บทที่ 471 ฮองเฮามีคุณงามความดีในการช่วยเหลือจักรพรรดิ

"เจ้าตื่นแล้วหรือ?" ฉีเฟยอวิ๋นถามด้วยเสียงเรียบ มู่เหมียนมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างเฉยเมย จากนั้นโบกมือเป็นสัญญาณให้คนอื่นๆ ถอยออกไป

นางยังไม่พูดกับฉีเฟยอวิ๋นแต่เดินไปนั่งที่เก้าอี้อีกฝั่งหนึ่ง จากนั้นจึงยื่นมือออกมาวางไว้ที่โต๊ะ

ฉีเฟยอวิ๋นนับว่าเป็นหมอหลวงในวัง เรื่องนี้มู่เหมียนรู้เป็นอย่างดี เธอมาที่นี่ก็เพื่อสิ่งนี้

ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่พูดอะไรมาก เป็นเพื่อนกันมาจนถึงขั้นนี้แล้ว พวกเธอไม่สามารถพูดอะไรมากไปกว่านี้

เมื่อนั่งลง ฉีเฟยอวิ๋นยื่นมือออกไปจับข้อมือของมู่เหมียน จากนั้นก็ทำการตรวจจับชีพจร และยืนยันว่ามู่เหมียนเพียงแค่ถูกคนทำให้สลบหมดสติและไม่ได้เป็นอะไรมาก จากนั้นจึงหยิบยาในตัวออกมาและส่งมอบให้กับมู่เหมียน

"ในนี้คือยาสิงเหน่า เจ้ากินก่อนหนึ่งเม็ด จากนั้นก็น่าจะไม่เป็นอะไรแล้วแต่ยานี้ห้ามทานเยอะโดยเด็ดขาด หากทานมากไปจะนอนไม่หลับ ขวดนี้เจ้าเก็บเอาไว้ วันข้างหน้าอาจจำเป็นต้องใช้"

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและเตรียมขอตัวกลับ

มู่เหมียนยกขวดยาขึ้นมามอง และไม่สนใจฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงขอตัวออกมา

ฉีเฟยอวิ๋นเพิ่งจากออกไป คนใช้ของมู่เหมียนก็เดินไปข้างๆ นางและพูดว่า "พระสนม ยานี้ควรต้องให้ข้าน้อยทดสอบก่อนนะเพคะ"

ใบหน้าของมู่เหมียนที่เดิมไม่มีชีวิตชีวานั้น ค่อยๆ หันไปมองสาวใช้ "เจ้ายิ่งบังอาจเข้าไปทุกวัน ใครให้เจ้าทำเช่นนี้ กล้าที่จะออกคำสั่งให้ข้าคำอะไรอย่างนั้นหรือ?"

"ข้าน้อย ข้าน้อยไม่กล้าเพคะ!"

สาวใช้รีบเข้าไปนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าของมู่เหมียนอย่างไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น โดยปกติแล้วเรื่องในวังหลวงก็เป็นนางที่คอยตัดสินใจสั่งการ นางเป็นคนที่ฮูหยินกั๋วจิ้วตั้งใจเลือกมาโดยเฉพาะ มู่เหมียนจวิ้นจู่ก็เชื่อฟังคำสั่งของนางดี แต่ทำไมวันนี้กลับเป็นเช่นนี้?

สาวใช้ตกใจจนก้มศีรษะลงกับพื้นนับครั้งไม่ถ้วน มู่เหมียนจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง "เรียนคนมาที่นี่ นำตัวไปโบยสามสิบครั้งและโยนไปที่ห้องโล่ง หากไม่มีคำสั่งของข้า ห้ามให้นางออกมา ให้แก่ตายอยู่ในนั้น"

"ไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย พระสนมได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย ข้าน้อย......ข้าน้อยเป็นคนของฮูหยินกั๋วจิ้วนะเพคะ!" สาวใช้ร้องไห้ตะโกนออกมา มู่เหมียนเพียงแค่มองสาวใช้อย่างเย็นชา แต่ไม่พูดอะไร การแสดงออกของนางทำให้นางกำนัลโดยรอบต่างพากันสั่นสะท้าน

"ลากตัวออกไป" มู่เหมียนออกคำสั่ง ขันทีสองคนเดินเข้ามาลากตัวไป ไม่นานนักภายในตำหนักก็ส่งเสียงกรีดร้องดังออกมา มู่เหมียนลุกขึ้นหยิบขวดเล็กขึ้นและเดินไปตรงหน้าประตูเพื่อดูสาวใช้ที่กำลังถูกโบยจนเกือบหมดลมหายใจ

สาวใช้ไม่มีความอดทนถูกโบยไปไม่กี่ครั้งก็เป็นลมหมดสติไป ขันทีรีบมองมู่เหมียนที่ยืนอยู่ที่ประตูเพื่อรอคำสั่งของมู่เหมียน เพราะถึงอย่างไรก็เป็นคนที่พระสนมพาเข้ามาจากนอกวังหลวง หากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ พวกเขาก็ไม่สามารถรับผิดชอบได้

"โบยครบหรือยัง?" มู่เหมียนถามออกไปด้วยเสียงเรียบ จากนั้นจึงเก็บขวดเล็กๆ กลับเข้าไป ขันทีที่ทำการลงโทษก็รีบเข้ามารายงานมู่เหมียนว่ายังโบยไม่ครบ

"ในเมื่อยังโบยไม่ครบ เช่นนั้นก็โบยต่อไป หากโบยครบแล้วก็นำตัวออกไป อย่าทำให้สกปรกรกหูรกตาของข้าตรงนี้"

ขันทีรับคำสั่งและทำการโบยต่อไปจนถึงสามสิบครั้ง จากนั้นจึงลากไปที่ห้องโล่ง

สาวใช้ถูกลากออกไป จากนั้นมู่เหมียนจึงกินยาหนึ่งเม็ดที่ฉีเฟยอวิ๋นให้ไว้

นางกำนัลรีบเดินเข้าไปเพื่อปรนนิบัติดูแลทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่า พระสนมไม่เห็นด้วยกับพระชายาเย่ แต่ในความเป็นจริงแล้วมีความเชื่อมั่นในพระชายาเย่อย่างมาก เรื่องนี้ยังต้องระมัดระวังอยู่เล็กน้อย จึงจะรักษาชีวิตไว้ได้

พระสนมแทบไม่สนใจแทบไม่แยแสแม้กระทั่งสาวใช้ที่พาเข้ามาในวังหลวง นับประสาอะไรกับพวกนางที่ถูกสั่งให้มารับใช้

ฉีเฟยอวิ๋นออกมาจากตำหนักหรงเต๋อและเดินไปที่ตำหนักจิ่นซิ่ว หนานกงเย่กลับไม่พูดแม้แต่คำเดียว ฉีเฟยอวิ๋นเดินมาอย่างเงียบสงบ เธอก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน

หนานกงเย่เดินจูงมือของฉีเฟยอวิ๋นเข้ามาภายในตำหนักจิ่นซิ่ว ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปข้างในส่วนหนานกงเย่นั้นรออยู่ข้างนอก

"คารวะพระสนมเพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นกำลังเตรียมตัวที่จะโค้งคารวะ จวินเซียวเซียวจึงรีบประคองฉีเฟยอวิ๋นขึ้นมา

"ระหว่างเจ้าและข้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้าต้องการพูดคุยกับพระชายาเย่" จวินเซียวเซียวออกคำสั่ง หลังจากนั้นจึงจูงมือของฉีเฟยอวิ๋นไปข้างหน้าและนั่งลง

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า "หม่อมฉันได้รับคำสั่งให้มาตรวจวัดชีพจรให้พระสนมเพคะ พระสนมได้โปรด"

จวินเซียวเซียววางมือลง "เจ้าไม่ต้องเกรงใจข้าหรอก เจ้าดูแลข้าอย่างดีมาโดยตลอด ข้าไม่ได้มองว่าเจ้าเป็นคนนอกเลย"

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมาตรวจวัดชีพจร และมั่นใจว่าร่างกายของจวินเซียวเซียวปกติดีและไม่เป็นอะไร จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงปล่อยมือลงและมอบยาขวดหนึ่งให้กับจวินเซียวเซียว

จวินเซียวเซียวรับยาขวดนั้นไว้ และกล่าวคำขอบคุณ

จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงลุกขึ้นและเตรียมจะเดินออกไป "หม่อมฉันกราบทูลลาเพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ต้องการพูดอะไร และไม่อยากมีพันธะใดๆ กับคนในวังและทุกเรื่องในวังหลวง