บทที่ 513 ไปเชิญหญิงชรา

หนานกงเย่กลับมาตอนเที่ยงและยังพาแม่ทัพฉีกลับมาด้วย แต่แม่ทัพฉีดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าท่าทางของเขาดุโมโห เหมือนอยากจะฆ่าใครสักคนเพื่อระบายความโทสะ

ฉีเฟยอวิ๋นประหลาดใจและกล่าวว่า：“ท่านพ่อเพิ่งจะกลับมา โกรธอะไรหรือเจ้าคะ หรือว่าฝ่าบาทกับท่านพ่อมีปัญหากัน？”

“ฮึ พ่อไม่อยากพบเขาแล้ว” หลังจากที่พูดจบ แม่ทัพฉีก็ไปดูเด็ก ๆ ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมองด้วยความแปลกใจ นี่ไม่ใช่ว่ามีปัญหากับฝ่าบาทหรือ？

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน ในต้าเหลียง นอกจากท่านพ่อของนางแล้วจะมีใครอีกที่กล้าไม่อยากพบกับฝ่าบาท แล้วยังจะพูดออกมาอีก

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมองหนานกงเย่อย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาแต่งกายสบาย ๆ สวมชุดสีขาวราวหิมะและสวมเสื้อคลุมสีขาว แม้ว่าจะเป็นบุรุษที่แต่งงานแล้ว แต่เขาก็หล่อเหลามาก

หลังจากมองดูอยู่สักพัก ฉีเฟยอวิ๋นก็ถามว่า：“นี่เป็นชุดที่สวมเมื่อคืนนี้？”

“ไม่ใช่” หนานกงเย่ตอบอย่างใจเย็น

ฉีเฟยอวิ๋นถามว่า：“จะฆ่าคนอีกแล้วหรือเพคะ？”

“……” หนานกงเย่ไม่ตอบ ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่านางพูดถูก

หนานกงเย่ดึงฉีเฟยอวิ๋นเข้าประตูไป ฉีเฟยอวิ๋นถามว่า：“หลี่ฮ่วนจงล่ะเพคะ？”

“เขาเป็นยอดฝีมือในยุทธภพที่หลบซ่อนตัวอย่างล้ำลึก ข้าต่อสู้กับเขาหลายร้อยกระบวนท่า แต่เขาก็ไม่แพ้ ข้าต้องการจะจับเขา แต่น่าเสียดายที่เขายอมเผาตัวเองดีกว่ายอมจำนนต่อข้า ราชาองค์นี้ ข้าจึงทำได้เพียงฆ่าเขาก่อนที่เขาจะเผาตัวเองตาย！”

“เกรงว่าท่านอ๋องจะไม่ได้อยากเก็บเขาไว้จริง ๆ เพราะรู้ว่าเขาเป็นคนที่จงรักภักดีต่อเจ้านาย และจะยอมถูกใช้งานได้อย่างไร เกรงว่าหลี่ฮ่วนจงที่รู้เรื่องนี้ แต่ท่านอ๋องก็รู้เช่นกัน

ท่านอ๋องทรงต่อสู้กับเขาหลายร้อยกระบวนท่า อาจจะเกิดอะไรขึ้นได้？

ในเมื่อไม่เป็นไรแล้ว ด้วยฝีมือของท่านอ๋องจะจัดการเขาไม่ได้ได้อย่างไร？

ท่านอ๋องทรงจงใจจะของขยี้ความฮึกเหิมของผู้อื่น เห็นได้ชัดว่าต้องการจะอ่อนข้อให้ และแอบทำให้กระดูกของเขาค่อย ๆ อ่อนลงและสึกกร่อนไป

ในที่สุดเขาก็หมดแรงและถูกท่านอ๋องฆ่า

ก็เหมือนกับหนูตัวเล็ก ๆ เมื่อพบกับแมวดำตัวใหญ่ แมวดำไม่กินหนูเพราะรังเกียจมาก แต่มันเล่นหนูอยู่ภายใต้อุ้งเท้าของมัน จนหนูหมดแรง และสุดท้ายมันก็ฆ่าหนูตัวตาย

เดิมทีท่านอ๋องสามารถให้วิธีการตายที่ดีแก่เขาได้ แต่เขาต้องการเผาตัวเองตาย อย่างน้อยก็สามารถแสดงความจงรักภักดีต่อเจ้าน้ายได้

แต่ท่านอ๋องก็ไม่สนับสนุนเขา เกรงว่าเขาจะตายตาหลับ ท่านอ๋องแผนสูงและโหดเหี้ยม？”

“ฮึ ข้าโหดเหี้ยม？หรือว่าเขาจอมปลอม？ข้าคิดว่าต้าเหลียงมีรากฐานที่มั่นคง แต่ให้กำเนิดผู้ที่รนหาที่ตายอย่างพวกเขา ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

หากไม่ถูกลงโทษร้ายแรง และเปิดโอกาสให้พวกเขามีชื่อเสียง นั่นจะเป็นความอัปยศของข้า และเป็นความอัปยศของต้าเหลียง”

“แต่ถึงอย่างไรท่านอ๋องก็สามารถฆ่าเขาได้ตั้งแต่เริ่มต้น เกรงว่าในตอนที่ต่อสู้กับท่านอ๋อง ก็คงเป็นเรื่องที่ไร้คุณธรรมน้ำใจสำหรับเขา อย่างไรก็ตามวิธีการของท่านอ๋องก็ไม่ได้ดีนัก” ฉีเฟยอวิ๋นพอจะนึกภาพสถานการณ์ในเวลานั้นได้ คนคนหนึ่งถูกบังคับจนอับจนหนทาง แม้แต่ยังตายไม่ได้ มันน่าเศร้าสลด！

หนานกงเย่เลิกคิ้วขึ้นและเผยให้เห็นถึงความคับข้องใจ：“เช่นนั้น？เป็นความผิดของข้าหรือ？”

“ท่านอ๋องไม่ผิดเพคะ สิ่งที่ผิดคือขุนนางที่ทรยศเหล่านั้น หากพวกเขาไม่กบฏ และมีชีวิตอยู่อย่างเรียบง่าย พวกเขาก็จะสามารถมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ไม่ใช่หรือ？”

“อืม” หนานกงเย่ตอบรับ นับว่านางอ่านสถานการณ์ออก！

เมื่อเห็นว่าอารมณ์โกรธของหนานกงเย่ลดลงแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นจึงถามว่า：“แล้วศพของเขาล่ะเพคะ：“

“กลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว”

“หรือว่าท่านอ๋องทรงเฝ้าดูเขาเผาตนเอง？” ฉีเฟยอวิ๋นประหลาดใจ

“เขาอยากตาย ข้าจะทำอะไรได้ หรือว่าข้าต้องขอให้เขามีชีวิตอยู่？การถูกยิงเป้าจะทำให้เขามีความสุข และหวังว่าเขาจะทุกข์น้อยลง”

“ดูไม่ออกเลยว่าท่านอ๋องจะเป็นคนดีเช่นนี้” ฉีเฟยอวิ๋นพูดหยอกล้อ