บทที่ 493 จวนรองเสนาบดีทั้งสอง

ฉีเฟยอวิ๋นหน้าแดงและลมหายใจก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ มุมปากของหนานกงเย่กระตุกขึ้น เขากระชากเสื้อผ้าของฉีเฟยอวิ๋นออกและโยนทิ้งไปอีกทาง “จะให้ข้าอุ้มเข้ามาหรือท่านจะเข้ามาเองดีๆ

ถ้าไม่ประเคนอาหารจะคลายกล้ามเนื้อได้ง่ายๆ ได้อย่างไร ข้าเป็นเช่นนี้แล้ว จะให้ข้าอดกลั้นจนตายหรืออย่างไร?” หนานกงเย่ก้มหน้าและจ้องมองลงไปบนผิวน้ำ ฉีเฟยอวิ๋นหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่ว่านางไม่เห็น แต่ผู้ชายคนนี้ช่างไร้ยางอายเสียจริง พูดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ทั้งกลางวันแสกๆ

“ท่าน...”

ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขวางให้กลับไป

ฉีเฟยอวิ๋นรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของหนานกงเย่และร่างกายของนางก็ตกเป็นรองเล็กน้อย ขณะที่นางยืนอย่างไม่มั่นคงอยู่นั้น หนานกงเย่ก็อุ้มนางเข้าไป

ฉีเฟยอวิ๋นทั้งกลัวทั้งโกรธเมื่อถูกปล่อยลงไปในน้ำ เดี๋ยวหนึ่งก็หันไปมองประตู อีกเดี๋ยวก็หันมาบอกว่าหนานกงเย่หน้าไม่อาย ตอนนี้หนานกงเย่ไม่มีเวลามาใส่ใจนาง และรู้สึกสนุกเต็มที่

“ท่านอ๋องออกไปสองวัน ไม่ใช่ว่าคอยติดตามสืบหาหนานกงเซวียนเหอตลอดหรอกหรือเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นฝืนใจถามขึ้นมา

หนานกงเย่ส่งเสียงอืม “ไล่ตามอยู่สองวันสองคืน เหนื่อยจนข้าอยากจะตายเสียข้างนอก เมื่อกลับมาถึงเรือน ไอ้นั่นก็ทำไม่ได้ไอ้นี่ก็ทำไม่ได้ ข้าไม่รู้ว่าแล้วว่ายังทำอะไรได้อีก”

“.....” สีหน้าของฉีเฟยอวิ๋นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ คำพูดที่ไร้ยางอายนี่มันอย่างไรกัน

“เช่นนั้นหาหนานกงเซวียนเหอพบแล้วหรือเพคะ”

ร่างกายของหนานกงเย่กลับมามีเลือดฝาด เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่าเขาอารมณ์ดีจึงคิดว่าเขาหาตัวพบแล้ว

หนานกงเย่อุ้มฉีเฟยอวิ๋นมาวางลงตรงหน้า ให้ฉีเฟยอวิ๋นเป็นฝ่ายเริ่มเอง ฉีเฟยอวิ๋นหน้าบึ้งอย่างไม่เต็มใจ นางลุกขึ้นเตรียมจะออกไปแต่ถูกกดให้กลับลงมา

“น้ำเย็นหมดแล้ว เร็วหน่อยเถิด ข้ายังมีเรื่องต้องทำ”

เมื่อได้ยินว่าหนานกงเย่มีธุระ ฉีเฟยอวิ๋นจึงให้ความร่วมมือกับเขา

เมื่อทั้งสองออกมา สีหน้าของหนานกงเย่ก็เคร่งขรึมขึ้น หลังจากสวมใส่อาภรณ์เรียบร้อยเขาจึงเล่าเรื่องที่หนานกงเซวียนเหอกระโดดลงจากหน้าผาให้ฟังและบอกว่าเห็นเขาตกลงไปจนร่างแหลกกับตาของตัวเอง

“หนานกงเซวียนเหอตายแล้ว?”

ฉีเฟยอวิ๋นแปลกใจ เหตุใดจึงตายง่ายๆ เช่นนั้น ไม่ใช่ว่าการวางแผนมาเป็นเวลาหลายปีของพวกจงชินจะเปล่าประโยชน์หรอกหรือ

หนานกงเย่มองฉีเฟยอวิ๋นและไม่มีทางคิดอย่างซื่อสัตย์ได้เลย เมื่อคนหนึ่งก้มหน้าลงส่วนอีกคนเงยหน้าขึ้น หนานกงเย่ก็บีบคางของฉีเฟยอวิ๋นและพยายามปลดอาภรณ์ที่นางเพิ่งจะสวมใส่ เลยถูกฉีเฟยอวิ๋นคว้ามือเอาไว้อย่างโกรธๆ

“อย่าวุ่นวายซิเจ้าคะ ไม่ใช่ว่าเพิ่งกินอิ่มไปหรือ ถ้าท่านอ๋องยังทำอย่างนี้อีกข้าจะไป”

ฉีเฟยอวิ๋นสะบัดสะบิ้ง หนานกงเย่ดึงฉีเฟยอวิ๋นเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าเองก็ไม่ใช่คนดี ทว่าก็ไม่ได้เป็นคนมักมากในกาม แต่สำหรับเรื่องการหลับนอนกับอวิ๋นอวิ๋น ข้าไม่รู้จะทำอย่างไร”

“ข้าว่าข้าทำให้ท่านเสียนิสัยเสียแล้ว!” ฉีเฟยอวิ๋นผละจากหนานกงเย่และพูดถึงเรื่องที่จริงจัง หนานกงเย่เดินไปนั่งลงข้างๆ และดึงฉีเฟยอวิ๋นเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เมื่อฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงบนตักเขา เขาจึงพูดอย่างเป็นงานเป็นการขึ้นมาได้

ทั้งสองอิงแอบกัน ฉีเฟยอวิ๋นได้ยินหนานกงเย่พูดว่า “ถ้าตายง่ายขนาดนี้ ข้าคิดว่าคงจะมีปัญหาแล้วละ หนานกงเซวียนเหอกับข้าประมือกันมาเป็นร้อยครั้ง เขาไม่มีทางแพ้ ตอนนั้นข้างกายข้าไม่มีใครเลย แต่เขากลับหันหลังและกระโดดลงไปจากหน้าผา มันไม่ดูแปลกประหลาดเกินไปหรือ”

“ไม่ใช่ว่าแปลกหรือประหลาด แต่ถ้าคิดดูดีๆ จะพบว่ามีเหตุผลเพียงสองอย่างเท่านั้น อย่างแรกคือหนานกงเซวียนเหอรู้สึกว่าต่อให้สู้ต่อไปก็ไม่มีวันชนะ ถึงอย่างไรท่านอ๋องอาจจะปรากฏตัวเมื่อใดก็ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็จะหนีไปไหนไม่พ้น

อีกอย่างก็คือเขาจงใจกระโดดลงไป จุดประสงค์ก็คือเพื่อการหนี ทั้งยังทำให้เกิดความเข้าใจว่าเขาตายไปแล้ว จริงๆ แล้วถ้าไม่ใช่ว่าเขาหาคนมาตายแทนได้ นั่นก็อาจจะเป็นไปได้ว่าเขาหนีออกไปจากจุดนั้นได้”

หนานกงเย่ยิ้มนิดหนึ่ง “เขายังไม่ตาย ข้ารู้สึกเช่นนั้น แต่ตอนนี้ข้าหาตัวเขาไม่พบ ดังนั้นจึงต้องกลับมาก่อน”

“ท่านอ๋อง แล้วท่านคิดว่าเขาจะไปที่ไหนเพคะ”

“ข้าไม่ได้สนใจเลยตอนที่เขาไปที่นั่น ในเมื่อหนีไปแล้วนั่นก็หมายความว่าเขากลัว ข้าเองก็ไม่จำเป็นต้องตามติดเขาตลอด ตอนนั้นจักรพรรดิพระองค์ก่อนไม่ได้เห็นเขาในสายพระเนตรเลย พระองค์เลี้ยงเขาไว้ในเมืองหลวง ข้าจึงยิ่งไม่มีอะไรให้ต้องกังวล