บทที่ 468 สังหารเฉินอวิ๋นชู

ฉีเฟยอวิ๋นตลกขบขัน หนานกงเย่หันกลับมาเคาะศีรษะนางด้วยความโกรธ : “อยู่อย่างสงบเถอะ!”

ระหว่างที่กล่าวนั้น สีหน้าของหนานกงเย่ได้เคร่งขรึมลง ยังไม่ทันที่หนานกงเย่จะหมุนตัวกลับไป เบื้องหน้าก็มีลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งมาตรงหน้าอกของเขา ฉีเฟยอวิ๋นเอี้ยวตัวไปตรงหน้าของเขาเพื่อขวางลูกธนูดอกนั้น หนานกงเย่ตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะโอบกอดฉีเฟยอวิ๋นไว้ และพานางหลบเลี่ยงไปยังทิศทางที่ตรงข้ามกับลูกธนูดอกนั้นอย่างรวดเร็ว ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวคำหนึ่งในระหว่างที่กำลังสับสน : “นี่ไม่ใช่อย่างที่คิดไว้!”

หนานกงเย่บีบคอคนที่ยิงธนูผู้นั้น จนเกิดเสียงแกรก : “ตายซะ!”

คนชุดดำผู้นั้นคอเอียงไปด้านข้าง มือของหนานกงเย่สะบัดออก ส่วนศพก็ล้มลงไปกองบนพื้น

หนานกงเย่หันไปอุ้มฉีเฟยอวิ๋น ซึ่งฉีเฟยอวิ๋นในตอนนี้ได้สลบไปแล้ว

เมื่อไม่เห็นผู้ใด หนานกงเย่ได้จับธนูขนนกดอกนั้น จากนั้นก็ลองดึงออกมาสองสามครั้ง

ฉีเฟยอวิ๋นร้องเบา ๆ ด้วยความเจ็บปวด แต่เจ้าตัวไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นแต่อย่างใด มีแต่เลือดไหลรินออกมาจำนวนหนึ่ง

หนานกงเย่มองไปทางธนูในมือ บนธนูขนนกนั้นเต็มไปด้วยหนาม ซึ่งเปื้อนไปด้วยเลือดเนื้อ มือของหนานกงเย่จับไปบนส่วนที่เปื้อนไปด้วยเลือดเนื้อ หนามเหล่านั้นได้ทิ่มแทงฝ่ามือของเขา เลือดสีแดงสดไหลรินออกมาตามฝ่ามือนั้น

คนที่อยู่ด้านหลังผู้หนึ่งกล่าวขึ้นว่า : “ข้าคาดไม่ถึงว่าเจ้าจะลึกซึ้งกับนางเช่นนี้ ก็แค่หญิงสาวผู้หนึ่งเท่านั้น เจ้าคงหวั่นไหวจริง ๆ แล้วสิท่า?”

หนานกงเย่วางฉีเฟยอวิ๋นลง จากนั้นก็หันไปมองหนานกงเซวียนเหอที่ยืนอยู่ตรงข้าม

หนานกงเซวียนเหอหมุนตัว : “พวกเขาล้วนอยู่ที่นี่”

หนานกงเซวียนเหอเดินเข้าไป หนานกงเย่มองไปทางฉีเฟยอวิ๋นและเดินตามเข้าไปด้านใน

มีคนกลุ่มหนึ่งอยู่ภายในห้องลับนั้น หนานกงเย่หยุดอยู่หน้าประตู ในมือของเขายังคงถือธนูขนนกดอกนั้นไว้

หนานกงเซวียนเหอนั่งบนเก้าอี้สีทองอร่ามตัวหนึ่ง ที่แห่งนี้กล่าวได้ว่าเป็นสถานที่ที่พักพิงชั่วคราว ไม่ว่าจะอาหารการกินหรือว่าเสื้อผ้าอาภรณ์ล้วนครบถ้วนสมบูรณ์

ภายในยังมีเสาอีกสองสามต้น พระสนมเอกเซียวและมู่เหมียนล้วนถูกหมัดอยู่บนเสาเหล่านั้น เฉินอวิ๋นชูนั่งอยู่ในชุดคลุมยาวด้านข้าง กำลังเฝ้ามองจักรพรรดิอวี้ตี้ที่กำลังหลับใหล

จักรพรรดิอวี้ตี้นอนหลับตาสนิทอยู่บนเตียงตัวหนึ่ง สีหน้าสดใส ลมหายใจคงที่

หนานกงเย่เข้าไปหาหนานกงเซวียนเหอ : “เจ้าทำร้ายอวิ๋นอวิ๋น ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต”

หนานกงเซวียนเหอเลิกคิ้วสูง : “เจ้ารู้จักอวิ๋นอวิ๋นของเจ้า เหตุใดถึงมีคนรู้จักฉวนเอ๋อร์ของข้า”

“พระชายาตวนเป็นพี่สะใภ้ของข้า และก็เป็นพระชายาตวนด้วย แม้แต่น้องสะใภ้แห่งเมืองต้าเหลียง เจ้าก็ยังดูหมิ่นได้ถึงเพียงนี้?” หนานกงเย่เดินบีบเข้าไปใกล้ จวินเซียวเซียวได้ตื่นขึ้นมาจากการสลบไสล เมื่อเห็นหนานกงเย่มาหาหนานกงเซวียนเหอก็ยิ่งร้อนใจ

“ท่านอ๋องเย่ ท่านรีบหนีไป!”

หนานกงเย่เดิมทีไม่เข้าใจเหตุผล เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าของหนานกงเซวียนเหอ หนานกงเย่ก็ปักธนูดอกนั้น คนชุดดำที่อยู่ด้านข้างได้พุ่งเข้ามาทำร้ายหนานกงเย่ทันที

บาดแผลของฉีเฟยอวิ๋นฟื้นตัวเร็วยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ สมองของฉีเฟยอวิ๋นเกิดการสับสนไม่น้อย แต่นางก็ยังนึกได้เรื่องหนึ่ง นางรีบฟื้นตัวทันที จากนั้นก็รีบมองหาหนานกงเย่

หนานกงเย่และคนชุดดำกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด เห็นได้ชัดว่าคนชุดดำไม่ใช้คู่ต่อสู้ของหนานกงเย่ เมื่อสู้ไม่ได้ก็ทำการสะบัดแขนเสื้อ ไม่นานก็มีงูตัวหนึ่งเลื้อยออกมาจากแขนเสื้อนั้น หนานกงเย่หลบเลี่ยง คว้าธนูดอกหนึ่ง และกวาดใส่งูตัวนั้นทันที คนชุดดำมองไปทางหนานกงเซวียนเหอแวบหนึ่ง หนานกงเซวียนเหอลุกขึ้น และสั่งให้อีกสองคนเข้าไปต่อสู้กับหนานกงเย่

ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไปในห้องลับ เห็นการต่อสู้ตรงหน้าก็ได้ตกตะลึงจนเหงื่อเย็นผุดพราย นางดึงเข็มเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากร่างกาย เตรียมจะเข้าไปช่วยหนานกงเย่

เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋น จวินเซียวเซียวก็ผงะไปชั่วขณะ แต่นางไม่ได้ส่งเสียงแต่อย่างใด แค่มองไปทางเฉินอวิ๋นชูที่อยู่ด้านในอย่างระมัดระวัง

จวินเซียวเซียวรู้สึกว่า หนานกงเซวียนเหอไม่น่าจะรับมือได้ยากนัก อีกทั้งเป้าหมายของหนานกงเซวียนเหอเองก็ชัดเจน เขาแค่อยากได้อวิ๋นหลัวฉวน

แต่การรับมือที่ยากที่สุดกลับเป็นเฉินอวิ๋นชู ตั้งแต่ถูกจับตัวมาที่นี่ ฝ่าบาทก็ไม่เคยฟื้นขึ้นมา ยังคงนอนหลับใหลอยู่บนเตียง ส่วนเฉินอวิ๋นชูก็ไม่เคยห่างจากฝ่าบาทแม้แต่วินาทีเดียว

ชีวิตของฝ่าบาทอยู่ในเงื้อมมือของเฉินอวิ๋นชูแล้ว!