บทที่ 51 เข้าใจในทันที

ฉีเฟยอวิ๋นมือไม้คล่องแคล่วและไม่ชักช้า และลงมีดอย่างรวดเร็ว นางเริ่มจากการทำแผลให้อาอวี่ก่อน แล้วแบ่งยาออกเป็นสองส่วน นางก็นำยาลูกกลอนใส่เข้าไปในปากของอาอวี่ ส่วนยาผลก็ใส่ลงในแผลที่แขน หลังจากนั้นก็นำผ้ามาพันแผลให้ดี และสวมเสื้อผ้าให้อาอวี่

อาอวี่จำเป็นต้องพักผ่อน ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมองหนานกงเย่อย่างเย็นชา และถามว่า：“เราจะกลับกันเลยหรือไม่เพคะ？”

“ข้าต้องการให้เจ้าเข้ามายุ่งต้องแต่เมื่อใด？” หนานกงเย่พูดด้วยสีหน้าเย็นชา แม้ว่าจะรู้ว่าฉีเฟยอวิ๋นมีความตั้งใจดี แต่เขาก็ยังโกรธเคืองอยู่ นางกลายเป็นบุรุษ ช่วยชีวิตคน หากเข้าเมืองก็ยังจะต้องขับรถม้าอีก？ทำทุกอย่างเองเสียหมด！

ฉีเฟยอวิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง：“ข้าสามารถขับรถมาได้ ท่านอ๋องอีกนิดเดียวก็จะเข้าไปในเมืองแล้ว ข้าจะจัดการเอง”

หนานกงเย่：“……”

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่าหนานกงเย่ไม่พูดอะไร และทำหน้าเหมือนท้องผูก นางจึงทำได้เพียงลากอาอวี่เข้าไปในรถม้า และไม่สนใจว่าหนานกงเย่จะโกรธ นางออกมาข้างนอกแล้วหยิบแส้ม้า

แม้ว่าจะมีการขัดขืนเล็กน้อย แต่ก็รีบไป เดิมทีนางคิดว่าหนานกงเย่จะพูดอะไร แต่เขาก็ไม่ได้พูด นางจึงต้องดันทุรังขับม้าอยู่ข้างนอก ใครบอกให้นางพูดโอ้อวดกันเล่า

ฉีเฟยอวิ๋นถือแส้ม้า และนึกถึงตอนที่อาอวี่ขับรถม้าอย่างละเอียด ถึงนางจะไม่เคยทำแต่ก็เคยเห็นมาบ้าง แม้ว่านางจะไม่ใช่คนขี่ม้า บางทีนางก็อาจจะทำได้

เมื่อเห็นสะโพกม้าใหญ่เช่นนี้ ฉีเฟยอวิ๋นก็ลังเลที่จะลงมือ ถึงอย่างไรมันก็เป็นม้าที่แกแล้ว จะตีมันด้วยแส้ มันก็คงจะเจ็บ

นางฟาดแส้ม้าในมือลงเบา ๆ：“กลับบ้านกันเถอะ”

หนานกงเย่เกือบจะหัวเราะออกมา แต่ก็กลั้นเอาไว้

ดูเหมือนว่าม้าจะให้ความร่วมมือ และเดินไปที่ประตูเมืองอย่าเชื่องช้า

ฉีเฟยอวิ๋นถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังดีที่เจ้าม้าแก่รู้ทางที่จะกลับบ้าน และไม่เป็นปัญหาที่จะกลับไป

เมื่อเดินทางมาจนถึงประตูเมือง ฉีเฟยอวิ๋นก็ดึงเชือกม้า：“ยอ！”

ม้าส่ายหัวแล้วหยุด ทหารที่รักษาประตูวัยสามสิบกว่าก็ออกมา เมื่อเขาเห็นฉีเฟยอวิ๋นก็ประหลาด：“รถม้าของใครมากลางดึก จะเข้าเมืองมาทำอะไร？”

“เจ้าโง่ ดูสิว่านี่เป็นรถม้าของใคร！”

ฉีเฟยอวิ๋นยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของหนานกงเย่ก็ดังออกมาจากรถม้า เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารรักษาประตูก็ตัวสั่น เขาหยิบตะเกียงในมือขึ้นแล้วมองดูป้ายบนรถม้า เขาตกตะลึง และตกใจมากจนถอยออกไป：“ข้าน้อยไม่ทราบว่าเป็นรถม้าของจวนอ๋องเย่ ล่วงเกินแล้วพ่ะย่ะค่ะ！”

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่าคนหลบไปแล้ว นางจึงตบตูดม้า และรถม้าก็เข้าเมืองตรงกลับไปที่จวนอ๋องเย่

เมื่อมาถึงประตูจวนอ๋องเย่แล้ว นางก็แกว่งแส้ในมือโดยไม่ได้คิดอะไร และเผลอไปตีตูดม้า ไม่คิดว่าเจ้าม้าแก่จะจำบ้านไม่ได้ และเดินตรงเข้าไป เมื่อนางเห็นเช่นนั้นก็รีบดึงเชือกม้าไว้และร้องตะโกน

หนานกงเย่ที่อยู่ในรถม้าเงยหน้าขึ้น ม่านของรถม้าฉีกขาดตั้งแต่ตอนที่มีการต่อสู้แล้ว ในเวลานี้มีเพียงเศษผ้าที่ปิดไว้เล็กน้อย จึงทำให้มองเห็นข้างนอก

ฉีเฟยอวิ๋นดูท่าทางลนลานจนหนานกงอยากจะเตะคนออกไป

หลังลงจากรถม้าแล้ว มือไม้ของฉีเฟยอวิ๋นก็เย็นเฉียบ นางเงยหน้าขึ้นไปมองบนรถม้า：“อาอวี่เป็นอย่างไรบ้าง？”

หนานกงเย่อยู่ในความงุนงงครู่หนึ่ง แล้วจ้องไปที่ฉีเฟยอวิ๋น：“ยังไม่ตาย！”

“ให้ข้าดูหน่อย”

ผู้คนในจวนอ๋องเย่ต่างออกมา เชือกม้าถูกส่งไปให้คนอื่น และฉีเฟยอวิ๋นก็ปีนขึ้นไปบนรถม้า

นางเหนื่อยและหายใจหอบ

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปในรถม้า นางพยุงอาอวี่และตรวจดูร่างกายของเขา เมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไร ทังเหอที่อยู่ข้างนอกก็ได้แต่รอ ไม่มีคำสั่งของหนานกงเย่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะเข้าใกล้

“ทังเหอ เจ้า……” ฉีเฟยอวิ๋นคิดอะไรบางอย่างได้ และรีบหันไปมองหนานกงเย่：“อาอวี่ต้องได้รับการรักษา”

“ทังเหอ ขึ้นมาพาคนลงไป”

หนานกงเย่ลุกขึ้นและลงมาจากรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้ตามไป นางกลับเป็นห่วงอาอวี่มาก นางรอให้คนขึ้นไปพาเขาลงมาก่อน แล้วจึงตามลงมา