บทที่ 512 ในจวนมีหนอนบ่อนไส้

กลับมาจากที่หวังฮวายอันแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็ไปดูเด็กๆผู้เป็นที่รักยิ่ง แม่ทัพฉีอุ้มเจ้าใหญ่ด้วยสีหน้าอันขึงขัง

ฉีเฟยอวิ๋นถาม: “ท่านพ่อเป็นห่วงพวกเขาทั้งหลายหรือ?”

“ไม่เพียงแต่เป็นห่วง ตอนนี้พระสนมเอกเซียวกำลังจะคลอดแล้ว ฮองเฮาก็ทรงพระครรภ์แล้วเช่นกัน แต่พวกเขาไม่ได้ไปในวังเพื่อลงมือกับฝ่าบาทกลับมาที่จวนอ๋องเย่เกรงว่าเรื่องนี้จะไม่ง่ายเสียแล้ว” แม่ทัพฉีเป็นผู้ที่ฉลาดหลักแหลม ฉีเฟยอวิ๋นนั้นกระจ่างแจ้งยิ่งกว่าผู้ใด พ่อของนางภายนอกดูโง่เขลาแต่เฉลียวฉลาดยิ่งนักและไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับการหลอกลวงซึ่งกันและกันภายในราชสำนัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาดูไม่ออกมองไม่ทะลุ!

พ่อของนางเป็นแม่ทัพ แม่ทัพนั้นยอมตายในสนามรบดีกว่าตายในความขัดแย้งต่อกันของราชสำนัก

พ่อของนางไม่ได้เล่นขำขัน หากมิใช่ว่าพัวพันถึงเด็กๆทั้งหลายเหล่านี้ พ่อของนางก็จะไม่ใส่ใจเรื่องนี้

“ท่านพ่อกล่าวได้ถูกต้อง เกรงว่าเรื่องนี้จะไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น ท่านอ๋องอยู่ด้านนอกตามสืบหาเรื่องราวของจงชิน พวกเขาในตอนนี้น่าจะยุ่งวุ่นวายแล้วจะส่งคนมายังจวนอ๋องเย่ได้เช่นไร? ต้องมีคนวางแผนอยู่เบื้องหลังเป็นแน่"

ฉีเฟยอวิ๋นคิดเรื่องนี้ได้นานแล้วเพียงแค่ยังไม่ได้กล่าว

แม่ทัพฉีก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดนัก วางเจ้าใหญ่ลงแล้วลุกขึ้นกล่าวว่า: "พ่อจะเข้าวัง ไม่ต้องเป็นห่วงพ่อ"

“ท่านพ่อ จะนำเรื่องนี้ไปกวนใจฝ่าบาทหรือ?”

“เข้าไปดูในวังหากว่าเป็นเรื่องในวังพ่อจะไม่มีทางปล่อยมือ” แม่ทัพฉีกล่าวจบก็จากไปส่วนฉีเฟยอวิ๋นนั้นลุกขึ้นไปส่งถึงตรงหน้าประตู

พ่อบ้านรีบตามออกไป ฉีเฟยอวิ๋นกลับมาแล้วเหลือบมองไปยังหนานกงเย่ซึ่งเตรียมตัวพักผ่อนแล้ว สามีภรรยามองหน้ากันและบอกให้ผู้อื่นก็ไปพักผ่อนได้แล้ว

ปิดไฟแล้วหนานกงเย่ก็ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไปยังเด็กๆทั้งหลายซึ่งลืมตาอยู่ในยามค่ำคืนแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็ถามว่า: "พวกเจ้าทั้งหลายทำไมถึงไม่นอน?"

คืนหนานกงเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น: "ส่งข่าวมาแล้วเรื่องนี้จงชินเป็นผู้กระทำ"

“ในเวลานี้จงชินยังสามารถมาหายังจวนอ๋องเย่ได้แสดงว่าพวกเขาถูกบีบจนจวนตัวแล้ว แต่หากว่ายังมีความหวังอยู่บ้างก็ต้องรักษากำลังเอาไว้เพื่องหวนกลับมาใหม่ในภายภาคหน้า” ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นช่วยจัดความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหนานกงเย่ ในคืนอันมืดมิดทั้งสองคุ้นเคยกับถนนสายเร่าร้อนและร่วมมือกันโดยปริยาย

หนานกงเย่กล่าวอย่างเย็นชาว่า: "ข้าสังหารพวกเขามากมายเช่นนั้นมาหาข้าถึงจะเป็นเรื่องปกติ หากพวกเขาไม่มากลับถูกข้าดูแคลนพวกเขาเอาซะแล้ว

ตะขาบตายยังกระดุกกระดิกได้หลักการนี้อวิ๋นอวิ๋นเข้าใจ ยิ่งกว่านั้นในเวลานี้พวกเขาก็ยังไม่ตาย! ข้ายิ่งต้องทำเวลาเห็นผู้หนึ่งก็สังหารผู้หนึ่ง สังหารจนกว่าพวกเขาจะตาย! "

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้าเล็กน้อย: "เดิมทีคิดว่าอยู่ที่นั่นทั้งปืนทั้งกระสุนราวกับห่าฝนซึ่งก็ช่างเถอะ คิดไม่ถึงว่ามาถึงที่นี่ก็ยังเข่นฆ่านองเลือดกัน บางทีนั้น...... "

“หุบปาก!” ไม่รอให้ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวจบหนานกงเย่ก็ส่งเสียงดังยับยั้งเอาไว้ ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงรีบมองดูเด็กๆที่รักทั้งหลายซึ่งไม่รู้ว่าลืมตามาดูสามีภรรยาทะเลาะกันตั้งแต่เมื่อใด แต่ละคนจ้องจดจ่อพร้อมมองดูอย่างได้อรรถรส

“หลับซะนะ” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา เด็กๆที่รักทั้งหลายรู้ว่าไม่ควรยั่วยุแม่ของพวกเขาจึงหลับตาลงทีละคนทีละคนให้ความร่วมมือกับท่านแม่

หนานกงเย่โอบรอบเอวของฉีเฟยอวิ๋นและผลักคนให้เข้ามาอยู่ในอ้อมอกพร้อมด้วยน้ำเสียงขึงขังเล็กน้อย: "เมืองต้าเหลียงยังใช้งานข้าได้ ข้าไม่สามารถไปจากที่นี่ได้ แต่ข้ารับปากกับอวิ๋นอวิ๋นได้ว่าสักวันหนึ่งจะพาอวิ๋นอวิ๋นอยู่อย่างสันโดษ ใช้ชีวิตโดยไม่มีหอกดาบง้าวกระบี่”

“แล้วก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพียงแค่บ่นครู่หนึ่ง แต่ในความเป็นเรื่องจริงก็เป็นเช่นนั้น ก่อนมานั้นทั้งปืนทั้งกระสุนราวกับห่าฝน หลังจากมาถึงเป็นหอกดาบง้าวกระบี่ บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตาของข้า! " ฉีเฟยอวิ๋นยอมรับในโชคชะตาแล้วและยกมือขึ้นไปตรงหน้าอกของหนานกงเย่แล้วลูบสัมผัส

“แต่ว่าท่านอ๋องระวังด้วย!” ฉีเฟยอวิ๋นเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบริมฝีปากของหนานกงเย่ หนานกงเย่กระชับแขนแล้วผลักออกและจูบฉีเฟยอวิ๋นหนักหน่วงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

“ข้าไปหล่ะ” หากไม่ไปอีกเกรงว่าจะไม่ได้ไปแล้ว หนานกงเย่หน้าตาต่อต้านฉีเฟยอวิ๋นเลี่ยงไม่ให้เขาถอดเสื้อผ้าที่เขาเพิ่งสวมใส่ลงไปโดยอัตโนมัติ

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ดีอยู่แล้วว่าหนานกงเย่คิดสิ่งใดอยู่ จึงกล่าวว่า: "ท่านอ๋องระวังด้วย!"

หนานกงเย่จากไปฉีเฟยอวิ๋นก็นอนไม่หลับซะแล้วจึงได้นั่งขึ้นมามองดูเด็กๆทั้งหลาย

เด็กๆทั้งหลายไม่ร้องไห้สร้างปัญหาแต่ก็ไม่ได้พักผ่อนเช่นกัน

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปตรงหน้าประตู ลมและหิมะกระทบกับประตู เสียงตบดังขึ้นมีคนเข้ามาจากหน้าประตู เงาดำแขวนเสื้อคลุมผ้าฝ้ายไว้ที่ไม้แขวนตรงประตูจากนั้นอวิ๋นจิ่นก็ถอดรองเท้าตรงหน้าประตูแล้วเดินไปยังตรงหน้าของฉีเฟยอวิ๋น เห็นฉีเฟยอวิ๋นแล้วจึงได้นั่งลงอย่างเงียบๆ