บทที่ 490 ตงเอ๋อร์ต้องการถอนหมั้น

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นได้รับเงินจากจวนอ๋องตวนแล้ว นางจึงพูดกับอวิ๋นหลัวฉวนอย่างจริงจังว่า：“ฉวนเอ๋อร์ วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อระดมเงินโดยเฉพาะ เมื่อครู่ข้าเพียงแค่หยอกล้อเท่านั้น จุดประสงค์คือต้องการให้ท่านอ๋องตวนนำเงินออกมาให้ข้า ความจริงแล้วไม่มีเรื่องเฉินอวิ๋นเอ๋อร์เลย”

อวิ๋นหลัวฉวนยิ้ม：“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

“เจ้าไม่โทษข้าหรือ？” ฉีเฟยอวิ๋นถาม อวิ๋นหลัวฉวนโบกมือด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“ไม่โทษเจ้าค่ะ เมื่อวานข้ากลับไปที่จวนกั๋วกง คนในจวนบอกกับข้าว่าท่านพี่เสียนเฟยกำลังระดมเงินและบอกว่าจะนำไปสร้างโรงหมอ แต่ข้าได้ยินท่านอ๋องบอกว่าไม่ใช่โรงหมอ แต่เป็นอย่างอื่นที่ ข้าจึงสอบถามอย่างละเอียดและรู้ว่าเป็นภัยพิบัติจากตั๊กแตนในทางใต้

และท่านอ๋องบอกข้าว่าเดิมทีเอาเงินในท้องพระคลังออกไปสิบล้านตำลึงแล้ว เป็นท่านอ๋องที่รวบรวมมาอย่างยากลำบาก แต่ทำไมเงินถึงไม่มีแล้ว？” อวิ๋นหลัวฉวนอยากรู้เรื่องนี้มาก

เงินสิบล้านตำลึงนั้นไม่น้อยเลย และไม่ทางหมดไปอย่างไร้สาเหตุ

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“ถูกคนของกรมการคลังยักยอกไป”

“ใครกันที่กล้าทำเช่นนี้ กล้า……” อวิ๋นหลัวฉวนมองไปที่ผู้คนรอบ ๆ และโบกมือให้ทุกคนถอยออกไป ความจริงในห้องนี้มีเพียงไม่กี่คน ตงเอ๋อร์ออกไปยืนอยู่ข้างนอกกับอาอวี่

อาอวี่ถามว่า：“ได้ยินมาว่าเจ้ากำลังดูตัว？”

ตงเอ๋อร์ประหลาดใจ：“เจ้ารู้ได้อย่างไร？”

สีหน้าของอาอวี่ดูลำบากใจเล็กน้อย：“ได้ยินมา”

“เจ้าได้ยินใครพูด？”

ดวงตาของตงเอ๋อร์เบิกกว้าง ราวกับว่าหากเจ้าไม่พูด ข้าก็จะไม่ยอมจบ อาอวี่กล่าวว่า：“ข้าได้ยินว่าลี่ว์หลิ่วพูด”

“นางรู้ได้อย่างไรกัน？” ตงเอ๋อร์แปลกใจ

“นางมักจะไปที่จวนของพวกเจ้าไม่ใช่หรือ เมื่อไม่นานมานี้ นางพยายามจะแต่งงานไปอยู่ที่จวนกั๋วกงของพวกเจ้า เจ้าลืมเร็วขนาดนั้นเลยหรือ？” อาอวี่หัวเราะเยาะ

ตงเอ๋อร์เชื่อและถามว่า：“เจ้าคิดว่าตำแหน่งรองเสนาบดีกรมพิธีการเป็นอย่างไรบ้าง？”

ตงเอ๋อร์ถือว่าอาอวี่เป็นเพื่อน เมื่อมีอะไรนางจึงอย่างพูดตรงไปตรงมา ในสายตาของตงเอ๋อร์ อาอวี่เป็นเพื่อนคนหนึ่งและไม่แบ่งแยกชายหญิง

“รองเสนาบดีกรมพิธีการชื่อเฉาเหวินใช่หรือไม่？” อาอวี่ไม่เคยเจอมาก่อน แต่เคยได้ยินมาว่าเขาเป็นรองเสนาบดีที่ดูแลเรื่องการสักการะ

ตงเอ๋อร์พยักหน้า：“ถือว่าเป็นคนดี มีมารยาทและสุภาพเรียบร้อย ได้ยินฮูหยินใหญ่บอกว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์ที่หาได้ยาก บรรพบุรุษของเขาเป็นขุนนางชั้นสูง แต่ครอบครัวของเขาไม่เหมาะกับการทำงาน ในราชสำนัก ต่อมาเขาก็หางานทำด้วยตนเอง

ตามคำบอกเล่าของฮูหยินใหญ่ ครอบครัวของเขาเป็นคนดีมาหลายชั่วอายุคน”

“ทำไมถึงฟังดูเหมือนเป็นคนซื่อสัตย์ที่ถูกรังแก ไม่กล้าเข้าไปแข่งขันในราชสำนัก แล้วก็หนีไป？” อาอวี่เป็นคนปากไว คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น

ตงเอ๋อร์ครุ่นคิด ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเช่นนั้น และสีหน้าของนางก็ไม่ค่อยดีนัก

นางเป็นรองแม่ทัพ หากแต่งงานกับผู้ที่ไร้ความสามารถ นางจะมีความสุขได้อย่างไร？

“แต่บางทีต่อไปเขาอาจจะติดตามเจ้าก็ได้นะ เจ้าดูเว่ยหลินชวนสิ เป็นเขยสี่ของจวนกั๋วกงก็ไม่ใช่ว่าดีอยู่หรือ ครั้งก่อนที่ข้าพบเขา เขามีหน้าที่มากมาย และตอนนี้ก็เกี่ยวดองกับจวนอ๋องเย่ของเรา！”

สีหน้าของตงเอ๋อร์ดูน่าไม่น่ามองมากขึ้นเรื่อย ๆ：“มันไม่เหมือนกัน แม้ว่าท่านเขยสี่จะไร้พละกำลัง แต่ท่านเขยสี่ก็เป็นคนชอบธรรม”

อาอวี่ไม่พูดอะไร เขาไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่ถามเท่านั้น แต่เขามีรู้สึกไม่ดีว่าการแต่งงานเช่นนี้จะเลวร้าย

“อาอวี่ อีกเดี๋ยวเจ้ามีธุระหรือไม่？” ตงเอ๋อร์วางแผนที่จะถอนหมั้น

อาอวี่ถามอย่างงุนงงว่า：“เจ้ามีอะไรหรือ？”

“อืม มี แต่ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร” ตงเอ๋อร์บอกว่าไม่สำคัญ แต่ท่าทางของนางดูจริงจัง อาอวี่ถอนหายใจ คงจะไม่กลับไปฟ้องฮูหยินใหญ่ว่าเขายุยงให้เกิดความบาดหมางกันนะ ถึงตอนนั้นเขาคงแบกรับไม่ไหว

“พระชายายังยุ่งอยู่ ข้าก็ยังไม่รู้ว่าจะมีเวลาหรือไม่？” อาอวี่ไม่อยากมีปัญหาและไม่อยากไป

ตงเอ๋อร์พูดด้วยสีหน้าเย็นชา：“ปกติข้ามักจะให้ของดี ๆ แก่เจ้า ตอนนี้เจ้ากลับหวาดกลัว เจ้าจะนับเป็นเพื่อนได้อย่างไร？”

อาอวี่หงุดหงิดมาก：“หากพระชายาเสด็จกลับไปแล้ว ข้าจะช่วยเจ้า มีเรื่องอะไรเจ้าก็ว่ามาเถอะ？”

คงจะเป็นเรื่องใหญ่ อาอวี่ฉุนเฉียวและไม่ได้สนใจอะไรมากนัก