล่นลง จักรพรรดิอวี้ตี้ที่อยู่บนเตียงก็ลุกขึ้นนั่ง：“อ๋องเย่！”

องค์จักรพรรดิที่เพียบพร้อมและน่าเกรงขาม ปนะกอบกับเสียงผู้ชายที่หายใจติดขัด ฉีเฟยอวิ๋นตกใจและหันไปมองที่เตียงมังกร ดวงตาของฉีเฟยอวิ๋นเบิกกว้างขึ้น

จิตวิญญาณของนางเป็นอะไร ถึงได้มีพลังมากเช่นนี้

จักรพรรดิอวี้ตี้ตื่นแล้ว ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่จะฆ่าฮองเฮา เขาก็ตื่นขึ้นมา เช่นนั้นเมื่อครู่ที่นางเกือบตาย แล้วหนานกงเย่รับมือกับคนสองคนเพียงลำพัง ทำไมเขาถึงไม่ฟื้นขึ้นมา？

หนานกงเย่หยุดชะงัก และดาบในมือก็พุ่งเข้าใส่หินอย่างแรง

หนานกงเย่หันหลังกลับไปมองจักรพรรดิอวี้ตี้ แม้ว่าเขาจะไม่พอใจ แต่ก็ก้มหน้าลง：“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท ขออภัยที่กระหม่อมมาช่วยล่าช้า หวังว่าฝ่าบาทจะให้อภัยพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้ลุกขึ้นและลงจากเตียงมังกร เขาเหลือบมองจวินเซียวเซียวและมู่เหมียน จากนั้นก็หันไปมองฮองเฮาเฉินอวิ๋นชูที่มึนงงอยู่บนพื้น

“อ๋องเย่ เจ้าพาพระสนมทั้งสองออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะพูดกับฮองเฮา”

“พ่ะย่ะค่ะ” หนานกงเย่เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นก็แก้มัดให้จวินเซียวเซียวและมู่เหมียน แต่มู่เหมียนยังคงสลบอยู่ ฉีเฟยอวิ๋นจึงเดินไปดูอาการของมู่เหมียนในทันที เมื่อแน่ใจแล้วว่ามู่เหมียนเพียงแค่สลบไปเท่านั้น นางจึงตามหนานกงเย่ออกไป

หลังจากที่ออกมาจากเส้นทางลับ หนานกงเซวียนเหอก็หายไปนานแล้ว คนของแม่ทัพฉีไม่เห็นว่ามีใครออกมาจากเส้นทางลับ หนานกงเย่ให้ฉีเฟยอวิ๋นและทั้งสามคนกลับไปก่อน แต่ถึงอย่างไรฉีเฟยอวิ๋นก็ยังไม่วางใจ นางจึงตามเขากลับเข้าไปในเส้นทางลับ พบสถานที่อื่น ๆ ในเส้นทางลับแล้ว แต่ยังไม่พบทางออกอื่น ๆ นางเห็นหนานกงเย่ยืนอยู่ที่ทางเข้า ของห้องลับ

ฉีเฟยอวิ๋นจึงเดินไปที่นั่นและถูกหนานกงเย่พบเข้า หนานกงเย่หันกลับมามองนาง ฉีเฟยอวิ๋นหยุดชะงักและยอมรับความผิด ถึงอย่างไรนางก็รับปากแล้วว่าจะอยู่ข้างนอกและไม่เข้ามา

“หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจเพคะ เพียงแค่เป็นห่วงท่านอ๋อง จึงเข้ามาดู”

หนานกงเย่โกรธ เขาพยักหน้าและไม่เดินต่อ จากนั้นก็หันหลังกลับมา

ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปดูและได้ยินจักรพรรดิอวี้ตี้กล่าวว่า：“หากเจ้ายอมที่จะอยู่ต่อ ข้าก็จะโปรดปรานเช่นเดิม เจ้ายังคงเป็นฮองเฮาของข้า และตระกูลเฉินก็ยังคงเป็นขุนนางที่สำคัญของต้าเหลียง”

เฉินอวิ๋นชูส่ายหัว แววตาของนางเฉื่อยชา：“เป็นสามีภรรยามาถึงตอนนี้ ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ในตอนแรกพระองค์พาหม่อมฉันเข้ามาในวัง พระองค์ก็ทรงหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชังไว้แล้ว หากไม่ใช่เพราะพระองค์ เขาก็คงจะไม่ตาย

หม่อมฉันเกลียดพระองค์ แต่หม่อมฉันต้องแสร้งทำเป็นชื่นชมและนอนกับพระองค์ทั้งคืน พระองค์ทรงรู้หรือไม่ว่ากี่คืนแล้วที่หม่อมฉันต้องฝันร้ายจนสะดุ้งตื่น หม่อมฉันมักจะฝันว่าเขายืนนองเลือดอยู่ตรงหน้าหม่อมฉัน แล้วถามหม่อมฉันว่าเหตุใดถึงไม่ฆ่าพระองค์ และถามว่าเหตุใดหม่อมฉันถึงทรยศเขา？

หนานกงอวี้ บางครั้งหม่อมฉันก็รู้สึกหวั่นไหว และมีหลายครั้งที่หม่อมฉันอยากจะฆ่าพระองค์ แต่หม่อมฉันก็ยอมแพ้

หม่อมฉันไม่สามารถมีลูกให้กับพระองค์ได้ และไม่ได้ต้องการคลอดลูกออกมาแล้วตาย

พวกเขาไม่มีทางปล่อยลูกของหม่อมฉันไป แต่เป็นเพราะพระองค์……พระองค์ทรงรับปากกับหม่อมฉันแล้วว่า พระองค์จะรักหม่อมฉันแค่คนเดียวไปตลอดชีวิต พระองค์ไม่เพียงแต่จะแต่งงานกับพระสนมเอกเซียว แต่ยังแต่งงานกับมู่เหมียนด้วย……

มู่เหมียนไร้เดียงสา หม่อมฉันไม่ได้เกลียดพระองค์ แล้วจวินเซียวเซียวเล่า？

ตอนที่พระองค์ทรงรู้เรื่องที่นางตั้งครรภ์ หม่อมฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในธารน้ำแข็ง หม่อมฉันเจ็บปวดเสียใจจนไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป……”

เฉินอวิ๋นชูรู้สึกขบขัน แต่มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของนาง！

นางไม่อยากร้องไห้ แต่น้ำตาก็ไหลออกมา！

“กลับมาเถอะ ข้ายังคงมีเจ้าเพียงผู้เดียว ได้หรือไม่？” จักรพรรดิอวี้ตี้ยื่นมือออกไปให้เฉินอวิ๋นชู แต่เฉินอวิ๋นชูส่ายหัว

“ไม่จำเป็นแล้ว หม่อมฉันต้องโทษที่จะสังหารองค์จักรพรรดิ และถูกกำหนดให้ไปอยู่ที่อื่น ระหว่างพระองค์กับหม่อมฉันรู้ผลแพ้ชนกันแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก

ส่วนพระองค์……

ในเมื่อพระองค์ทรงมีคนที่ในใจแล้ว หม่อมฉันก็ขออวยพรให้พระองค์ได้สมพระประสงค์”

เฉินอวิ๋นชูก้มลงไปหยิบดาบบนพื้นขึ้นมา และกำลังจะฆ่าตัวตาย

จักรพรรดิอวี้ตี้จับปลายดาบด้านหนึ่งไว้ แล้วดาบก็หัก ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึง

“หยุดพูดเหลวไหล ในใจของข้ามีเพียงฮองเฮามาโดยตลอด หากไม่มีฮองเฮา แล้ววันเวลาในวังแห่งนี้จะมีความหมายอะไร？

ในเมื่อฮองเฮาไม่ชอบให้ข้าไปตำหนักอื่น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปข้าก็จะไม่ไปอีก ในตอนนี้พระสนมเอกเซียวตั้งครรภ์แล้ว และข้าก็ไม่มีอะไรต้องกังวล รอให้นางคลอดลูกของข้าก่อน แล้วข้าจะอุ้มลูกมาให้ฮองเฮา ดังนั้นในตอนนี้ข้าไม่มีอะไรต้องคิดแล้ว！”