บทที่ 576 การแต่งงานของอู๋กั่ว

อวิ๋นจิ่นดีใจมากเมื่อได้รับข่าว พยายามหาแทบตายแต่ไม่พบพาน พอเลิกหากลับได้มาอย่างง่ายดาย ในเวลานั้นที่พักที่จัดเตรียมไว้อยู่ในลานบ้านของเรือนจวินจื่อ

เรื่องนี้ทำให้พ่อบ้านตกใจไม่น้อย และรีบขัดวางไว้ในทันที

แต่อวิ๋นจิ่นรับหน้าที่ดูแลภายในเรือนจวินจื่อตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่ต้องพูดถึงพ่อบ้านเลย แม้แต่หนานกงเย่และฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่สามารถก้าวก่ายได้

พ่อบ้านไม่สามารถพูดโน้มน้าวได้ จึงรีบไปรอฉีเฟยอวิ๋นที่หน้าจวนอ๋องเย่

ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันได้รอฉีเฟยอวิ๋น ก็พบคนสามคนที่รออยู่ก่อนแล้ว

พ่อบ้านตกใจจนเกือบล้มลงไป

ทั้งสามคนเดินตรงเข้าไปหาพ่อบ้าน และพ่อบ้านก็กลัว จึงพาพวกเขาไปที่ข้างนอกเรือนจวินจื่อ และรอให้อวิ๋นจิ่นมาต้อนรับพวกเขา

เมื่ออวิ๋นจิ่นพบทั้งสามคนแล้วก็เชิญพวกเขาเข้าไปในทันที หลังจากจัดการให้พวกเขาพักผ่อนแล้วก็ออกไปรอฉีเฟยอวิ๋นที่หน้าประตู

ฉีเฟยอวิ๋นลงมาจากรถม้า และเฟิงอู๋ชิงก็ลงมาจากรถม้าอีกคัน

อวิ๋นจิ่นจึงใช้โอกาสนี้ก้าวไปข้างหน้าและพูดกับฉีเฟยอวิ๋นสองสามคำ ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่อวิ๋นจิ่น：“เจ้าแน่ใจหรือ？”

“แน่นอนว่ามี”

“เช่นนั้นก็ทำตามที่คุณต้องการ”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปข้าง ๆ เฟิงอู๋ชิงลงมาจากรถม้าและเดินมาหาฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นอวิ๋นจิ่นก็ก้าวไปข้างหน้าและคำนับ：“อวิ๋นจิ่นคารวะเจ้าหอทิงเฟิง”

เฟิงอู๋ชิงกล่าวอย่างเย็นชา：“ไร้มารยาท！”

อวิ๋นจิ่นลุกขึ้นยืนและกล่าวว่า：“อวิ๋นจิ่นเคยให้คนไปขอพบเจ้าหอ และไม่ได้ยินเรื่องนี้มาก่อน ไม่คิดเลยว่าจะได้พบในวันนี้ ช่างโชคดีมีวาสนาเสียจริง”

“……” เฟิงอู๋ชิงเหลือบมองไปฉีเฟยอวิ๋นอย่างยากที่จะเข้าใจ

“จวนอ๋องเย่ให้กำเนิดเสี่ยวซื่อจื่อถึงห้าคน และเป็นเรื่องที่ถูกกล่าวถึงเป็นอย่างมากในต้าเหลียง ซึ่งตอนนี้กำลังมองหาอาจารย์ให้เสี่ยวซื่อจื่อทั้งห้าคนอยู่ เมื่อหลายวันก่อนอวิ๋นจิ่น ได้สอบถามมาว่าในตอนนี้ผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุทธภพ และมีความสามารถที่โดดเด่นที่สุดคือเฟิงอู๋ชิงที่เป็นเจ้าหอทิงเฟิง ด้วยเหตุนี้จึงหาทางที่จะเข้าพบเจ้าหอเฟิง

และไม่คิดว่าจะถูกข้าพบโดยบังเอิญ” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างสง่าผ่าเผย

เฟิงอู๋ชิงชำเลืองมองไปที่อวิ๋นจิ่น จากนั้นก็มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น：“ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าตำแหน่งพระชายานี้ได้มาอย่างไร แม้แต่สาวใช้คนหนึ่งในจวนก็ยังสู้ไม่ได้ ช่างน่ารู้สึกไม่คุ้มค่าแทนอ๋องเย่จริง ๆ ”

“……” อวิ๋นจิ่นกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน และพ่อบ้านก็ปาดเหงื่อ

“เชิญเจ้าหอเฟิง”

ฉีเฟยอวิ๋นเชิญเฟิงอู๋ชิงเข้าไป อวิ๋นจิ่นพยักหน้าและเดินตามไปที่เรือนอู๋ชิง

เมื่อเข้าไปในเรือนอู๋ชิงแล้ว อวิ๋นจิ่นก็ให้คนไปจัดเตรียมเรื่องการอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เฟิงอู๋ชิงในทันที ฉีเฟยอวิ๋นปิดประตูและไปดูลูก ๆ ของนาง จากนั้นก็วางเจ้าห้าลงและออกไป

อวิ๋นจิ่นรอใฟ้เฟิงอู๋ชิงออกมาอยู่ที่หน้าประตู และจัดเตรียมสถานที่ให้เขาที่ลานบ้าน แม้ว่าเขาจะเป็นนักโทษ แต่ก็ได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นแขกผู้มีเกียรติ

ฉีเฟยอวิ๋นไปรอหนานกงเย่กลับมาอยู่ที่หน้าประตูจวนอ๋องเย่

หนานกงเย่กลับมาพร้อมกับราชครูจวิน ฉีเฟยอวิ๋นจึงเดินเข้าไปคำนับและพาหนานกงเย่ไป และพ่อบ้านก็พาราชครูจวินไปที่เรือนจวินจื่อ และกล่าวถึงแขกที่อยู่ในลานบ้าน ราชครูจวินไม่ได้ถามและไม่ได้อยากรู้

จวนอ๋องเย่ไม่ใช่สถานที่ที่จะสงบจิตใจ หากจะถามเรื่องเดียวกันก็ไม่ควรถาม

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าในจวนไม่ใช่ที่ที่จะพูดคุยกัน นางจึงขึ้นไปบนรถม้าและพาหนานกงเย่ไปรอบ ๆ เมืองหลวง และเล่าเรื่องของเฟิงอู๋ชิงให้หนานกงเย่ฟัง

หนานกงเย่เอนตัวลงบนรถม้าและมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น เขาดีดนิ้วอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“ดังนั้นเฟิงอู๋ชิงจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่จะมาเป็นอาจารย์ของเจ้าห้าและลูกคนอื่น ๆ？” คำพูดของหนานกงเย่ดูไม่พอใจเล็กน้อย ฉีเฟยอวิ๋นฟังออก

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขันและกล่าวว่า：“ท่านอ๋องทรงคิดว่าด้วยความสามารถของท่านอ๋องแล้ว ไม่ต้องการให้คนนอกมาสอนวรยุทธ์เจ้าห้าและลูกคนอื่น ๆใช่หรือไม่เพคะ？”

“มิเช่นนั้นล่ะ？”

หนานกงเย่ไม่แยแส