บทที่ 57 ของบางอย่างในรถม้า

ไห่กงกงรีบลุกขึ้นจากพื้น และรีบมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น เมื่อเห็นคนตรงหน้า เขาก็รีบโค้งคำนับอย่างเร่งรีบ：“พระองค์เสด็จมาแล้ว กระหม่อมคารวะท่านอ๋องเย่”

“กงกงโปรดลุกขึ้นเถอะ！” หนานกงเย่ก้มลงไปอุ้มฉีเฟยอวิ๋นขึ้นมา และเดินเข้าไปในตำหนักเฉาเฟิ่ง

ไห่กงกงรีบโบกมือ เพื่อบอกใบ้ให้รีบตามไป

หลังจากที่เข้าไปในตำหนักเฉาเฟิ่งแล้ว หนานกงเย่ก็เรียกนาง：“ลุกขึ้นมา？ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า”

ไห่กงกงมองดูอย่างระมัดระวัง ที่แท้ข่าวลือจากภายนอกก็เป็นความจริง ท่านอ๋องเย่ไม่ชื่นชอบพระชายาเย่ ช่วงความเป็นความตาย ยังจะเรียกให้คนลุกขึ้นมา เช่นนั้นหากตายไปจะทำอย่างไร จะมองดูอยู่อย่างนี้หรือ！

ไห่กงกงดูเป็นกังวล หนานกงเย่ยังคงไม่ทุกข์ร้อน：“ข้าถามเจ้า เจ้าทำร้ายพระชาตวนใช่หรือไม่？”

“นี่มันเวลาไหนกันแล้ว คนกำลังจะตาย ยังจะถามอยุ่อีก？” ฮองเฮาทนเห็นสิ่งนี้ไม่ได้ นางสวมชุดคลุมฟีนิกซ์และเดินเข้ามาทีละก้าว สัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นบนใบหน้าที่สง่างามและเย็นชา หนานกงเย่เงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าของเขาดีขึ้นเล็กน้อย

“ลูกคารวะเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ”

หนานกงเย่โค้งคำนับ พระพันปีเหลือบมองมาอย่างไม่พอใจ：“เอาล่ะ วางคนลงเถอะ เจ้าไม่หวงแหน แต่ข้าหวงแหน！”

ในขณะที่พูด พระพันปีก็เดินลงมา นางมองไปที่ซีดขาวและเหงื่อที่ท่วมไปทั้งตัวของฉีเฟยอวิ๋น นางส่ายหัว：“ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารจริง ๆ อาไห่ เจ้ารีบไปเรียกหมอหลวงมาเร็วเข้า！”

“กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”

ไห่กงกงรีบไปจัดการในทันที หนานกงเย่วางคนลง พระพันปีนั่งลงและลูบคลำ จึงพบว่ามีบางอย่างออกมาจากต้นขาของฉีเฟยอวิ๋น

และเปิดเสื้อคลุมออกอย่างระมัดระวัง ข้างบนมีเลือดเต็มไปหมด พระพันปีมองไปที่หนานกงเย่ที่อยู่ข้าง ๆ

หนานกงเย่ก็ประหลาดใจเช่นกัน เขาตกตะลึง เลือดเยอะมาก！

“ออกไปให้หมด” พระพันปีให้เหล่าขันทีถอยออกไป และเหลือเพียงนางกำนัลสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ และเปิดกระโปรงของฉีเฟยอวิ๋นทีละชั้น ต้นขาด้านในมีเข็มเงินทิ่มอยู่ เลือดไหลออกมาจากตรงนั้นเยอะมาก

“ไอ๊หยา เจ้าเด็กคนนี้！”

และปล่อยชายกระโปรงลง พระพันปีจับมือของฉีเฟยอวิ๋นขึ้นมาดู ในมือของนางก็มีรอยเข็มทิ่มเช่นกัน และมีเลือดไหลออกมา

พระพันปีปล่อยมือ นางกำนัลที่อยู่ข้าง ๆ นำกะละมังใส่น้ำที่เตรียมไว้มาวางไว้ตรงหน้า พระพันปีทรงล้างมือ และมีคนนำผ้าเช็ดหน้ามือมาเช็ดให้ พระพันปีมองไปที่หนานกงเย่：“หากแม่บอกว่า แม่ชอบคนคนนี้ เย่เอ๋อร์จะผ่อนปรนได้หรือไม่ แล้วปล่อยนางไป？”

สีหน้าของหนานกงเย่ดูไม่น่ามอง：“หม่อมฉันไม่ได้ต้องการจะทำร้ายนางนะพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่เห็นนางแล้วรู้สึกไม่เจริญตาเจริญตา เมื่อครู่……”

เมื่อนึกถึงจวินฉูฉู่ที่ถูกทำร้ายจนกลายเป็นเช่นนั้น แต่เขาไม่กล้าพูดว่านางทำ เขาจึงได้แต่โมโห

นี่มันเมื่อไหร่แล้ว ยังจะไปหาเรื่องจวินฉูฉู่อยู่อีก

เพียงแต่ไม่คิดว่าฉีเฟยอวิ๋นจะกลายเป็นเช่นนี้

“พูดไม่ออกหรือ？แม่เคยผ่านมาก่อน แม้ว่าการกระทำของเด็กคนนี้จะไม่เป็นที่น่าพอใจ แต่แค่มองตาของนาง แม่ก็รู้แล้วว่านางไม่มีจิตใจที่คิดร้ายกับผู้อื่น แต่มีบางคน เจ้าดูไม่ออกใช่หรือไม่？”

พระพันปีทรงลุกขึ้นเดินไปข้าง ๆ และหมอหลวงก็เดินเข้ามาจากด้านนอก และคลานเข่ามาถวยบังคมพระพันปี

“เอาล่ะ ไปดูพระชายาเย่เถอะ ช่างน่าสงสารเสียจริง！”

พระพันปีไม่รอให้คนด้านล่างได้พูดอะไร นางก็โบกมือให้พวกเขาไปดูฉีเฟยอวิ๋น

เหล่าหมอหลวงไม่กล้าละเลย และรีบตามไห่กงกงไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็วางกล่องยาลงและตรวจดูอาการของฉีเฟยอวิ๋น

“กราบทูลพระพันปีพ่ะย่ะค่ะ ยังตรวจได้ไม่แน่ชัด แต่จากอาการของพระชายาเย่ ดูเหมือนว่าพระองค์จะถูกพิษพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงคุกเข่าลงและรายงาน

“ไร้สาระ ข้ากับพระชายาออกมาพร้อมกัน ข้าไม่เป็นอะไร แล้วพระชายาจะถูกพิษได้อย่างไร？” หนานกงเย่คิดว่าต่อให้จะถูกพิษ ก็ไม่น่าจะร้ายแรงได้ขนาดนี้

ในร่างกายของฉีเฟยอวิ๋นสามารถขับพิษได้ตัวเอง และนางยังสามารถฟื้นคืนชีวิตได้ พิษจะทำอะไรนางได้อย่างไร?

“เพียงแต่การคาดการณ์ของกระหม่อม เป็นเช่นนั้นจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

หมอหลวงก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน หรือว่าท่านอ๋องเย่ต้องการจะฆ่าพระชายาเย่จริง ๆ แม้แต่ถูกพิษก็ไม่ทรงพูดออกมา