บทที่ 640 เฟิงอู๋ชิงที่ผ่านเข้าไปในเล้าไก่

เสียงที่ดังออกมานั้นทำให้ฉีเฟยอวิ๋นตกใจอยู่ครู่หนึ่ง นับประสาอะไรกับคนอื่น

อวิ๋นจิ่นอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเด็กทั้งสองคนที่อยู่ในห้อง เด็กทั้งสองคนนี้นายท่านให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ฉะนั้นพวกเขาจะเป็นอะไรไปไม่ได้

ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเจ้าห้าไว้และลูบไล้ไปมา เขาเป็นคนที่มีอำนาจมากจนเธอไม่กล้าทำอะไร

แต่ก็ทำให้เขาตกใจไม่ได้

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่เด็กทั้งสอง ดูเหมือนเด็กทั้งสองจะเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า ไม่มีใครสนใจเฟิงอู่ชิงที่ยืนอยู่ข้างหลัง ทั้งไม่ตกใจและไม่มีใครรู้และเด็กทั้งสองก็ไม่ได้หันไปมอง แต่กลับจ้องมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น ราวกับรู้ว่าฉีเฟยอวิ๋นสามารถปกป้องพวกเขาได้

ฉีเฟยอวิ๋นยืนมองเด็กๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหาพวกเขา

เธอหยุดลงและมอบเจ้าห้าให้กับอามู่ "อุ้มไว้"

อามู่ทำไม่ได้และมองไปที่เจ้าห้าด้วยความกลัว

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าว "เขาเป็นลูกชายคนเล็กของอาจารย์ ในอนาคตเจ้าจะต้องคอยติดตามเขา หากตอนนี้เจ้ายังไม่กล้าอุ้มเขา ต่อไปเจ้าจะช่วยเขาและปกป้องเขาได้อย่างไร?"

อามู่ดูเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาได้จึงรีบอุ้มเจ้าห้าอย่างระมัดระวัง เจ้าห้าลืมตามองไปที่เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เป็นประกายและใช้สายตาพิจารณาอามู่

หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าห้าก็มองไปที่เสี่ยวเฉียวที่อยู่ข้างๆ เสี่ยวเฉียวก็กำลังมองเขา ดวงตาของเจ้าห้าดูอ่อนโยนและยื่นมือไปหาเสี่ยวเฉียว

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ "เสี่ยวเฉียวอายุยังน้อย นางอุ้มเจ้าไว้ไม่ได้"

เจ้าห้าไม่ยอมยังคงต้องการจะไปหาเสี่ยวเฉียว ฉีเฟยอวิ๋นจึงยอมและเดินไปอีกฝั่ง อวิ๋นจิ่นรีบหยิบผ้าห่มมารองไว้

อามู่อุ้มเจ้าห้าไปที่ผ้าห่ม เสี่ยวเฉียวก็ตามไปด้วย จากนั้นเสี่ยวเฉียวนั่งลงแล้วจึงวางเจ้าห้าไว้ในอ้อมแขนทั้งสองของนาง จากนั้นเจ้าห้าก็หลับตานอนลง

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าเจ้าห้าดูเหมือนคนที่ช่างเลือก คนธรรมดาไม่สามารถเข้าใกล้ได้ แต่เขาก็ยอมรับในอามู่ ส่วนเสี่ยวเฉียวนั้นริ่เริ่มเข้าหาก่อน

นี่นับว่าช่างประหลาดเหลือเกิน

หลังจากที่จัดการเรื่องเด็กๆ ดีแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นสั่งให้อวิ๋นจิ่นออกไป จากนั้นจึงนั่งอยู่ข้างๆ เด็กๆ ทั้งสามคน และมองไปที่เฟิงอู๋ชิง

ร่างกายของเฟิงอู๋ชิงดีขึ้นมากแล้ว โชคดีที่ฉีเฟยอวิ๋นทิ้งตำรายาและยาเอาไว้ สามารถกล่าวได้ว่า ตำรายาของฉีเฟยอวิ๋นนั้นเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญมาก ยาของเธอก็เข้ามาได้ทันเวลา จึงทำให้มีเฟิงอู๋ชิงในวันนี้ได้

เฟิงอู๋ชิงชอบสวมใส่เสื้อผ้าสีแดง เขาเป็นคนที่พิเศษเช่นกัน เมื่อบวกกับเสื้อผ้าชุดสีแดงแล้วนั้น จึงทำให้รู้สึกน่าทึ่งต่อผู้พบเห็น แต่ฉีเฟยอวิ๋นเห็นความสง่าผ่าเผยในตัวของเขา

เพียงแต่ความสง่าผ่าเผยนี้ก็ไม่มีอะไร เธอไม่ต้องการ

เมื่อก่อนรู้สึกหลงใหลในเฟิงอู๋ชิงเล็กน้อย แต่หลังจากที่ได้เห็นหวาชิง จึงไม่ได้คิดเช่นนั้นอีก

แท้จริงแล้วยังมีภูเขาที่สูงกว่าอยู่

เฟิงอู๋ชิงสังเกตมองฉีเฟยอวิ๋น ออกไปข้างนอกกลับมาก็รู้สึกดูดีขึ้นกว่าเดิม

เมื่อก่อนขี้เหร่ถึงขั้นสุด แต่ตอนนี้ไม่ขี้เหร่เช่นนั้นแล้ว

ดีขึ้นบ้างเล็กน้อย

ทั้งสองจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มพูดก่อน "เป็นเช่นไรบ้าง"

"ก็ดี กินยาที่ท่านให้มาจึงไม่ตาย" เฟิงอู๋ชิงดูหยิ่งผยองราวกับมองอะไรก็ไม่ถูกใจไปเสียหมด

ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้ว่ารูปร่างหน้าตาของเธอเทียบไม่ได้เลยกับอู๋กั่ว เมื่อเทียบกับเฟิงอู๋ชิงก็ยิ่งแล้วไปกันใหญ่ เฟิงอู่ชิงเป็นคนที่แสวงหาความสมบูรณ์แบบ ดังนั้นการมองมาที่เธอก็เหมือนมองดูคนพิการ แทบไม่อยากจะมอง

"เกรงใจเกินไปแล้ว ข้าแค่ช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง"

"ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ข้าต้องการเด็กสองคนนี้ ท่านบอกมาว่าราคาเท่าไร" เฟิงอู๋ชิงเบื่อที่จะพูดคุยกับฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นจึงยกมือชี้ไปที่เด็กทั้งสองและพูดออกมา