บทที่ 613 ไม่ควรมา

“ท่านอ๋อง ที่ผ่านมาหม่อมฉันใช้อำนาจบาตรใหญ่มากไปแล้ว ผู้อื่นล้วนแต่มากภรรยา พระองค์เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ จะโทษตนเองได้อย่างไร เป็นหม่อมฉันเองที่ไม่ดี แล้วยัง……”

ฉีเฟยอวิ๋นฝืนยิ้มและเดินเข้าไปใกล้ หนานกงเย่ตกใจและรีบชี้แจง：“ข้าเสียมารยาทแล้ว แต่ข้าไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น ข้าเพียงแค่เห็นว่านางงดงาม……อืม……”

หนานกงเย่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ และไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี

ฉีเฟยอวิ๋นจ้องไปที่หนานกงเย่อย่างโกรธเคือง：“แท้จริงแล้วก็ไม่สบายใจ และยังบอกว่าจะไม่ชอบใครอีก”

“อวิ๋นอวิ๋น ข้าจริงใจต่อเจ้า ฟ้าเป็นพยานได้ หากข้ากล้าที่จะมีใจเป็นอื่น ขอให้สวรรค์ลงทัณฑ์และไม่ตายดี！”

สีหน้าของหนานกงเย่ดูจริงจัง และฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้ห้าม หากหนานกงเย่ชอบพอหญิงอื่นจริง ๆ นางก็คงเจ็บปวดใจและตายตาไม่หลับ

หนานกงเย่เหมือนกระต่ายที่ตกใจกลัว เขายื่นมือออกไปดึงฉีเฟยอวิ๋น：“อวิ๋นอวิ๋น”

“ออกไปห่าง ๆ ” ฉีเฟยอวิ๋นผลักหนานกงเย่ออกไปอย่างโกรธเคือง และยังเตะอีกด้วย

หนานกงเย่ไม่กล้าขยับเขยื้อนและไม่กล้าต่อต้าน เขาถูกฉีเฟยอวิ๋นเตะจนยุ่งวุ่นวาย

เมื่อเห็นว่าหนานกงเย่ล้มลงไปพื้น ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่พอใจ จากนั้นก็ไปพักผ่อน หนานกงเย่ลุกขึ้นจากพื้นและกำลังจะขึ้นไปบนเตียง แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ตะโกนว่า：“ออกไป！”

หนานกงเย่เหมือนหมาป่าน้อยที่ถูกรังแก เขายืนอยู่ตรงนั้นและเดินออกไปมาอย่างจนปัญญา

ฉีเฟยอวิ๋นเหนื่อยมาก และไม่นานก็หลับไป

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นหลับไปแล้ว หนานกงเย่ก็เริ่มถอดเสื้อผ้า เดิมทีเขาคิดว่าจะสามารถเข้าไปแนบชิดได้ และฉวยโอกาสตอนที่ฉีเฟยอวิ๋นนอนหลับ แต่เมื่อเขาขึ้นไปบนเตียง ฉีเฟยอวิ๋นก็ตื่นขึ้นมา นางลืมตาขึ้นมาและถีบหนานกงเย่จนหล่นลงไปที่พื้น

เขาลุกขึ้นมาแล้วจะขึ้นไปบนเตียงอีก แต่ถูกฉีเฟยอวิ๋นทำให้ตกใจเสียก่อน：“หากพระองค์ยังฉวยโอกาสขึ้นมาบนเตียงตอนที่หม่อมฉันหลับอีก ระวังว่าพรุ่งนี้หม่อมฉันจะไปกราบทูลฝ่าบาทเรื่องที่จะสู่ขอพระชายารองให้พระองค์”

หนานกงเย่รีบกล่าวว่า：“ข้าไม่คิดที่จะขึ้นไปอีกแล้ว ข้าจะอยู่ข้างล่าง”

หลังจากที่พูดจบ หนานกงเย่ก็ไปนั่งลงบนเก้าอี้ยาวและนอนลง

ฉีเฟยอวิ๋นเฝ้ามองหนานกงเย่อยู่สักพัก และไม่เจริญตา นางจึงดึงผ้าห่มแล้วนอนหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้นฉีเฟยอวิ๋นตื่นขึ้นมา และเห็นหนานกงเย่นอนอยู่บนเก้าอี้ยาว เขาหลับตาพักผ่อน บนร่างกายของเขาเป็นเสื้อคลุมสีขาวจันทรา และเมื่อเปิดออกด้านนอกจะเป็นสีทองแดง เขาเป็นท่านอ๋องที่มีชีวิตสุขสบาย และแน่นอนว่าการแต่งกายนั้นแตกต่างออกไป

แม้ว่าจะพักผ่อนก็ยังเต็มไปด้วยความดึงดูดและความสับสน

เขาเงียบสงัด เหมือนแสงอาทิย์แรกอรุณ และทำให้สบาย

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้โกรธ

จากนั้นก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าก่อน หนานกงเย่ลืมตาขึ้นอย่างอึดอัดใจ และมองไปทางฉีเฟยอวิ๋น ดูเหมือนว่านางจะยังไม่หายโกรธ

หนานกงเย่ลุกขึ้นตามไป และฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่สนใจเขา

เพื่อหลีกเลี่ยงที่จะทำให้ฉีเฟยอวิ๋นไม่พอใจ หนานกงเย่จึงทำได้เพียงคอยปรนนิบัติ ตอนที่ฉีเฟยอวิ๋นล้างหน้า เขาก็ส่งผ้าขนหนูให้ พอฉีเฟยอวิ๋นมองเข้าไปในกระจก เขาก็ส่งดินสอเขียนคิ้วให้ฉีเฟยอวิ๋น และพอฉีเฟยอวิ๋นจะเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็สวมเสื้อผ้าให้ฉีเฟยอวิ๋น สีหน้าของฉีเฟยอวิ๋นเย็นชาและไม่สนใจเขา

หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เตรียมจะออกไปข้างนอก หนานกงเย่ยังไม่ทันได้ล้างหน้า นางก็ออกไปแล้ว

ปกติแล้วจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่ในตอนนี้เขากลายเป็นทาสไปแล้ว？

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้สนใจอะไรมากนัก และเตรียมที่จะออกไปทานอาหารเช้าข้างนอกด้วยตัวเอง

ทันทีที่ฉีเฟยอวิ๋นออกมา นางก็เห็นหวาชิงยืนอยู่ที่หน้าประตู

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึง แท้จริงแล้วหวาชิงเป็นผู้หญิงที่งดงามและอรชรอ้อนแอ้น แม้แต่นางยังชอบผู้หญิงเช่นนี้ แล้วนับประสาอะไรกับหนานกงเย่

เป็นผู้หญิงที่รักสวยรักงาม ไม่น่าแปลกใจที่หนานกงเย่จะชอบ

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้แล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกอึดอัดใจมาก เขาเป็นบุรุษของนาง ดังนั้นจะไม่ชอบไม่ได้

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่หวาชิงอย่างละเอียดถี่ถ้วน หวาชิงสวมชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มของแม่ทัพ เสื้อเกราะด้านนอกดูเรียบง่าย และมัดผมหางม้าสูง

แม้ว่ารูปร่างจะผอมบาง แต่ก็เป็นคนตัวสูง

ทำให้คนรู้สึกว่าเป็นคนสูงที่สง่างาม