บทที่ 635 โยกย้ายทัพทหาร

วันนี้ต้องอยู่ต่อเพื่อปรับปรุงเมืองและจัดการเรื่องอื่น ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นไปดูเด็ก ๆ เหล่านั้น และถือโอกาสพาพวกเขาไปเยี่ยมชายชราที่โดดเดี่ยวและป่วยหนักอยู่ในเมือง

ฉีเฟยอวิ๋นเช่าห้องไว้เป็นที่นั่งฌานชั่วคราว ในตอนแรกไม่มีใครมาตรวจโรค และคิดว่าฉีเฟยอวิ๋นเอาชนะใจคนด้วยเงิน และยังต้องการจะทำร้ายเด็กเหล่านั้น

ถึงอย่างไรก็เป็นคนต่างแคว้น ราษฎรในพื้นที่ต่างคิดว่าต้าเหลียงจะทำร้ายพวกเขา

หลังจากที่กลับมา เด็ก ๆ ก็พูดไปพลางหัวเราะไปพลาง บางคนบอกว่าเมื่อเติบโตขึ้นจะเป็นขุนนางระดับสูง หากได้เป็นขุนนางระดับสูงก็จะมีความมั่งคั่งมากมาย

และมีเด็กบางคนบอกว่าโตขึ้นจะเป็นครูและสอนหนังสือ

ไม่ว่าพูดอะไรก็มีทุกอย่าง ทันใดนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็พบว่าเด็กเหล่านี้ล้วนแต่ไม่อยากเป็นหมอ

เสี่ยวเฉียวเอามือของฉีเฟยอวิ๋นออก นางสามารถเดินเองได้ นางฉลาดและงดงามมาก

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่เสี่ยวเฉียว และอดไม่ได้ที่จะอยากจะอุ้ม

“พวกเจ้าพาเด็ก ๆ กลับไปก่อน ข้าจะไปดูอามู่”

ฉีเฟยอวิ๋นเชื่อใจเสี่ยวเฉียว และพาเสี่ยวเฉียวไปพบอามู่

อามู่เชื่อฟังมากขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากไม่ได้เจอเพียงไม่กี่วัน เขาก็ละเอียดอ่อนขึ้นมาก ฉีเฟยอวิ๋นไม่ต้องการให้อามู่เสียเวลา จึงให้คนมาสอนให้เขาอ่านและเขียน

ครั้งนี้เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเข้ามา อามู่ก็กำลังอ่านหนังสืออยู่ เขาสวมชุดสีฟ้าที่มีปลายแขนกว้างและทำจากขนสัตว์

เขามวยผมขึ้นสูงและแตกต่างไปจากเดิม

เมื่อได้ยินเสียงคนเข้ามา อามู่ที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ก็หันกลับมามอง และเห็นฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้ามา：“ท่านอาจารย์”

“อืม”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่เสี่ยวเฉียว：“อามู่ เป็นศิษย์ของข้า เจ้าเรียกเขาว่าศิษย์พี่ก็ได้ เจ้าเป็นบุตรสาวบุญธรรมของข้า ดังนั้นก็ถือว่าพวกเจ้าเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน”

“ศิษย์พี่ ข้าชื่อเสี่ยวเฉียว อายุห้าขวบ”

เสี่ยวเฉียวรู้จักมารยาทมาก อามู่มองไปที่เสี่ยวเฉียวแล้วยิ้ม

ฉีเฟยอวิ๋นให้เด็กทั้งสองคนเล่นด้วยกัน แต่อามู่ยังคงลังเลที่จะเล่น เขาถือหนังสือไว้อย่างไม่ยอมวาง ราวกับว่าได้รับของล้ำค่า เสี่ยวเฉียวมองแล้วบอกว่านางอ่านออก แถมยังสอนอามู่อ่านหนังสือด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งมองดูเด็กทั้งสองอยู่ข้าง ๆ พวกเขาเล่นกัน และฉีเฟยอวิ๋นก็เล่นเป็นเพื่อนพวกเขา

ท้องฟ้ามืดแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นจึงพเสี่ยวเฉียวจากไป

ฉีเฟยอวิ๋นกลับมาตอนมืด หลังจากทำงานเสร็จ หนานกงเย่ก็ออกมาจากค่ายทางใต้ และเห็นนางจากไกล ๆ เขาจึงรู้สึกสบายใจมากขึ้น

ในภาวะสงคราม ฉีเฟยอวิ๋นไม่เหมาะที่จะพาเด็กเดินไปเดินมาที่นี่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าผู้คนที่นี่เห็นว่าหมอหญิงมีสถานะที่ต่ำต้อย หนานกงเย่ก็ยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีก เขาให้คนสองสามคนแอบตามไปด้วย จึงรู้สึกวางใจ

“กลับมาแล้วหรือ？” เมื่อหนานกงเย่เห็นฉีเฟยอวิ๋น เขาก็จับมือของฉีเฟยอวิ๋นมา ฉีเฟยอวิ๋นหน้าแดง

“รักษาภาพลักษณ์ด้วยเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นนดึงมือกลับมา และจูงมือเสี่ยวเฉียวกลับไป

หนานกงเย่เดินตามหลังไป และทั้งสามก็เดินไปพร้อมกัน ฉีเฟยอวิ๋นถามเรื่องในเมือง และหนานกงเย่ก็พูดเพียงสองสามคำ

ฉีเฟยอวิ๋นนึกบางอย่างขึ้นได้และถามว่า：“แม่ทัพซานเต๋อเป็นอย่างไรบ้างเพคะ？”

“ไม่ยอมให้ความร่วมมือ”

“แล้วท่านอ๋องทรงคิดอย่างไร？”

“ลองดูไปก่อน แล้วค่อยว่ากัน”

หนานกงเย่กลับไปที่กระโจม และฉีเฟยอวิ๋นก็ตามไป และให้เสี่ยวเฉียวกลับไปที่กระโจมกับเหล่าตู้

เป็นสามีภรรยากันมานาน นางมองหนานกงเย่มองเพียงแค่แวบเดียวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

หลังจากที่เข้าไปในกระโจมแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ไปถามหนานกงเย่ หนานกงเย่นั่งลงและบอก ฉีเฟยอวิ๋นว่าเขาไปที่เมืองหลวงของแคว้นอู๋โยวแล้ว