บทที่ 579 อู๋กั่วที่ถูกชื่อเหนี่ยวรั้งเอาไว้

"ไม่เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ต่างก็พูดกันเช่นนั้น แต่ก็มีคนพูดว่าวิธีการของพระชายาเย่นั้นลึกล้ำ ตั้งแต่นั่งในตำแหน่งพระชายาเย่มาก็เข้าใจอะไรมากขึ้น น้อยครั้งนักที่จะทำเรื่องไม่ดีขึ้น และยังเรียนรู้วิธีทางการแพทย์กับหมอโจวในจวนท่านอ๋องเย่ เพื่อให้ได้ใจของท่านอ๋องเย่จึงได้เริ่มทำการรักษาช่วยเหลือผู้เจ็บป่วยและช่วยเหลือประชาชน"

"มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?" เฟิงอู๋ชิงดูไม่ออกเลยสักนิดว่าหญิงสาวน่ารังเกียจคนนั้นมีอะไรที่ทำให้หนานกงเย่น่าพิศวาสตรงไหน

แต่กลับเป็นหนานกงเย่ที่เอาอกเอาใจนาง ราวกับแยกจากกันไม่ได้

"นายท่าน! ข้าต้องการไปถามอาอวี่ดูเสียหน่อยเพื่อสืบถามเรื่องนี้ ท่านคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง?" เมื่อพูดถึงเรื่องการแต่งงานขึ้นมา นางก็หน้าแดงขึ้นมาทันที!

เฟิงอู๋ชิงรู้สึกคุ้นชินกับเรื่องเช่นนี้แล้ว ทุกครั้งที่มีเป้าหมายอู๋กั่วก็มักตื่นเต้นเช่นนี้เหมือนกับจะได้แต่งงานในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ แต่กลับไม่รู้เลยว่าคนอื่นเขาไม่ต้องการนาง!

"เช่นนั้นเจ้าก็ไปเถอะ พูดดีๆ ล่ะ อย่าใช้กำลัง"

"รู้แล้ว ข้าจะลงมือใช้กำลังได้อย่างไร?" อู๋กั่วหันหลังเดินออกไปและลืมเรื่องที่เคยทำร้ายหมอผีจนบาดเจ็บปางตายไปเมื่อครั้งก่อนเพราะถูกหมอผีปฏิเสธ

เฟิงอู๋ชิงไม่ได้สนใจนาง อู๋กั่วปิดประตูลงและเดินไป

คืนนี้อาอวี่ไม่ได้เข้าเวรยามจึงได้นัดตงเอ๋อร์ออกไปข้างนอก

ได้ยินมาว่าในเมืองหลวงมีโรงละครเปิดขึ้นใหม่ ตงเอ๋อร์ถามอาอวี่ว่าไปหรือไม่ อันที่จริงอาอวี่ไม่อยากไป แต่นึกไปแล้วก็ไม่เคยดูการร้องรำละครเลย จึงได้ตามไปดูด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นไล่อาอวี่ออกไป อาอวี่จึงไปรอตงเอ๋อร์ที่หน้าประตู

อาอวี่เพิ่งจะออกมาจากเรือนสวนดอกกล้วยไม้ก็เห็นอู๋กั่วเดินออกมาจากเรือนจวินจื่อ ตอนแรกอาอวี่คิดว่าไปหาพระชายาเย่และท่านอ๋องเย่จึงไม่สนใจและเดินไปก่อน

แต่เมื่ออาอวี่ออกจากประตูมาก็พบว่า อู๋กั่วยังตามเขามาอยู่

ตงเอ๋อร์แต่งกายในชุดผู้ชายเดินมาจากไม่ไกลนัก เมื่ออาวี่เห็นตงเอ๋อร์ก็เตรียมที่จะเดินเข้าไปหา

ช่วงนี้ตงเอ๋อร์มักเป็นเช่นนี้ ออกมาตอนกลางคืนมักจะแต่งงานเป็นผู้ชาย นางกลัวว่าจะมีเรื่องที่สะดวก บางครั้งก็ไปดื่มเหล้ากับอาอวี่และมักถูกคนอื่นดูถูก ราวกับเป็นผู้หญิงไม่สามารถดื่มเหล้าได้

เพื่อความสะดวกตงเอ๋อร์จึงต้องแต่งกายเป็นผู้ชายออกมา

"อวิ๋นตง......"

ตงเอ๋อร์ไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่านางเป็นผู้หญิง ดังนั้นจึงให้อาอวี่เรียกนางว่าอวิ๋นตง และห้ามเรียกว่าตงเอ๋อร์

ตงเอ๋อร์เดินมาตรงหน้าของอาอวี่และกำลังจะเริ่มพูด แต่เมื่อเห็นอู๋กั่วที่เดินตามอาอวี่มาข้างหลังจึงได้จ้องไปที่อู๋กั่วและถอนหายใจออกมา "หญิงสาวที่สวยเหลือเกิน!"

อาอวี่จ้องมองด้วยสายตาเย็นชา "สายตาของเจ้าเป็นอะไรไป เห็นว่านางสวยงามได้อย่างไร?"

ตงเอ๋อร์พูดอย่างเรียบๆ "สายตาของเจ้าต่างหากที่มีปัญหา หญิงสาวที่สวยงามเช่นนี้เจ้ากลับมองไม่เห็น?"

อาอวี่หันหลังไปและจงใจจ้องมองอู๋กั่ว และไม่เห็นว่าจะสวยงามมากตรงไหน แต่รู้สึกรังเกียจ!

อู๋กั่วถูกชมจึงรู้สึกมั่นใจในตัวเองขึ้นมา และเดินไปคารวะที่หน้าตงเอ๋อร์ "อู๋กั่วขอบใจท่านชายที่พูดชื่นชมเจ้าค่ะ"

"เจ้าชื่ออู๋กั่วหรือ?" ตงเอ๋อร์รู้สึกแปลกใจ ชื่อนี้ช่างแปลกเหลือเกิน

"ใช่เจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นชื่อของเจ้าก็ช่างแปลกมาก อู๋กั่วเหมือนกับความหมายว่าไร้จุดจบ ชื่อนี้ไม่ดี ทำไมพ่อแม่ของเจ้าไม่คิดถึงเจ้าบ้างเลยนะ เจ้าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เรื่องอะไรก็ไม่สามารถบรรลุเป้าหมายมีจุดจบได้เช่นนี้คงแย่ หากเจ้าไม่ได้แต่งงานจะทำอย่างไรล่ะ?"

ตงเอ๋อร์เพียงแค่พูดไปตามที่รู้สึก ไม่คิดเลยว่าใบหน้าของอู๋กั่วจะซีดเซียวลง

อู๋กั่วทำสีหน้าตกตะลึง "ท่านพูดว่าอะไรนะ?"

ตงเอ๋อร์ถาม "เจ้าเป็นลูกของอนุภรรยาใช่หรือไม่?"

"......ข้าไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เล็ก ถูกท่านอาจารย์เก็บมาเลี้ยงดู หลังจากนั้นจึงส่งให้นายท่าน นายท่านตั้งชื่อให้ข้าว่าอู๋กั่ว"

อู๋กั่วร้องไห้ออกมาและตอนนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าชื่อนี้มีปัญหา

ตงเอ๋อร์รู้สึกเป็นกังวลและรู้สึกว่าตัวเองพูดผิดไป นางมองดูอู๋กั่วด้วยความสงสาร "เจ้าอย่าฟังที่ข้าพูดไปเลย ข้าก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น"

อู๋กั่วกลับไม่เชื่อ "ข้าขอตัวกลับก่อนท่านชายทั้งสอง!"

อู๋กั่วหันหลังเดินกลับออกไป ตงเอ๋อร์ตกใจไม่น้อยและรีบดึงอาอวี่ "อาอวี่ จะเกิดอะไรขึ้นกับนางหรือไม่ ข้าเห็นว่านางออกมาจากจวนท่านอ๋องเย่ของพวกเจ้า หรือว่าเจ้าจะเข้าไปดูนางหน่อยดีหรือไม่?"