บทที่ 632 หวาชิงคิดมาก

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูเด็ก ๆ ด้วยความสงสารเป็นอย่างมาก อายุมากที่สุดเพียงแค่สิบเอ็ดสิบสองเท่านั้น และอายุน้อยที่สุดคือเด็กผู้หญิงคนนี้

“ท่านอ๋อง พวกท่านไปเถอะข้าไม่ไป ข้าอยากจะอยู่ดูเด็กเหล่านี้” ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าควรจะจัดการเด็กเหล่านี้ให้ดี

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและหยิบยาส่งให้หนานกงเย่ หนานกงเย่กำชับว่า：“ระวังตัวด้วย！”

“ข้ารู้”

หนานกงเย่พาผู้คนจากไป และทิ้งคนสองสามคนไว้ให้ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นรอเด็ก ๆ กินจนอิ่ม และถามว่าทำไมพวกเขาถึงไม่มีใครสนใจ

ไม่มีใครตอบและบางคนก็ไม่พอใจฉีเฟยอวิ๋น

เมืองล่มบ้านแตก ฉีเฟยอวิ๋นเข้าใจความรู้สึกของเด็ก ๆ และไม่โทษพวกเขา

ฉีเฟยอวิ๋นรอให้พวกเขาตอบ แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเด็กหญิงตัวเล็กที่เดินมาข้างหน้าฉีเฟยอวิ๋น และมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ฉีเฟยอวิ๋นพูดกับเด็กหญิงตัวเล็กว่า：“เจ้าบอกข้าได้เลยว่าเจ้าต้องการให้ข้าช่วยเรื่องอะไร ข้าสามารถช่วยเจ้าได้”

เด็กหญิงตัวเล็กถามว่า：“ท่านเป็นหมอ？”

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไปที่กล่องยาและพยักหน้า：“ข้าเป็นหมอ”

เด็กหญิงตัวเล็กกล่าวว่า：“มีคนได้รับบาดเจ็บคนหนึ่ง ท่านช่วยเขาได้หรือไม่？”

“ได้สิ เจ้าพาข้าไป”

ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กขึ้นมา นางมองมาที่ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นจึงบอกให้คนนำเสื้อผ้าอุ่น ๆ มาห่อตัวเด็กหญิงตัวเล็กไว้

“เด็กคนอื่น ๆ ให้อยู่ที่นี่ พวกเจ้าคิดหาวิธีหาบ้าน ใช้เงินก็ได้ แต่อย่าให้ราษฎรหวาดกลัว ข้าจะไป เจ้าตามข้ามา”

ฉีเฟยอวิ๋นพาคนไปด้วยหนึ่งคนและจากไป

หนานกงเย่และคนอื่น ๆ ไม่ได้ไปไหนไกล และเมื่อเห็นว่าฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กเดินออกไป ทุกคนก็หยุดชะงัก

หนานกงเย่ออกไปก่อนและคนอื่น ๆ ก็ตามไป มีคนมารายงานพบคนหนีทหาร

หวาชิงจึงตามไปที่นั่น

คนอื่น ๆ ยังคงลาดตระเวนต่อไป

หวาชิงเดินไปถึงที่ลับตาคน เสนาธิการทหารยิ้มให้หวาชิง：“ท่านแม่ทัพน้อย ท่านไปตอนนี้เลยเถอะ”

หวาชิงตบชุดเกราะของเสนาธิการทหาร นางเตรียมการไว้แล้ว และกำลังรอโอกาสนี้อยู่

ฉีเฟยอวิ๋นถามเด็กหญิงตัวเล็กว่า：“เจ้าชื่ออะไร？”

“ข้าชื่อเสี่ยวเฉียว！”

“งั้นหรือ？” ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะ：“ช่างบังเอิญจริง ๆ ข้าก็รู้จักหญิงงามคนหนึ่งที่ชื่อเสี่ยวเฉียวเช่นกัน”

เด็กหญิงตัวเล็กไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ นางเพียงแค่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น

เพื่อที่จะผ่อนคลายบรรยากาศ ฉีเฟยอวิ๋นจึงเล่าเรื่องจิวยี่กับเสี่ยวเฉียวในสามก๊กให้เสี่ยวเฉียวฟัง หลังจากที่พูดจบก็มาถึงสถานที่นั้น ฉีเฟยอวิ๋นยังกล่าวอีกว่า：“จำได้ว่ามีกลอนไว้อาลัยอยู่หน้าหลุมฝังศพของจิวยี่ บนนั้นกล่าวไว้ว่าจักรพรรดิและขุนนางเป็นดั่งพี่น้อง สามีของเสี่ยวเฉียวเป็นวีรบุรุษ”

เสี่ยวเฉียวมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น：“หมายความว่าซุนเซ็กและจิวยี่เป็นดั่งพี่น้องกัน และสามีของเสี่ยวเฉียวเป็นวีรบุรุษ？”

“จะเข้าใจเช่นนั้นก็ได้ แต่ในความเป็นจริงคือซุนเซ็กแต่งงานกับต้าเฉียว และจิวยี่แต่งงานกับเสี่ยวเฉียว ในสองคนนี้ จิวยี่เป็นคนที่วางตัวดี ยิ่งกว่านั้นเขาเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่”

“……” เสี่ยวเฉียวพยักหน้า ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าเด็กคนนี้ฉลาด และวันหน้าจะต้องมีพรสวรรค์อย่างแน่นอน

เสี่ยวเฉียวหันไปมองข้างใน ฉีเฟยอวิ๋นวางนางลง เสี่ยวเฉียวคืนเสื้อผ้าให้ฉีเฟยอวิ๋นและเข้าไปข้างใน

ข้างในบ้านค่อนข้างกว้าง แต่สภาพทรุดโทรม

ในบ้านไม่มีคน แต่เสี่ยวเฉียววิ่งเท้าเปล่าเข้าไป ไม่นานก็พบชายชราคนหนึ่งในห้องกว้าง

ชายชราหายใจอย่างอ่อนแรง และเมื่อเห็นเสี่ยวเฉียวก็น้ำตาซึม：“เจ้ากลับมาทำไม ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่ากลับมา”

เสี่ยวเฉียวเดินไปหาชายชรา：“นี่คือหมออัน เขาสามารถรักษาโรคได้”

เสี่ยวเฉียวมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น และดึงนางเข้าไปหาชายชรา ชายชรามองฉีเฟยอวิ๋นอย่างละเอียดและรีบลุกขึ้น：“ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยเสี่ยวเฉียว ข้า……”

ชายชราต้องการจะพูดอะไรบางอย่างและเกือบจะเป็นลม ฉีเฟยอวิ๋นรีบช่วยพยุงชายชราและเข้าไปนั่งข้างใน และสั่งให้คนที่มาด้วยนำอาหารออกมา