บทที่ 520 จักรพรรดิให้ข้าตาย ข้าก็ต้องตาย

หนานกงเย่สวมใส่เสื้อคลุมสีเหลืองผลซิ่งฮวาลวยลายเล็บมังกรและเขาสวมมงกุฎมังกรสีทอง หวังเสียนเห็นแล้วยังรู้สึกเป็นกังวล

ท่านอ๋องเย่ไม่เหมือนกับท่านอ๋องตวนที่ออกไปข้างนอกจะต้องเอิกเกริก

แต่วันนี้กลับแต่งกายมาเช่นนี้ เกรงว่าเกิดเรื่องนี้ขึ้นจะต้องมีเหตุผลอะไรแน่ๆ ท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่อยู่

คนในจวนของต้ากั๋วจิ้วต่างพากันแอบดูตามมุมต่างๆ

ท่านอ๋องเย่สวมชุดลวดลายมังกร

หวังเสียนเชิญหนานกงเย่เข้าไปข้างใน ทั้งสองคนเดินเข้าไปเป็นลำดับหน้าหลัง หวังเสียนต้อนรับด้วยความระมัดระวัง

หนานกงเย่เข้าไปที่ห้องโถงด้านหน้าและนั่งลง หวังเสียนสั่งให้คนนำน้ำชาเข้ามา หนานกงเย่หยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาและเป่าลงบนถ้วยชา

หวังเสียนสูดลมหายใจเข้าไปและจ้องมองไปที่ชุดลวยลายมังกรของหนานกงเย่

ชุดมังกรของหนานกงเย่นั้นเป็นของที่ชินอ๋องสวมใส่ นอกเสียจากลวยลายมังกรที่ปักเข้าไป นอกจากนั้นก็คือสีไม่ค่อยเหมือนเท่าไรนัก

จักรพรรดิใช้สีทอง เขาใช้สีฟ้า

แต่ในเมืองต้าเหลียงแห่งนี้คนที่กล้าแต่งชุดลวยลายมังกรสีผลซิ่งฮวาได้ก็มีเพียงแค่เขาเท่านั้น

นอกเหนือจากนั้นก็เป็นจักรพรรดิ

"กั๋วจิ้วไม่อยู่หรือ?" หนานกงเย่ยกน้ำชาขึ้นดื่มหลังจากนั้นก็ถามขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ

หวังเสียนตอบ "ช่วงนี้ท่านแม่มักนอนหลับไม่ดี เมื่อเช้าท่านพ่อจึงพาท่านแม่ไปที่วัดเพื่อต้องการจะไปพักอาศัยที่นั่นสักระยะหนึ่ง เพื่อขอพรให้กับท่านแม่"

"จริงหรือ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เช่นนั้นข้าก็ขอจัดการธุระก่อน" หนานกงเย่วางถ้วยชาลงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงและท้องพระคลังได้จัดสรรเงินจำนวนหนึ่งให้กรมการคลังเพื่อเตรียมรับการบรรเทาสาธารณภัย ด้วยเหตุนี้กรมการคลังไม่รอให้กีดกันขึ้นมาจากนั้นจนถูกกักตัวไว้

ข้าไม่มีเวลาจึงได้ให้นกพิราบส่งหนังสือมาให้พระชายาเย่คิดหาวิธีหาเงินตำลึงมา และเมื่อหาเงินตำลึงครบแล้วก็ได้ส่งไปยังพื้นที่ภัยพิบัติพื้นที่ภัยพิบัติ พื้นที่ภัยพิบัติได้รับความเดือดร้อนอย่างหนัก ไม่เพียงแต่เกิดความเสียหายอย่างหนัก แถมยังเกิดโรควัณโรคขึ้น อาการของโรคก็สาหัสอย่างมาก ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นทั้งก่อนหน้าและหลังนี้เกิดขึ้นเพราะเงินตำลึงจำนวนแปดล้านตำลึง"

หวังเสียนเป็นคนขี้ขลาดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เมื่อได้ยินดังนั้นจึงรู้สึกหวาดกลัวจนเหงื่อไหล

"ท่านอ๋องเย่ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับจวนกั๋วจิ้วอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?" หวังเสียนเป็นคนเกียจคร้านและบวกกับที่เขาเป็นคนซื่อสัตย์ เขาทำหน้าที่เป็นเสียนจวิ้นอ๋องของเขามาโดยตลอด

หนานกงเย่กล่าวว่า "ประเดี๋ยวทังเหอกลับมาเขาจะนำสมุดบัญชีมาด้วย เจ้าก็ดูเสียหน่อย"

หวังเสียนตกตะลึง ใบหน้าของเขาเย็นยะเยือก

ไม่นานทังเหอก็มาถึงจวนกั๋วจิ้วและนำสมุดบัญชีมาด้วยจำนวนหนึ่ง และยังพาคนมาด้วยอีกจำนวนหนึ่ง เมื่อเห็นสมุดบัญชีท่านอ๋องเย่ก็โยนออกไปที่เท้าของหวังเสียน "ลองดูเสียหน่อยสิ"

หวังเสียนก้มตัวลงไปหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเปิดดู หวังเสียนดูอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงมองไปที่หนานกงเย่ "นี่เป็นความต้องการของท่านพ่อหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

ทังเหอกล่าวว่า "แน่นอน คนที่กรมการคลังได้สารภาพหมดแล้ว คำให้การก็ได้รวบรวมไว้หมดแล้ว หากต้องการดูละก็ สามารถเรียกอิ่นเวยฉือที่อยู่ที่จวนศาลากลางเมืองหลวงมาสอบถามดูก็จะทราบได้"

หวังเสียนตกใจจนมือสั่น อายุก็สี่สิบแล้วแต่กลับขี้ขลาดราวกับหนู

ทังเหอมองหวังเสียนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ต้ากั๋วจิ้วเลี้ยงดูลูกชายคนนี้ ต่อไปคงไม่สามารถคาดหวังอะไรด้วยได้

ดวงตาของหนานกงเย่เฉียบแหลมและจริงจัง "ข้าไม่รู้เช่นกันว่าทำไมต้ากั๋วจิ้วต้องทำเช่นนี้? คาดว่าต้องนั้นพระสนมหรงเต๋อก็ได้เข้าวังหลวงไปแล้ว ต้ากั๋วจิ้วทำเช่นนี้เป็นเพราะไม่พอใจในจักรพรรดิหรือว่าไม่พอใจต่อภัยพิบัติ?"

"ท่านผู้สำเร็จราชการได้โปรดอย่าทรงโกรธเลยพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันจะให้คนไปตามท่านพ่อกลับมาที่จวนตอนนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ" หวังเสียนรีบร้อนจนลืมเรื่องที่ต้ากั๋วจิ้วบอกก่อนจะออกไป

หวังฮวายเต๋อถูกคนกีดขวางไว้ คนที่มาก็เป็นคนขี้ขลาดกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้น และรีบร้อนรายงานเรื่องราวก่อนจะเชิญเขากลับไป

หวังฮวายเต๋อโมโหอย่างมาก!

ฉงหยางจวิ้นจู่เหลือบมองหวังฮวายเต๋อ "กั๋วจิ้วในเมื่อเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออก เกรงว่าคงจะปิดต่อไปไม่ได้ จักรพรรดิจะต้องถลกหนังพวกเราอย่างแน่นอน นับเป็นการเสียเปล่าของท่านที่ก่อนหน้านี้ได้ทำประโยชน์เพื่อจักรพรรดิไว้โดยเสียสละไปไม่น้อย

แต่เมื่อเรื่องมาถึงตอนนี้ กลับมีจุดจบเช่นนี้"

เมื่อนึกถึงจุดจบของลูกสาวที่ต้องถูกกักขังไว้ในตำหนักเย็น ฉงหยางจวิ้นจู่ก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

หวังฮวายเต๋อรู้สึกโกรธจัด "ข้าจะคอยดูว่าเขาจะทำอะไรกัับข้าได้?"

เมื่อเขาพูดจบจากนั้นจึงเรียกให้คนรีบกลับจวนไปในทันที