บทที่ 56 เสแสร้งจริง ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าหนานกงเย่และหนานกงเหยี่ยนจากไปแล้ว และเป็นเพราะพวกเขาจากไปแล้ว นางจึงปลุกจิตวิญญาณทั้งสิบสองจุด ในขณะที่ก้าวย่างบนความว่างเปล่า นางก็เงยหน้าขึ้นมองจวินฉูฉู่

จวินฉูฉู่ถือมีดอยู่ในมือ นางต้องใช้ความพยายามจึงจะเห็นได้อย่างชัดเจน มีขันทีน้อยอยู่รอบ ๆ ตอนที่ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมอง ขันทีน้อยเหล่านั้นไม่เห็นอะไร และหันหลังจากไป

คิดได้ไม่ยากว่าในวังยังไม่มีใคร

เหตุผลที่ฉีเฟยอวิ๋นกล้ามากเช่นนี้ ก็เพราะว่าที่นี่เป็นคนของนาง นางสามารถทำสิ่งต่าง ๆ ได้โดยไม่ต้องกลัว

เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระกับจวินฉูฉู่ แม้ว่าสุขภาพของนางจะไม่ค่อยดี แต่นางก็ฝังเข็มตัวเองแล้ว และบีบบังคับตัวเองให้มีสติ นางหยุดและมองไปที่จวินฉูฉู่：“เหตุใดเจ้าจึงรีบร้อนเช่นนี้ ไม่เกรงกลัวเลยหรือ ข้าจะลากเจ้ามารับโทษร่วมกับข้า”

มาถึงขั้นนี้แล้ว ช่างแม่ง！

จวินฉูฉู่เยาะเย้ย：“ก็เพราะมีเพียงแค่สองคน ข้าถึงได้วางใจได้ว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้า จะไม่มีใครนึกถึงว่าเป็นข้า”

จวินฉูฉู่เข้ามาใกล้ ฉีเฟยอวิ๋นกำหมัดแน่น นางไม่มีเรี่ยวแรง ไม่เช่นนั้นนางคงจะถีบผู้หญิงเสแสร้งคนนี้เป็นแน่

“เช่นนั้นก็ไม่จำเป็น เจ้าลองสิว่าจะทำสำเร็จหรือไม่ ครอบครัวไม่ได้มีเพียงแค่คนสองคน เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าในวังแห่งนี้ เป็นใต้หล้าของพวกเจ้าตระกูลจวิน”

ฉีเฟยอวิ๋นสังเกตอย่างระมัดระวัง โดยหวังว่าจะมีใครสักคนอยู่รอบ ๆ ในเวลานี้เกรงว่าหนานกงเย่จะหันกลับมาและดุด่านาง แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้

นางไม่มีความหวังใด ๆ เลย ล้วนแต่เป็นการคิดเพ้อเจ้อ

ต่อให้ชายคนนั้นเห็นว่าจวินฉูฉู่กำลังจะทำร้ายนางแล้วอย่างไรเล่า ไม่แน่ว่าเขาอาจจะวิ่งไปหยิบมีดมาแทงนางสองสามครั้ง เพื่อไม่ให้เลือดของนางกระเซ็นใส่ร่างของจวินฉูฉู่

จวินฉูฉู่ครุ่นคิดและความกังวลปรากฏขึ้นในดวงตา นางมองไปรอบ ๆ แต่ไม่นานนางก็ยิ้ม

“ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าตายเมื่อไหร่ มีคนเข้ามาในวังก็ใช่ แต่ดูสิว่ามีดของข้าจะเร็วกว่า หรือว่าพวกเขาจะมาเร็วกว่า”

จวินฉูฉู่ก้าวไปข้างหน้า และฟัดมีดไปข้างหน้า ตรงหน้าฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นกะพริบและหลบแทบไม่ทัน

“เจ้าจะทำให้ข้าเสียโฉมหรือ？”

ฉีเฟยอวิ๋นก้าวถอยหลังไป และนั่งลงบนบันได ร่างกายของนางไม่มีเรี่ยวแรง และนางก็ไม่สามารถออกแรงได้เลย

“ฮึ ข้าเห็นใบหน้านี้ของเจ้าแล้วรู้สึกเกลียดชัง หากวันนี้ทำให้เจ้าเสียโฉมแล้ว ดูสิว่าเจ้าจะล่อลวงผู้คนได้อย่างไร？” จวินฉูฉู่ไม่ต้องการชีวิตของฉีเฟยอวิ๋น หากนางต้องการชีวิตของฉีเฟยอวิ๋น นางก็คงจะถูกประณาม แต่หากทำให้ฉีเฟยอวิ๋นเสียโฉม เช่นนั้นก็ต่างกันมาก ใครจะสนเรื่องที่ผู้หญิงไร้ยางอายทำลายใบหน้าของตัวเอง

จวินฉูฉู่ก้าวไปข้างหน้าและคว้าแขนของฉีเฟยอวิ๋น และกำลังจะทำลายใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นไม่สามารถหนีได้ และมองมีดที่กำลังจะตกลงมา แต่เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบทำให้ทั้งสองคนตกใจ จวินฉูฉู่รีบเก็บมีดในทันที และช่วยพยุงฉีเฟยอวิ๋นขึ้นมา

“พระชายาเย่ไม่ทรงระวังเลย ทำไมถึงล้มลงไปได้ล่ะเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะเหอะเหอะในใจ และยกเปลือกตาที่อ่อนแรงขึ้นไปมองจวินฉูฉู่：“เช่นนั้นก็ต้องขอบพระทัยพระชายาตวนที่ช่วยพยุงข้าขึ้นมา”

เมื่อทั้งสองลุกขึ้น จวินฉูฉู่ก็ผลักฉีเฟยอวิ๋นออกไปอย่างแรง และจงใจจะทำให้ใบหน้าของนางกระแทกบันได ฉีเฟยอวิ๋นจะทนทุกข์ทรมานได้อย่างไร นางคว้าจวินฉูฉู่ไว้ และทำให้จวินฉูฉู่ล้มลงไปด้วย จวินฉูฉู่กรีดร้อง ผิวหนังที่ใบหน้าของนางติดอยู่ที่บันได นางเจ็บจนน้ำตาไหลพราก

“พระชายาตวน เจ้าเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร อาจจะเป็นหินที่ทำให้เจ้าเสียโฉม ต่อไปเจ้าจะไปพบผู้คนได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะเจ้าช่วยข้า คนที่เสียโฉมก็คงจะเป็นข้า รีบให้ข้าดูหน่อยเถิด！” ฉีเฟยอวิ๋นจงใจตะโกนเสียงดัง จวินฉูฉู่ไม่กล้าเปิดเผย นางอดทนต่อความเจ็บปวด และร้องไห้จนน้ำตาท่วมใบหน้า ในเวลานี้ใบหน้าของนางบวม แม้ว่าจะอยู่ในความมืด แต่ก็มองเห็นความอัปลักษณ์บนใบหน้าได้อย่างชัดเจน อาการบวมเกิดขึ้นตรงกลางใบหน้าพอดี มันดูตลกและน่าเกลียดมาก

“โอ้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ？”

ในเวลานี้ไห่กงกงใกล้เข้ามาแล้ว ในมือถือตะเกียงไว้ แล้วมองไปที่พระชายาทั้งสอง เขาตกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้ และเกือบจะหัวเราะออกมา นี่มันอะไรกัน น่าเกลียดมาก？

แต่ก็ยังกลั้นไว้ได้ และไม่กล้าหัวเราะออกมา

“ไห่กงกง เป็นความผิดของข้า เมื่อครู่ข้าทรงตัวไม่อยู่จนเกือบจะล้มลง พระชายาตวนเข้ามาขวางข้าไว้ จึงทำให้ข้าไม่ล้มลง แต่พระชายาตวนกลับล้มลงไปเสียเอง พระชายาตวน ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่？”

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปพยุงจวินฉูฉู่ และบีบข้อมือของจวินฉูฉู่อย่างแรง จวินฉูฉู่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นด้วยความงุนงง ดวงตาของนางเบิกกว้าง：“เจ้า……”