บทที่ 637 กลับราชสำนัก

ฉีเฟยอวิ๋นจะพูดอย่างไรได้ นางไม่ได้ตอบ

หนานกงเย่เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น เมื่อถึงเวลาที่ต้องแยกจากกัน เขาก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์

“เดินทางปลอดภัย！”

หนานกงเย่ยังคงสงบนิ่ง หากไม่ใช่เพราะสายตาของเขาอาลัยอาวรณ์ ฉีเฟยอวิ๋นก็คงคิดว่านางเป็นอันเสี่ยวฮวนจริง ๆ และเป็นคนที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา

ในช่วงเวลานี้ทั้งสองคนผอมลงมาก แต่ก็แข็งแกร่งขึ้นมากเช่นกัน

บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับวันเวลา อากาศบนพื้นดินหนาวเย็น และท้องฟ้าไม่มีแดดมาหลายวันแล้ว ดังนั้นทั้งสองคนจึงไม่โดนแดดเผา

หลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นก็สั่งว่า：“หลังจากที่หม่อมฉันจากไปแล้ว อย่าทรงทำเรื่องที่ผิดต่อหม่อมฉันนะเพคะ”

“ข้าไม่ได้สนใจเลย”

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า：“ไม่ได้สนใจก็ดีแล้วเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นเตรียมที่จะจากไป หวาชิงจ้องมองนางอยู่ด้านข้าง เดิมทีต้องการจะเข้าไป แต่ถูกหนานกงเย่จัดเตรียมคนมาคอยขวางไว้

หวาชิงยังไม่ทันได้มองอย่างชัดเจน ฉีเฟยอวิ๋นก็หายตัวไปข้าง ๆ หนานกงเย่แล้ว

หนานกงเย่ยังคงวางตัวสบาย ๆ และเสื้อผ้าของเขาถูกแสงแดดก็เป็นประกายสีทองระยิบระยับ

ทหารกลุ่มหนึ่งตะโกนว่าผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์นำทัพออกศึกจนได้รับชัยชนะ ไร้คู่ต่อสู้ในใต้หล้า ใครก็ไม่กล้าท้ารบ！

หวาชิงไม่สนใจเรื่องอื่นใด และหันไปหาฉีเฟยอวิ๋น นางมีบางอย่างที่ยังไม่ได้พูด

“อันเสี่ยวฮวน！”หวาชิงตะโกนไปพลางไล่ตามไปตาม ฉีเฟยอวิ๋นปะปนเข้าไปในหมู่ทหาร เดินไปพลางลำบากใจไปพลาง และสงสารหวาชิง หนานกงเย่ช่างทำร้ายผู้อื่นจริง ๆ

หวาชิงตามหาอย่างบ้าคลั่ง แลฉีเฟยอวิ๋นก็จากไปอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อขึ้นไปบนรถม้าแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็มองไปในกองทัพ และเห็นหวาชิงกำลังมองหาอยู่ที่นั่น ในขณะนี้ดูเหมือนว่าหวาชิงจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

นางกลัวว่าต่อไปนางจะไม่ได้พบอันเสี่ยวฮวนอีก

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปบอกให้คนออกเดินทาง และออกไปจากกองทัพ

ช่วงเวลาที่เหลือ ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินทางทั้งวันทั้งคืน โดยมีกองพันม้าเหล็กยี่สิบนายคอยคุ้มกันตลอดทาง พร้อมป้ายผ่านทางของหนานกงเย่ และผ่านสิบกว่าเมืองที่ถูกยึดได้อย่างไร้สิ่งกีดขวาง

การเดินทางครั้งนี้ฉีเฟยอวิ๋นไม่กล้าล่าช้า นางเกรงว่าจะพบเจอผู้ป่วยอยู่ข้างนอก ดังนั้นจึงไม่กล้าแม้แต่จะออกจากรถม้าและพักผ่อนในที่ที่มีผู้คนเบาบาง ซึ่งสะดวกในการเดินทางต่อไป

เมื่อมาถึงเมืองถงกวน ทังเหอก็รออยู่ที่นั่นแล้ว และเมื่อเห็นฉีเฟนอวิ๋น เขาก็ตื่นเต้นดีใจ

“ผู้น้อยคารวะพระชายาเย่พ่ะย่ะค่ะ” ทังเหอก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ตอนที่ฉีเฟยอวิ๋นลงจากรถม้า ทังเหอก็คุกเข่าลงเพื่อคารวะแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นรีบพยุงทังเหอขึ้นในทันที：“คุณชายทังไม่ต้องมากพิธี”

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไปที่ผู้ดูแลกิจการแล้วพยักหน้า ผู้ดูแลกิจการรู้สึกโล่งใจมากที่พระชายาเย่สามารถกลับมาได้

“อวิ๋นจิ่นมาแล้วหรือไม่？” ฉีเฟยอวิ๋นถามทังเหอ และทังเหอก็พยักหน้า

“ทุกคนล้วนแต่อยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ เป็นไปตามพระประสงค์ขอพระชายา มีการซื้อถนนสายหลักหลายสายของเมืองถงกวนแล้ว และผู้คนจากทุกสาขาอาชีพก็มาถึงแล้ว ทุกอย่างได้จัดเตรียมตามคำสั่งของพระชายาอย่างครบถ้วนแล้ว

ร้านผ้าไหม ร้านข้าวสาร ร้านเกลือ…… ผู้ดูแลกิจการได้เปิดกิจการทั้งสิบสองร้านแล้ว ยังมีร้านขายยาสี่แห่ง และโรงหมออีกหนึ่งแห่ง”

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้าและมองไปที่ผู้ดูแลกิจการ：“ผู้ดูแลกิจการ แล้วท่านล่ะ？”

“เป็นไปตามคำสั่งของพระชายาเย่พ่ะย่ะค่ะ ได้ทำการเปิดสำนักการเงินสามแห่งแล้ว”

“เช่นนั้นก็ดี”

ฉีเฟยอวิ๋นหันไปมองเหล่าตู้และเสี่ยวเฉียว

“ทังเหอ นี่คือเสี่ยวเฉียว เหล่าตู้ และอามู่ เจ้ารู้จักหรือไม่？”

“ผู้น้อยรู้จักอามู่พ่ะย่ะค่ะ” ทังเหอยิ้มให้อามู่

“คุณชายทัง ในเมื่อเรื่องที่นี่คลี่คลายแล้ว เช่นนั้นเราก็กลับกันก่อนเถอะ เจ้าก็ตามไปด้วย”

“ผู้น้อยน้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ที่ถงกวนเพียงชั่วครู่ แล้วก็จากไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งไปทั้งกลับ นางใช้เวลาเกือบสองเดือน เมื่อเข้าสู่เมืองหลวงของต้าเหลียง ทุกอย่างก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

รถม้าของฉีเฟยอวิ๋นหยุดอยู่ที่นอกเมืองหลวง จากนั้นก็ส่งมอบเสี่ยวเฉียวและคนอื่น ๆ ให้กับทังเหอ ฉีเฟยอวิ๋นเปลี่ยนเสื้อผ้าและเข้าไปเข้าเฝ้าในวังทันที

ผู้ที่มารอต้อนรับฉีเฟยอวิ๋นคืออ๋องตวนและพระชายาตวน เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นก้แทบจะวิ่งเข้ามาหา โชคดีที่ถูกอ๋องตวนคว้าตัวไว้