บทที่ 636 เป็นการโจมตีที่ยอดเยี่ยม

กองทัพขนาดใหญ่เคลื่อนไปข้างหน้าเร็วกว่าปกติหลายเท่า ฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่ต้องแยกจากกัน ทั้งสองพูดกันสองสามคำและอธิบายอย่างชัดเจนว่าฉีเฟยอวิ๋นดูแลจัดการกองทัพแนวหลัง

หนานกงเย่ตามกองทัพขนาดใหญ่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หวาชิงไปหาฉีเฟยอวิ๋นก่อนออกเดินทาง นางมอบกระเป๋าเงินที่พกติดตัวให้ฉีเฟยอวิ๋น และบอกให้ฉีเฟยอวิ๋นเก็บไว้ให้ดี

สีหน้าของฉีเฟยอวิ๋นดูงุนงง นางไม่เคยคิดฝันว่าหวาชิงเปลี่ยนไปรักคนอื่น และคนที่เปลี่ยนไปรักคนอื่นก็คือนาง？

จะบ้าไปแล้วหรือ！

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกหวาดกลัว

เมื่อเห็นว่าหวาชิงจากไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็หยิบกระเป๋าเงินขึ้นมาดู แล้วเปิดกระเป๋าเงินออก นางหยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋าเงิน มีตัวอักษรที่เขียนลงในกระดาษเพียงไม่กี่คำ：รอข้ากลับมา！

ฉีเฟยอวิ๋นใส่กระดาษกลับเข้าไป และมองไปทางหนานกงเย่ ในขณะนั้นหนานกงเย่ยังไม่ได้จากไป และเขาก็เห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน เขาไม่ได้มา แสดงให้เห็นว่าเขาคาดการณ์สิ่งเหล่านี้ไว้นานแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นกลอกตามองไปที่หนานกงเย่ สีหน้าของหนานกงเย่เย็นชาและไม่ได้ยิ้มให้นาง

หลังจากที่หนานกงเย่ตามกองทัพใหญ่ออกไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็โกรธเล็กน้อย

ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนั้น เขากล่าวว่าไม่ว่าหวาชิงต้องการอะไร เขาล้วนแล้วแต่ตกลง ทุกคนในกองทัพล้วนแต่คิดว่าเขาต้องการให้สถานะพระชายารองแก่หวาชิง แต่สิ่งที่หวาชิงต้องการไม่ใช่สถานะที่เขาให้ แต่เป็นของนาง

เมื่อหวาชิงกลับมาหลังจากชนะศึกครั้งนี้ นางเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง นางไม่สามารถสู่ขอหวาชิงได้ เช่นนั้นแล้วคงจะยุ่งยาก

แต่ก็ไม่เป็นไร เขาคงไม่ยอมให้หวาชิงประสบความสำเร็จ

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเหมือนถูกหนานกงเย่แทงด้วยมีด แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไร นางยังต้องหาโอกาสส่งกองกำลังล่วงหน้าไปก่อน แล้วนำทุกสิ่งที่ต้องการมาให้ถึงมือ

การติดตามของพวกเขาไม่มีหวาชิง ประกอบกับฉีเฟยอวิ๋นควบคุมดูแลกองทัพแนวหลัง ฉีเฟยอวิ๋นจะทำอะไรก็สะดวกมากขึ้น

ต้องติดตามกองทัพ ฉีเฟยอวิ๋นจึงหารถม้าให้ตนเองหนึ่งคัน นางพาเสี่ยวเฉียวและอามู่มาด้วย เหล่าตู้ไม่สามารถเดินทางไกลได้ ดังนั้นจึงอยู่รอพวกเขาที่เมืองกู่

รถม้าของฉีเฟยอวิ๋นก็เร็วมากเช่นกัน และเดินทางหลายพันลี้ต่อวัน ไม่นานเมืองแรกก็ถูกยึดและตามไปอย่างรวดเร็ว

ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่แน่ใจว่ายังมีเสบียงอีกมากน้อยแค่ไหนที่จะนำออกมาได้ นางจึงเก็บเสบียงไว้ครึ่งหนึ่งและเอาไปครึ่งหนึ่ง

เมื่อมาถึงเมืองอื่น ๆ ฉีเฟยอวิ๋นก็พบตำแหน่ง และรีบให้คนที่นางจัดเตรียมไว้ลงไปดู

เสบียงยังคงเพียงพอ ส่วนทรัพย์สมบัติ ฉีเฟยอวิ๋นส่งมอบให้คนของหนานกงเย่ และเคลื่อนย้ายในทันที

ไม่นานกองทัพก็บุกเข้ายึดเมืองที่หก เป็นไปอย่างที่หนานกงเย่คาดการณ์ไว้ แม่ทัพซานเต๋อถูกจับกุม และแม่ทัพของเมืองอื่น ๆ ก็ล้วนแต่หวาดกลัว มีบางเมืองยอมที่จะเปิดประตูเมือง ราษฎรยอมจำนน และทหารก็หนีไปแล้ว

เมื่อหนานกงเย่ผ่านเมืองที่หกไป ก็เท่ากับโจมตีครึ่งหนึ่งของแคว้นอู๋โยวแล้ว เขาจึงพักอยู่ที่จุดนั้นเป็นเวลากว่าสองชั่วยาม ตอนที่กำลังเตรียมจะโจมตีต่อไป ท่านอ๋องใหญ่ของแคว้นอู๋โยวก็มาส่งหนังสือยอมจำนนมาด้วยตนเอง

เพื่อที่จะโจมตีต่อไป หนานกงเยจึงเฆี่ยนตีผู้ที่นำหนังสือยอมมาส่งให้ และบอกว่าเขาเป็นคนที่สวมรอย และบอกเขารู้จักเพียงแค่จวินโม่ซ่าง ส่วนคนอื่น ๆ นั้นเขาไม่รู้จัก

ท่านอ๋องใหญ่ถูกเฆี่ยนตี และในวันที่สองหนานกงเย่ไล่ล่าชัยชนะต่อ เพื่อที่จะล้างบางศัตรู

แคว้นอู๋โยวเป็นแคว้นเล็ก ๆ ที่มีประชากรจำนวนมาก และเดิมทีก็ไม่ควรที่จะสู้รบ

หลังจากการสู้รบนานกว่าครึ่งเดือน แคว้นอู๋โยวก็ถูกทหารกว่าห้าแสนนายของหนานกงเย่เข้ายึดครอง

นี่นับว่าเป็นประวัติกาล เป็นการโจมตีที่เร็วที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ไม่มีการพะวงในการสู้รบเลยแม้แต่น้อย แคว้นอู๋โยวนั้นเทียบเท่ากับการไม่มีอยู่จริง

แต่เมื่อมาถึงเมืองหลวงของแคว้นอู๋โยว หนานกงเย่ก็ไม่สนใจอีกต่อไป กองทัพล้อมรอบเมืองหลวงของแคว้นอู๋โยวไว้ทั้งหมด และไม่สามารถเข้าออกได้

ทหารกว่าห้าแสนนายได้เข้าประชิดกำแพงเมืองแล้ว หนานกงให้คนวางเก้าอี้ไว้ห่างจากกำแพงเมืองพันลี้ เขานั่งลงบนเก้าอี้และรอให้ประตูเมืองของแคว้นอู๋โยวเปิดออก

ฉีเฟยอวิ๋นขุดหาทรัพทย์สมบัติ รวมทั้งเสบียงจากเมืองต่าง ๆ ที่ถูกยึดมากกว่าสิบสองเมือง ตอนนี้นางไม่มีภาระหน้าที่และรู้สึกตัวเบาสบายจนสามารถถอยทัพได้แล้ว

แต่นางก็ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ หนานกงเย่