บทที่ 575 หอทิงเฟิงขาดแคลนเงิน

ในช่วงสองวันที่ผ่านมาเฟิงอู๋ชิงไม่ค่อยดีนัก เขามีนิสัยรักความสะอาด ประกอบกับร่างกายที่ย่ำแย่ ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในคุก เขาก็หงุดหงิดและไออยู่ตลอดเวลา

เดิมทีเขาเป็นบุรุษรูปงาม แต่ในตอนนี้รูปโฉมเปลี่ยนไป ใบหน้าของเขาบวม และเนื้อตัวสกปรก ช่างลำบากเสียจริง

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเปิดประตูห้องขังเข้าไปข้างใน นางก็เห็นเฟิงอู๋ชิงที่กำลังไอ หลังจากเข้าไปแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็ส่งมอบเจ้าห้าที่อยู่ในอ้อมแขนให้กับอาอวี่ ซึ่งด้านหลังของอาอวี่ก็แบกเจ้าเสือเล็กมาด้วย เจ้าเสือน้อยนอนอยู่ข้างในตะกร้า และสามารถอุ้มเจ้าเสือน้อยออกมาได้เป็นครั้งคราว เพราะอาจจะทำให้ผู้อื่นกลัวได้ ฉีเฟยอวิ๋นใส่เจ้าเสือน้อยไว้ในตะกร้าด้านหลังของอาอวี่ และมันก็อยู่ในนั้นอย่างสงบนิ่ง

อาอวี่อุ้มเจ้าห้าและยืนเฝ้ามองอยู่ข้าง ๆ เฟิงอู๋ชิงเงยหน้าขึ้นมองฉีเฟยอวิ๋นและยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ：“อู๋ฮัว？”

“……”

อาอวี่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น ทำไมชื่อนี้ถึงได้แปลกนัก พระชายาทรงมีชื่อเช่นนี้ด้วยหรือ？

แน่นอนว่าฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้สนใจ นางเดินไปข้างหน้าเฟิงอู๋ชิงและจับข้อมือของเขา จากนั้นก็ตรวจดูให้เขา

เฟิงอู๋ชิงถูกใส่กุญแจมือ ฉีเฟยอวิ๋นจึงไม่กลัว

ดวงตาที่โหดเหี้ยมและเย็นชาของเฟิงอู๋ชิงเหลือบไปที่ฉีเฟยอวิ๋นและกล่าวว่า：“เปลี่ยนใส่เสื้อผ้าที่งดงามเช่นนี้ เจ้าก็ไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้น”

“……ผู้กล้ากล่าวเช่นนี้ ใต้หล้าไม่มีหญิงใดที่น่าเกลียด เพียงแต่พวกเขายังไม่พบผู้ที่ถูกใจ หากมีตาแน่นอนว่าหาที่เปรียบมิได้ แต่หากไม่มีตา แน่นอนว่าน่าเกลียดจนไม่สามารถทนมองได้”

หลังจากพูดจบ ฉีเฟยอวิ๋นก็มองไปที่เฟิงอู๋ชิง จากนั้นก็ถอยออกไปด้านข้าง นางหยิบกล่องยาที่ไหล่ของอาอวี่วางลงข้าง ๆ นางหยิบยาออกมา แล้วส่งให้เฟิงอู๋ชิง：“เชิญผู้กล้า”

เฟิงอู๋ชิงหยิบยาขึ้นไปดูและใส่เข้าไปในปาก ฉีเฟยอวิ๋นเตรียมน้ำร้อน นางเปิดกระติกน้ำร้อนและเทน้ำให้เฟิงอู๋ชิงหนึ่งถ้วย และเฟิงอู๋ชิงก็มองถ้วยที่มีไอความร้อนขึ้นมาอย่าสนใจ

“นี่เป็นกระติกน้ำร้อน ผู้กล้าสามารถเก็บน้ำร้อนไว้ในกระติกได้ประมาณสิบชั่วยาม” ฉีเฟยอวิ๋นอธิบายเรื่องน้ำให้เฟิงอู๋ชิงฟัง เฟิงอู๋ชิงมองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนและดื่มน้ำ

เฟิงอู๋ชิงวางชามลงและกล่าวว่า：“จวนอ๋องเย่ช่างเป็นสถานที่ที่ดีจริง ๆ และเกรงว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่มีที่อื่น”

“ไม่มีและหาได้ยาก”

ฉีเฟยอวิ๋นรอให้เฟิงอู๋ชิงกินยาและนั่งลงมองไปที่เฟิงอู๋ชิง：“ผู้กล้า ท่านต้องการจะฆ่าข้า เพราะมีคนเสนอเงินให้ผู้กล้ามาใช่หรือไม่？”

“เป็นไปไม่ได้？” เฟิงอู๋ชิงกินยาลงไปและรู้สึกว่าหายใจสะดวกขึ้นมาก

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มและกล่าวว่า：“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ เพียงแต่คิดว่าผู้กล้าเป็นคนเช่นนี้ ไม่ใช่ผู้ที่ขาดแคลนเงิน ผู้กล้านั้นไม่ธรรมดา และการพูดจาก็ไม่หมือนชาวยุทธภพ เป็นไปได้อย่างไรที่จะมาฆ่าข้าเพราะเงินเพียงไม่กี่ตำลึง？

ถึงอย่างไรข้าก็เป็นพระชายาเย่ของต้าเหลียง หากมีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ราชสำนักจะต้องตรวจสอบอย่างแน่นอน”

เฟิงอู๋ชิงรู้สึกขบขัน：“ข้าชอบฆ่าคน และชอบฆ่าคนเพื่อหารายได้ เป็นไปไม่ได้หรือ？”

“……”

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นางนั่งอยู่ข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไรอยู่นาน เฟิงอู๋ชิงจึงกล่าวว่า：“หากข้าฆ่าเจ้าแล้วอย่างไร ต่อให้ข้าต้องการจะฆ่าองค์จักรพรรดิของต้าเหลียง ใครจะกล้ามาขัดขวางข้า？”

“ในเมื่อผู้กล้าไม่ยอมพูด เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน！”

พูดแล้วไม่ได้อะไรก็ไม่พูดเสียดีกว่า ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและกำลังจะจากไป

เฟิงอู๋ชิงจึงกล่าวว่า：“พาข้าไปอยู่ที่จวนอ๋องเย่ของเจ้า ที่นี่สภาพแวดล้อมแย่มาก ข้าไม่ชินกับการอยู่ที่นี่ ข้ารับปากว่านอกจากฆ่าเจ้าแล้ว ข้าจะไม่ทำสิ่งอื่นใด”

“เจ้า……” อาอวี่โกรธ นี่คือสิ่งที่เฉลยควรพูดงั้นหรือ？

แต่ฉีเฟยอวิ๋นกลับดีใจ：“หากผู้กล้ายินยอมที่จะเขียนหนังสือรับรองว่าจะไม่ทำร้ายคนในจวนอ๋องเย่ของข้า และไม่ทำร้ายคนของต้าเหลียงก็ยอมได้”

“อู๋ฮัวหมายความว่าข้าสามารถทำร้ายได้เพียงเจ้าเท่านั้น？” เฟิงอู๋ชิงยังคงจ้องมองอย่างเย็นชา

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า：“ถูกต้อง”

“ได้ เดิมทีข้าก็ต้องการเพียงชีวิตของเจ้า แต่เมื่อถึงเวลาที่ข้าต้องการจะฆ่าเจ้า เจ้าก็สามารถให้คนมาปกป้องเจ้าได้ เกรงว่ายากที่จะหลีกเลี่ยงการฆ่า”

“เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร หากผู้กล้าสามารถฆ่าข้าได้ นั่นก็หมายความว่าท่านอ๋องเย่ของข้าไร้ความสามารถ และจวนอ๋องเย่ก็ไร้ความสามารถเช่นกัน หากแม้แต่พระชายาก็ไม่สามารถปกป้องได้ แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องพูดอะไร” ฉีเฟยอวิ๋นยืนข้าง ๆ และพูดอย่างเฉยเมย

เฟิงอู๋ชิงยิ้มและใบหน้าที่บวมของเขาก็ดูน่าเกลียด จนทำให้อาอวี่รู้สึกไม่พอใจ

เฉลยคนหนึ่งจะมีข้อเรียกร้องอะไรได้มากนัก

“นี่ก็เท่ากับเป็นการท้าประลอง เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”