บทที่ 52 บ้านพระสวามีให้ความสำคัญ

“พ่อบ้าน ทำไมท่านอ๋องทรงยังไม่ตื่น？” อาอวี่ไม่เป็นอะไรแล้ว เขานอนหลับ กินยาแล้วไข้ก็ลด เมื่อตื่นขึ้นมา เขาก็เห็นฉีเฟยอวิ๋นนอนพักอยู่บนโต๊ะ อากาศหนาว ในห้องยามีเตาผิงไม่มาก และส่วนมากก็วางอยู่รอบตัวเขา เมื่ออาอวี่เห็นฉีเฟยอวิ๋นหลับอยู่เช่นนั้น เขาก็รู้สึกแปลก ๆ ในใจ

แม้ว่าเขาจะจำอะไรไม่ได้เลย แต่พระชายาก็เป็นผู้ที่มีบุญคุณช่วยชีวิตเขาไว้

ทังเหอที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ประหลาดใจ ฉีเฟยอวิ๋นมานอนอยู่ที่นี่ได้อย่างไรอย่าว่าแค่มาคอยดูแลอาอวี่ที่ได้รับบาดเจ็บเลย

เดิมทีทังเหอคิดว่าอาอวี่ได้รับบาดเจ็บจากฉีเฟยอวิ๋น แต่หลังจากถามอาอวี่แล้ว เขาถึงรู้ว่า ฉีเฟยอวิ๋นเป็นผู้มีพระคุณ

ไม่เพียงแต่นางจะรับดาบแทนท่านอ๋อง แต่นางยังช่วยอาอวี่อีกด้วย

“เอาล่ะ นอนมาทั้งคืนแล้ว”

พ่อบ้านเรียกให้คนเอาเสื้อขนสัตว์มาให้ฉีเฟยอวิ๋น แต่นางหลับสนิทและไม่ตื่นขึ้นมา จึงไม่เป็นการรบกวน

อาอวี่รีบลุกขึ้นจากเตียง และเดินไปดูฉีเฟยอวิ๋น：“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

ความจริงฉีเฟยอวิ๋นตื่นแล้ว นางตื่นตั้งแต่ตอนที่พวกเขาเริ่มพูดคุยกันแล้ว แต่ก็เกรงใจที่จะตื่นขึ้นมา ถึงอย่างไรพวกเขาก็กล่าวถึงนาง หากนางตื่นขึ้นมาในทันที ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยดีนัก

อาอวี่เรียกนาง ฉีเฟยอวิ๋นก็แสร้งทำเป็นถูกเรียกจนตื่น นางบิดขี้เกียจ แล้วลืมตาขึ้นมองคนที่อยู่ตรงหน้า

อาอวี่ดีใจมาก：“พระชายา พระองค์ทรงตื่นแล้ว？”

“อาอวี่ เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว？” ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและจับข้อมือของอาอวี่ นางตรวจร่างกายให้เขา และกินยาลูกกลอนที่มีเลือดของนางอยู่ จึงดีขึ้นอย่างรวดเร็ว และชีพจรก็แข็งแรงและพลัง แสดงว่าไม่เป็นอะไรแล้ว

“ขอบพระทัยพระชายาพ่ะย่ะค่ะ ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว”

อาอวี่รีบพูด ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า：“เจ้านั่งลงก่อน ข้าจะดูบาดแผลของเจ้าหน่อย ว่าจะต้องเปลี่ยนยาหรือไม่”

“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ เมื่อครู่หมอประจำจวนได้ตรวจดูแล้ว ฟื้นตัวเร็วมาก และเขายังบอกด้วยว่ายารักษาบาดแผลของพระชายาเป็นยาวิเศษจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

สีหน้าของอาอวี่ดูเขินอาย และกกหูของเขาก็แดง

ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร จึงไม่ได้พูดอะไรมาก ในเมื่อดีขึ้นจนเกือบจะหายแล้ว และหมอประจำจวนก็ช่วยจัดการแล้ว เช่นนั้นนางก็ไม่มีอะไรแล้ว นางลูบถุงผ้าบนตัวของนาง มีงูอยู่ในนี้

“พ่อบ้าน ข้าต้องการกลับไปที่จวนท่านแม่ทัพ ท่านให้รถม้าในจวนไปส่งข้าหน่อย” ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปที่หน้าประตูแล้วอาอวี่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ทันแล้ว พ่อบ้านตกลงและเดินตามออกไป

“คุณชายทัง ท่านไปดูหน่อยเถอะ”

อาอวี่ขอร้องทังเหอ ทังเหอจึงออกมาจากในห้อง และฉีเฟยอวิ๋นก็ขึ้นรถแล้ว

เมื่อมองดูฉีเฟยอวิ๋นจากไปแล้ว ทังเหอและพ่อบ้านต่างก็ชำเลืองมองกัน คนเปลี่ยนไปไม่ผิด แต่ดูเหมือนว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในวันนี้ พวกเขายากที่จะเชื่อ และหวังว่ามันจะไม่เป็นอุบายหลอกลวง

ทังเหอกลับเข้าไปในจวน และถามพ่อบ้านว่า：“ท่านอ๋องตื่นแล้วหรือ？”

“ทรงไม่ได้พักผ่อนเลย” พ่อบ้านก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ในเมื่ออยากจะออกมาก็ไม่ออกมา จะยืนดูอะไรอยู่ในห้อง

ทังเหอมีสิ่งที่ต้องทำและไปที่สวนดอกกล้วยไม้

“ท่านอ๋อง”

ทังเหอขอเข้าเฝ้าจากนอกประตู หนานกงเย่จึงถามว่า：“มีเรื่องอันใด？”

“ฝ่าบาททรงมีพระราชโองการแต่งตั้งพระสนมพ่ะย่ะค่ะ และให้ท่านอ๋องเป็นผู้จัดการ ทรงมีพระราชโองการออกมาแล้ว ท่านอ๋องไม่ได้ประทับอยู่ในจวน ข้าจึงเข้าไปรับพระราชโองการแทนพ่ะย่ะค่ะ”

“เรื่องดี ๆ ไม่นึกถึงข้า พอเรื่องเหล่านี้กลับนึกถึงข้า ฝ่าบาทพระองค์นี้ทรงรักและเอ็นดูข้าเสียจริง ๆ”

ทังเหอพูดไม่ออกและมองออกไปที่ลานบ้าน และไม่กลัวว่าฝ่าบาทจะทรงได้ยิน

“ช่างเถอะ ช่วงนี้ข้าว่างมาก ก็ต้องไปทำ จะได้ไม่มีใครมองว่าข้าขัดหูขัดตา”

“……” ทังเหอไม่กล้าพูดอะไร ฟังดูเหมือนว่าเขากำลังหาทางแก้แค้นฝ่าบาท

“นางล่ะ？” หนานกงเย่ถาม และเล่นนิ้วโป้งอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ทังเหอประหลาดใจ：“นิ้วของท่านอ๋อง？”