บทที่ 55 จิดใจโหดร้าย

“ท่านอ๋องทั้งสองอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนฝ่าบาท ข้าและพระชายาทั้งสองจะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของหญิงสาว ฝ่าบาท หม่อมฉันทูลลาก่อนเพคะ”

ในขณะที่พูดเฉินอวิ๋นชูก็ลุกขึ้น และถอนสายบัวให้จักรพรรดิอวี้ตี้

จักรพรรดิอวี้ตี้มองอย่างอ่อนโยนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า：“คืนนี้ข้าจะอยู่ที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ ฮองเฮา หากเจ้าปฏิเสธ ข้าจะออกไปรอข้างนอก ข้างนอกอากาศหนาวเย็น หากฮองเฮายินดี ข้า……”

“ฝ่าบาทอย่าทรงตรัสเรื่องเหลวไหลสิเพคะ หากหม่อมฉันไม่ปล่อยให้ฝ่าบาทไป และจงใจพูดเรื่องนี้ต่อหน้าท่านอ๋อง ไม่กลัวจะถูกหัวเราะเยาะหรือเพคะ？” เฉินอวิ๋นชูหน้าแดง จักรพรรดิอวี้ตี้มองอย่างไม่รู้สึกเขินอาย และกล่าวว่า：“พวกเจ้าล้วนแต่มีครอบครัวแล้ว แน่นอนว่าต้องเข้าใจความคิดของข้า”

“ฝ่าบาทอย่าทรงตรัสอีกเลยเพคะ หม่อมฉันทูลลาก่อนเพคะ”

ในขณะที่พูดเฉินอวิ๋นชูก็หันไปมองจวินฉูฉู่และฉีเฟยอวิ๋น：“ไปกันเถอะ”

“เพคะ”

“เพคะ……”

จวินฉูฉู่ตามออกไปก่อน ฉีเฟยอวิ๋นกัดริมฝีปากจนเกือบเลือดออก และรีบตามออกไป

หนานกงเย่เงยหน้าขึ้นมองฉีเฟยอวิ๋นที่เดินตามไปด้วยความลำบากใจ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด เนื่องจากนางไม่ค่อยสบายก็ควรจะพูดก่อนหน้านี้

“คนออกไปแล้ว ยังจะมองอะไรอีก ตอนที่เจ้าอยู่ในจวนอ๋องเย่ ไม่มองเล่า ไยต้องมามองที่พระที่นั่งบำรุงฤทัยของข้า？”

ในขณะที่พูดจักรพรรดิอวี้ตี้ก็โบกมือ สวีกงกงรีบเชิญให้นั่งลง แล้วนำเตาอั้งโล่มาตั้งตรงหน้าแต่ละคน ถือได้ว่าเป็นการพระราชทาน

“ตอนที่มา นางรู้สึกหนาวเหน็บ เกรงว่านางจะล่วงเกินฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ” ในขณะที่พูดหนานกงเย่ก็นั่งลง

“ยากนักที่เจ้าจะมีใจดวงเช่นนี้ ข้าสับสนกับสิ่งที่เจ้าทำ ไม่เคยเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้มาก่อน นี่เจ้าจริงจังแล้วหรืออย่างไร？” จักรพรรดิอวี้ตี้เย้ยหยัน อ๋องตวนก็ไม่ได้ยุ่ง เขาเอามือมาถูกัน：“ต้องใช่แน่”

หนานกงไม่ได้พูดอะไร สีหน้าของเขาเย็นชาและซีด

อ๋องตวนไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดไป และอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า：“คุณหนูรองตระกูลเฉิน เป็นสตรีที่มีความสามารถและมีชื่อเสียงในเมืองหลวง และนางก็มีใจให้กับท่าน พวกท่านเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่สู้ให้นางเข้ามาในราชวงศ์จะดีกว่า”

หนานกงเย่เลิกคิ้ว：“ข้าเห็นอวิ๋นเอ๋อร์เป็นเพียงน้องสาวมาโดยตลอด จะเห็นน้องสาวเป็นอย่างอื่นได้อย่างไร？”

“แม้ว่าจะทำไม่ได้ แล้วฉีเฟยอวิ๋นคู่ควรกับท่านหรือ？”

จะว่าไปแล้วหนานกงเหยี่ยนก็ไม่ชอบฉีเฟยอวิ๋น และหนานกงเย่ก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก

ต่อให้เขาจะพูดอีกก็ไม่สนใจ

จักรพรรดิอวี้ตี้จึงกล่าวว่า：“เรื่องที่แม่ทัพฉีลงมือกับเจ้าครั้งก่อน มันควรจะผ่านไปได้แล้ว เจ้ายังจำอยู่อีกหรือ？”

“กระหม่อมเกือบตาย จะลืมได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ？”

“หากเจ้าไม่ลงมืออย่างโหดเหี้ยม เจ้าจะประสบกับความโชคร้ายนี้ได้อย่างไร？” สีหน้าของจักรพรรดิอวี้ตี้ดูหงุดหงิดใจ หนานกงเหยี่ยนจึงไม่พูดอะไรอีก

ทั้งสามคนเผชิญหน้ากัน แต่ต่างคนต่างคิดใคร่ครวญ และคิดถึงเรื่องภายใน

หลังจากที่เฉินอวิ๋นชูเข้าไปนางก็เชิญให้จวินฉูฉู่และฉีเฟยอวิ๋นนั่งลง ฉีเฟยอวิ๋นหยิบเข็มมาแทงเข้าไปในกล้ามเนื้อ เวลาเดินก็จะเจ็บ เจ็บแล้วนางก็จะมีสติ

ทั้งสองคนถอนสายบัวแล้วจึงนั่งลง

เฉินอวิ๋นชูเตรียมของว่างและน้ำชาไว้ และเชิญให้ทั้งลิ้มรส

“นี่เป็นเครื่องบรรณาการ และในวังมีไม่มากนัก มักจะอยู่กับพระพันปีและพระมเหสี วันนี้ฝ่าบาทได้นำมาให้ข้าลองชิมเป็นพิเศษ ข้ารู้ว่าฝ่าบาทมีเจตนาดี แต่ข้ากินไม่หมด ในเมื่อพวกเจ้ามาแล้ว ก็กินกันคนละชิ้น อย่าให้เสียของ”

เฉินอวิ๋นชูให้จวินฉูฉู่ก่อนชิ้นหนึ่ง และให้ฉีเฟยอวิ๋นอีกชิ้นหนึ่ง และนางเองก็หยิบมาชิ้นหนึ่งด้วย

“ข้าจะลองชิมดูก่อนว่าอร่อยหรือไม่ และรสชาติเป็นอย่างไร” หลังจากพูดจบ เฉินอวิ๋นชูก็กัดก่อนหนึ่งคำ จวินฉูฉู่ขอบพระทัยฮองเฮาก่อน และปิดบังหน้าด้วยเสื้อคลุมแขนกว้าง กัดเข้าไปหนึ่งคำ และค่อย ๆ ลิ้มรส

ฉีเฟยอวิ๋นเรียนรู้แล้วกินตาม และนางก็เก็บส่วนที่เหลือไว้เล็กน้อย

“ชานี้ก็เพิ่งส่งมาใหม่เช่นกัน ว่ากันว่ามีต้นชาที่สามารถเติบโตได้ในฤดูหนาวบนภูเขาและบริเวณที่มีหิมะปกคลุม ในทุกปีจะมีต้นชาเพียงไม่กี่ต้น และในวังมีไม่มากนัก วันนี้ใ่าบาทนำชามาด้วย พวกเจ้าก็ลองชิมดูหน่อย”