บทที่ 521 ตำหนักเย็นอันลึกลับ

จนกระทั่งราชครูจวินมา และทั้งสองก็ยืนอยู่ข้างนอกด้วยกัน ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวทักทายราชครูจวิน

“ท่านราชครู！” ฉีเฟยอวิ๋นถอนสายบัว

“มิบังอาจ พระชายาลุกขึ้นเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ราชครูจวินก้มหน้าลง เขาหันหน้าไปทางพระที่นั่งบำรุงฤทัย แล้วเอามือทั้งสองซุกเข้าไปแขนเสื้อ

ราชครูจวินไม่ได้สวมใส่อะไรมากนัก แต่ฉีเฟยอวิ๋นสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ หลังจากยืนอยู่ครู่หนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นก็เห็นว่าใบหน้าของราชครูจวินแดงระเรื่อ ฉีเฟยอวิ๋นจึงถอดเสื้อคลุมขนสัตว์แล้วเดินไปคลุมให้เขาราชครูจวิน จากนั้นก็ถอยออกไปยืนข้าง ๆ

ราชครูจวินมองไป แววตาที่ลึกซึ้งของเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋นที่แดงระเรื่อ เขาเหลือบมองเสื้อคลุมที่อยู่บนไหล่ และรับไว้ด้วยความยินดี จากนั้นก็ขยับมือเข้าไปในแขนเสื้อ และไม่ได้พูดอะไร

สวรรค์ไม่ได้สมบูรณ์แบบ และทำได้เพียงรับผลกระทบจากลมฝน

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกหนาวมาก และรอให้เสี่ยวสวีจื่อออกมาอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ที่หน้าประตู เขาก็เร่งรีบ

และใช้ประโยชน์จากงานที่ทำเสร็จ เสี่ยวสวีจื่อรีบวิ่งไปหาฉีเฟยอวิ๋น：“พระชายาเย่ พระองค์เสด็จไปคารวะพระพันปีก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงกำลังยุ่งอยู่ หากยืนเช่นนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่！”

ราชครูจวินถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ และเงยหน้าขึ้นไปมองเสี่ยวสวีจื่อ：“เช่นนั้นข้าจะไปคารวะพระพันปีก่อน”

เสี่ยวสวีจื่อตกตะลึงและมองไปที่ราชครูจวิน จากนั้นก็รีบคารวะราชครูจวิน：“ท่านราชครู บ่าวคารวะท่านราชครู”

“ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ได้ใส่ใจ！” ราชครูจวินยังคงโกรธและหันหลังเดินจากไป

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“ท่านราชครู บางทีอาจจะเร็ว ๆ นี้ หากไปพบเสด็จแม่ตอนนี้ จะไม่เป็นผลดีทั้งสองฝ่าย สู้อยู่ต่อจะดีกว่า”

ราชครูจวินเหลือบไปมองฉีเฟยอวิ๋นและไม่จากไป

เสี่ยวสวีจื่อยังต้องกลับไป เขาพูดอย่างเร่งรีบสองสามคำและวิ่งกลับไป

หลังจากที่เสี่ยวสวีจื่อไปแล้ว ราชครูจวินก็หลับตาลง ก้มหน้าและยืนต่อไป

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปข้างหน้า ช่างต้านทานจุดเยือกแข็งจริง ๆ！

อายุมากขนาดนี้แล้ว แต่ก็ไม่ได้หนาวสั่นมากนัก ก่อนหน้านี้เห็นว่าเขาสุขภาพไม่ค่อยดี ไม่คิดว่าจะหายเร็วเช่นนี้

หิมะตกหนักและทั้งสองก็ยืนอยู่อย่างนั้น ราวกับว่าใครจะทนต่อความเหน็บหนาวได้มากกว่ากัน หลังจากยืนอยู่หนึ่งชั่วยาม เสี่ยวสวีจื่อก็วิ่งออกมาบอกให้ทั้งสองคนเข้าไป

เมื่อมาถึงด้านในพระที่นั่งบำรุงฤทัย ราชครูจวินก็ส่งเสื้อคลุมขนสัตว์บนร่างกายของเขาให้เสี่ยวสวีจื่อ ซึ่งกระฉับกระเฉง แตกต่างจากตอนที่ป่วยอยู่ที่จวนอย่างสิ้นเชิง ฉีเฟยอวิ๋นเฝ้ามองท่าทางของราชจวิน หากไม่รู้ว่าเขาเป็นขุนนาง ก็คงคิดว่าเขาเป็นทหาร ยืนนานขนาดนั้น แต่เขากลับไม่เป็นอะไรเลย

ฉีเฟยอวิ๋นสะบัดหิมะที่หน้าประตู จากนั้นก็เดินไปด้านหน้าและคุกเข่าเช่นเดียวกับราชครูจวิน

“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”

“ลุกขึ้นเถอะ ข้ากำลังยุ่งอยู่กับราชกิจ จนลืมไปว่าพวกเจ้ารออยู่ข้างนอก เป็นความสะเพร่าของข้าเอง” จักรพรรดิอวี้ตี้กล่าวอย่างราบเรียบ

ฉีเฟยอวิ๋นชินกับลูกไม้เช่นนี้ของจักรพรรดิอวี้ตี้แล้ว ตบหัวแล้วลูบหลัง นางดูออกตั้งนานแล้ว

แต่ข้าราชบริพารก็ต้องทำสิ่งที่ข้าราชบริพารควรทำ

ฉีเฟยอวิ๋นและราชครูจวินต่างก็ชื่นชมยินดี

“ฝ่าบาททรงยิ่งอยู่กับพระราชกิจ กระหม่อมไม่สามารถแบ่งเบาได้ เป็นเรื่องที่น่าละอายยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ เสียแรงที่ฝ่าบาททรงมีพระเมตตา！” ราชครูจวินพูดประจบประแจง

เพื่อไม่ให้น้อยหน้า ฉีเฟยอวิ๋นจึงกล่าวว่า：“หม่อมฉันบุ่มบ่ามเข้ามาในวัง และรบกวนฝ่าบาท เป็นความผิดของหม่อมฉันเพคะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้เหลือบมองผู้คนที่อยู่ด้านล่าง และรู้สึกไม่สบายใจ

“ท่านราชครูจวินและพระชาเย่เข้ามาในวังพร้อมกัน เกิดอะไรขึ้นรึ？” จักรพรรดิอวี้ตี้กล่าวอย่างใจเย็น

ฉีเฟยอวิ๋นและราชครูจวินชำเลืองมองกัน ราชครูจวินกล่าวก่อนว่า：“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมมาเพราะเรื่องของกรมการคลังพ่ะย่ะค่ะ”

“กรมการคลังมีอะไรหรือ？” จักรพรรดิอวี้ตี้รู้แล้วแต่ยังแกล้งถามด้วยใบหน้าที่เฉยเมย

ราชครูจวินยังคงพูดต่อ โดยไม่สนการแสดงของจักรพรรดิอวี้ตี้：“กราบทูลฝ่าบาท ในช่วงก่อนหน้านี้กรมการคลังได้ยักยอกเงินบรรเทาภัยพิบัติจำนวนหนึ่ง เรื่องนี้แพร่กระจายในเมืองหลวงมาเป็นเวลานานแล้ว กระหม่อมรักษาอาการป่วยอยู่ที่จวน จึงไม่รู้เรื่องนี้ วันนี้พ่อบ้านอาวุโสบอกกระหม่อมว่าท่านอ๋องเย่จักกุมคนของกรมการคลังไปหมดแล้ว ไม่มีใครหนีพ้น จากนั้นกระหม่อมก็รู้เรื่องการยักยอกเงิน

เรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง กระหม่อมจึงต้องมาเข้ามาในวังเพื่อขอเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้เหลือบมองราชครูจวิน จากนั้นใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึม：“เช่นนั้นก็เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นกับกรมการคลัง？”