บทที่ 634 ความต่ำต้อยของหมอหญิง

หลังจากนอนหลับแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ถูกหนานกงเย่รบกวน นางลูบหัวของหนานกงเย่และถามเขาว่า：“ท่านอ๋องหลับไม่สบายหรือเพคะ？”

โดยปกติแล้วฉีเฟยอวิ๋นจะเอามือตบเบา ๆ

ดึกมากแล้วยังไม่หลับ จนทำให้นางตกใจ？

นางเห็นดวงตาของหนานกงเย่ในความคืนมิด ราวกับว่ามีร่องรอยของความหวาดกลัว

ฉีเฟยอวิ๋นปลอบไปพลางกับลุกขึ้นไปจุดตะเกียง

หนานกงเย่ลุกขึ้นจากเตียง และมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย

ฉีเฟยอวิ๋นกลับไปนั่งลงตรงหน้าหนานกงเย่：“ท่านอ๋องเป็นอะไรไปเพคะ？”

หนานกงเย่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น：“ไม่มีอะไร ข้าแค่ฝันร้าย นอนเถอะ”

หนานกงเย่นอนลงไป ฉีเฟยอวิ๋นจึงขึ้นไปนอนบนเตียงเป็นเพื่อนหนานกงเย่

“ท่านอ๋อง เป็นเพราะเรื่องของเจ้าของร่างเดิมหรือเพคะ？” เขาดูหวาดผวา

“ไม่ใช่”

“ฮึ！” ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน

หนานกงเย่หลับตาลง：“อวิ๋นอวิ๋น……”

“อืม”

“ข้าต้องการจะแจกจ่ายเสบียงอาหาร”

เมื่อได้ยินว่าต้องการจะแจกจ่ายเสบียงอาหาร ฉีเฟยอวิ๋นก็ยอมจำนนในทันที

“รู้แล้วเพคะ ท่านอ๋อง เรานอนกันเถอะ” ฉีเฟยอวิ๋นกอดหนานกงเย่ และยกมือขึ้นตบมาตบเขาเบา ๆ จากนั้นก็หยิบยาใส่เข้าไปในปากของหนานกงเย่：“นี่เป็นยาสงบจิตใจ ท่านอ๋องกินก่อนนะเพคะ”

หนานกงเย่เชื่อฟังและอ้าปากกินยา

“อวิ๋นอวิ๋น อย่าไปจากข้า” หนานกงเย่กินยาและสั่งฉีเฟยอวิ๋น นางพยักหน้าและรู้ว่าเขาคิดอะไร นางจึงยื่นมือให้เขา ทั้งสองคนจับมือกันและพักผ่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อฉีเฟยอวิ๋นตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นหนานกงเย่แล้ว นางจึงออกไปดู มียืนอยู่ที่หน้าประตู ฝั่งตรงข้ามคือเมืองที่ยึดมาได้ หนานกงเย่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดา เขาเอามือไพล่หลังและมองไปที่นั่น ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปแล้วหยุด

“ท่านอ๋องดีขึ้นแล้วหรือ？” ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่ามีปัญหาก็ต้องเผชิญหน้า หากไม่ไปเผชิญหน้าแล้วปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปจะยุ่งยาก

ตอนนี้หนานกงเย่จะรู้สึกดีขึ้นแล้ว และไม่ได้วิตกกังวลอย่างเช่นเมื่อวาน

เวลาคนเราวิตกกังวลก็จะพูดจาสะเปะสะปะ แต่เมื่อสงบลงแล้วก็จะไม่รู้อะไร โดยเฉพาะคนฉลาด ทุกอย่างจะชัดเจนขึ้น

“ก็ดี！”หนานกงเย่ดูเฉยเมยราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉีเฟยอวิ๋นเป็นกังวล เและดึงมือของหนานกงเย่มา จากการตรวจดูแล้ว ร่างกายไม่มีปัญหาอะไร ความผิดปกติของเมื่อวานก็หายไปแล้ว และเขาก็ไม่กระสับกระส่าย

“ท่านอ๋องมีอะไรจะพูดหรือไม่？” ฉีเฟยอวิ๋นปล่อยมือหนานกงเย่และถามเขา

“ไม่มี” หนานกงเย่หันกลับเดินจากไป และฉีเฟยอวิ๋นก็หันกลับไปด้วยความงุนงง นี่ไม่เหมือนอย่างที่นางคิดไว้เลย

หนานกงเย่ไม่พูด และฉีเฟยอวิ๋นก็รู้ว่าต่อให้ถามเขาก็ไม่พูด

เขาก็มีช่วงเวลาที่อยากหลบหนี หาได้ยากนัก

หนานกงเย่เดินมาถึงทางเข้ากระโจมของเหล่าตู้ เหล่าตู้ขยันหมั่นเพียรมาก แต่เกรงว่าจะนำโรคมาด้วย และยังตื่นแต่เช้า

เมื่อหนานกงเย่มาถึงหน้าประตู เหล่าตู้ก็รีบคำนับหนานกงเย่：“เหล่าตู้คารวะท่านอ๋องเย่ ขอบพระทันในพระมหากรุณาธิคุณของท่านอ๋องเย่”

เหล่าตู้เป็นคนมีเหตุผลและเป็นคนดีมาก

เขาสามารถรอดชีวิตมาได้เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าเขา ไม่ใช่เรื่องที่ทหารเสนารักษ์เล็ก ๆ คนหนึ่งจะสามารถพูดได้

ตื่นแต่เช้าเพื่อที่กล่าวขอบคุณกับหนานกงเย่