บทที่ 610 ศัตรูหัวใจ

อ๋องตวนคิดไม่ถึงเลยว่าอวิ๋นหลัวฉวนจะตามออกมา เขาตกใจจนใจสั่น

“ไร้สาระ กลับไป”อ๋องตวนเกรงว่าอวิ๋นหลัวฉวนจะครรภ์ไม่สงบ เลยอยากให้อวิ๋นหลัวฉวนกลับไป

อวิ๋นหลัวฉวนชำเลืองมองอ๋องตวน และกล่าวว่า“นี่เป็นสิ่งที่หม่อมฉันติดค้างท่าน หม่อมฉันไม่มีทางถอย วันนี้หม่อมฉันต้องการจัดการเขาด้วยตนเอง และต้องการให้เขาไปอยู่ในหลุมฝังศพเพคะ”

จงชินอ๋องมองอวิ๋นหลัวฉวน สายตาจับจ้องที่ท้องน้อยของนาง แม้จะไม่เห็นท้องของนางนูนขึ้นมา แต่ได้มีข้อมูลแล้วว่าตั้งครรภ์จริง

แววตาซับซ้อนของจงชินอ๋องจ้องมองอวิ๋นหลัวฉวน กล่าวว่า“ฉวนเอ๋อร์ เจ้าอยากให้ข้าตาย มันง่ายมาก ไม่จำเป็นต้องหงุดหงิดโวยวายเยี่ยงนี้เลย เจ้ามาเถิด ชีวิตของข้าล้วนเป็นของเจ้าแล้ว เจ้าอยากให้ข้าตาย เช่นนั้นข้าก็ตายให้เจ้าเป็นอย่างไร?”

อ๋องตวนกล่าวด้วยสายตาแฝงความเยือกเย็นว่า“ฉวนเอ๋อร์ เจ้ากลับไป นี่เป็นเรื่องของข้ากับเขา ข้าสามารถจัดการกับเขาได้เพียงลำพัง”

อวิ๋นหลัวฉวนส่ายหน้ากล่าวว่า“ในเมื่อเป็นสามีภรรยากัน ก็ต้องเข้าและออกกลับไปพร้อมกันเพคะ เขาต้องการสังหารท่านอ๋อง หม่อมฉันจะขวางอยู่ด้านหน้าเอง”

อ๋องตวนส่ายหน้า กล่าวว่า“ไม่ได้หรอก”

อวิ๋นหลัวฉวนยกกระบี่เดินเข้าหาจงชินอ๋อง อ๋องตวนรีบขวางทางไว้ กระบี่หนึ่งเล่มของนางทิ่มแทงเข้าหน้าอกของจงชินอ๋อง จงชินอ๋องกอบกุมกระบี่ไว้ แล้วเลือดก็ได้หลั่งรินออกมา

อวิ๋นหลัวฉวนกล่าวถามว่า“เหตุใดท่านถึงได้แกล้งตาย เหตุใดท่านถึงต้องหลอกลวงข้า?”

จงชินอ๋องยิ้มเจื่อนๆ คนที่อยู่ด้านหลังอยากจะเข้าใกล้ จงชินอ๋องโบกมือกล่าวว่า“อย่าเข้ามา นี่เป็นเรื่องของข้ากับพระชายา”

คนอื่นๆต่างมองไร้ความเคลื่อนไหว จงชินอ๋องกล่าวว่า“ฉวนเอ๋อร์ ข้าต้องการอยากจะลืมเจ้า แต่ข้าทำไม่ได้ พอข้านึกถึงเจ้าตอนที่อยู่ในอ้อมกอดของคนอื่น ข้าก็เจ็บปวดหัวใจอย่างมาก”

อวิ๋นหลัวฉวนดึงกระบี่ออกมา ออกแรงทิ้งลงบนพื้น กล่าวว่า“ข้าเกลียดท่าน!”

จงชินอ๋องกล่าวอย่างตลกขบขันว่า“ไม่มีรักแล้วจะมีความเกลียดได้ที่ไหนกัน ข้าเพียงแค่รู้สึกเสียใจภายหลัง ไม่ควรที่จะไปเที่ยวชมเมือง กลับมาอย่างล่าช้า ฉวนเอ๋อร์ถึงได้เป็นพระชายาของเขาไปเสียแล้ว นอกจากข้าแล้วผู้ใดจะคู่ควรกับฉวนเอ๋อร์หรือ?”

“เจ้าอยากตาย ข้าจะทำอย่างที่เจ้าต้องการ!”

อ๋องตวนสาวเท้าเข้ามาต้องการสังหารจงชินอ๋อง จงชินอ๋องลุกขึ้นเหยียดตัวตรง แม้ว่าเขาจะโยกเอนเอียง แต่เขายังสามารถยิ้มหัวเราะออกมาได้ เขาจ้องมองอ๋องตวนด้วยแววตาเหยียดหยามดังเดิม

“หนานกงเหยี่ยน แม้ว่าข้าจะได้รับบาดเจ็บ เมื่อข้าจะจัดการกับเจ้ามันก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากนั่นแหละ”

อ๋องตวนเกลียดที่สุดคือการถูกคนดูถูกเหยียดหยาม ถูกจวนกั๋วกงทำให้โกรธก็ช่างมันเถิด กับคนอื่นไม่มีทางซะหรอก

“ฉวนเอ๋อร์ เจ้าไปทางด้านนั้น”

อ๋องตวนยกกระบี่ขึ้นสู้กันกับจงชินอ๋อง มองไปแล้วทั้งสองต่างสูสีกัน อ๋องตวนก็ยิ่งสู้ ยิ่งห้าวหาญ แต่อวิ๋นหลัวฉวนนั้นยังคงเป็นกังวลใจ

“ท่านอ๋องระวังเพคะ!”

ตอนที่อวิ๋นหลัวฉวนกล่าวพูดจงชินอ๋องได้ยื่นเท้าออกไปแล้ว อ๋องตวนไม่ได้หลบเลยล้มลงบนพื้น แล้วอาเจียนออกมาเป็นเลือด

ลุกขึ้นยืนได้อ๋องตวนหยิบกระบี่กล่าวว่า“ตอนนี้ข้าเหมือนกันกับเจ้า ชนะเจ้าแล้วก็ไม่อายขายหน้าคน”

“ท่านอ๋องอย่าไปเพคะ”

ยิ่งอวิ๋นหลัวฉวนตะโกน อ๋องตวนยิ่งไม่ยินยอม ยกกระบี่ขึ้นแล้วต่อสู้กันอย่างต่อเนื่อง

ครั้งนี้จงชินอ๋องถีบขาออกไป เข้าที่เดิมของอ๋องตวน อ๋องตวนล้มลงที่พื้นไม่ได้มีการลุกขึ้นแล้ว

อวิ๋นหลัวฉวนเห็นกระบี่ของจงชินอ๋องจะเอาชีวิต นางเลยโผเข้าไป

กระบี่ของจงชินอ๋องเกือบจะแทงอวิ๋นหลัวฉวนเสียแล้ว

กระบี่ชี้ที่ตัวของอวิ๋นหลัวฉวน จงชินอ๋องแขนสั่นระริก กล่าวว่า“ฉวนเอ๋อร์.....เพื่อเขาแล้วเจ้าทรยศหักหลังข้าหรือ?”

“ข้าไม่เคยเป็นของท่านตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ทรยศหักหลังที่ไหนกัน เขาคือสามีของข้า เขาตายแล้วข้าก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ วันนี้ท่านสู้ชนะแล้วอย่างไร ตั้งแต่เล็กเขาอยู่ที่พระตำหนักอย่างโอ่อ่า คุ้นเคยกับชีวิตอยู่ดีกินดี ไม่เคยต่อสู้ เขาเป็นคนที่ซื่อสัตย์จริงใจตั้งแต่ไหนแต่ไร จะมาเทียบกับคนอย่างท่านได้อย่างไร?

ตั้งแต่เล็กท่านก็เป็นคนแผนสูง รู้จักข้า เข้ามาที่จวนกั๋วกงไม่ใช่เพราะว่าอยากได้ความไว้เนื้อเชื่อใจของจวนกั๋วกงหรือ?

ตั้งแต่แรกเริ่มท่านก็พยายาม เขาที่เดินอย่างเอ้อระเหย จะมาเทียบกับคนที่วิ่งอย่างท่านได้อย่างไร?

หากท่านสังหารคนโดยไม่กระพริบตาแล้วนั่น ท่านมันเป็นปีศาจร้าย ส่วนเขาเป็นคนซื่อสัตย์จิตใจดี เป็นคนที่คิดเผื่ออาณาประชาราษฎร์

ท่านกับเขา ก็ไม่จำเป็นต้องมาเทียบกัน!”

อวิ๋นหลัวฉวนยืดหยัดปกป้องอ๋องตวน

อ๋องตวนมองอวิ๋นหลัวฉวน จากนั้นกล่าวขึ้นว่า“ข้าไม่ได้เรื่องเช่นนั้น เหตุใดเจ้าถึงยังช่วยพูดให้ข้า?”

“ท่านอ๋องไม่ใช่คนที่ไม่ได้เรื่องเพคะ ท่านอ๋องเป็นผู้ที่มีจิตใจดี ใส่ใจผู้คน ท่านอ๋องหาตั๋วเงิน เปิดฉางหาเสบียงอาหาร หาตั๋วเงินแบ่งอาณาประชาราษฎร์ ซื้อยาให้แก่พวกเขา หลีกเลี่ยงยกเว้นการเก็บภาษี หากไม่มีความลำบากทุ่มเทคิดอย่างละเอียดรอบคอบของท่านอ๋อง เหล่าอาณาประชาราษฎร์ก็เสียภาษีอากรแล้วเพคะ”