บทที่ 641 ท่านแม่ทัพต้องการกลับจวน

เฟิงอู๋ชิงงุนงงและมองตรงไปที่ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นทำอะไรไม่ถูก จึงลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าเสี่ยวเฉียว นางก้มลงไปอุ้มเจ้าห้าขึ้นมา จากนั้นก็เรียกเสี่ยวเฉียวและอามู่ ทั้งสี่แม่ลูกจากไปอย่างดีอกดีใจ

อู๋ซังตกใจกลัว เขาไม่เคยเห็นเจ้าหอเป็นเช่นนี้มาก่อน

“เจ้าหอ”

เฟิงอู๋ชิงลุกขึ้นยืนและเดินไปที่กระจกบานใหญ่ที่เขาเตรียมไว้สำหรับตนเองโดยเฉพาะ กระจกสูงมากและสูงกว่าเขาเสียอีก เพื่อที่จะได้ดูใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอย่างชัดเจน

เฟิงอู๋ชิงโยกตัวและเดินไปเดินมาอยู่หน้ากระจก มีคนที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในกระจก

สวมชุดสีแดงที่ซื้อมาจากร้านของอวิ๋นจิ่นด้วยเงินห้าหมื่นตำลึง ว่ากันว่ามีเพียงเขาเฟิงอู๋ชิงคนเดียวในใต้หล้าที่สวมมันได้ เขาชอบมันมาก และวันนี้เขาก็ตั้งใจสวมมันมาเพื่อหยามเกียรติหญิงอัปลักษณ์ผู้นั้น ไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งภายในพริบตา

เฟิงอู๋ชิงยกมือขึ้น แล้วจับมุมเสื้อขึ้นมาดู มือของเขาสั่นเทา

“เสื้อผ้าของท่าน！” เฟิงอู๋ชิงแทบอยากจะร้องไห้ออกมา และอู๋ซังที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ตัวสั่นด้วยความตกใจ เขาหันหน้าวิ่งออกไป แล้วเงยหน้าขึ้นมองแม่เฒ่าโฮ่ว จากนั้นก็วิ่งถลันออกไปแล้วก็หายตัวไปเพียงลำพัง

ทันใดนั้น เสียงตะโกนของเฟิงอู๋ชิงก็ดังออกมาจากข้างในห้อง：“อู๋ฮัว！”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกน ฉีเฟยอวิ๋นก็หัวเราะ สมน้ำหน้า！

ฉีเฟยอวิ๋นพาเสี่ยวเฉียวและอามู่ กลับไปที่ห้องของแม่ทัพฉี

หลังจากเข้าไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็พาเสี่ยวเฉียวและอามู่ไปให้ลูก ๆ ของนางดู และเคยพบกับแม่ทัพฉีแล้ว แม่ทัพฉีค่อนข้างพอใจกับอามู่ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เด็กผู้ชายย่อมมีความแข็งแกร่งมากกว่าเด็กผู้หญิง

แม่ทัพฉีเห็นว่าอามู่เป็นต้นกล้าที่ดี

ส่วนเสี่ยวเฉียว เด็กผู้หญิงนั้นอ่อนแอข เขาจึงไม่ค่อยชอบนัก เวลาฝึกศิลปะการต่อสู้ร้องไห้โวยวายว่าทำอย่างไรดี

แม่ทัพฉีกล่าวว่า：“ข้าคิดว่าอามู่มีพรสวรรค์ในการฝึกศิลปะการต่อสู้ เช่นนั้นให้เขาเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้จากพ่อจะดีกว่า เมื่อเติบโตขึ้น เขาจะได้ปกป้องบ้านเมือง”

“ท่านพ่อก็คิดแต่จะปกป้องบ้านเมือง เขายังเด็กอยู่เลย จะคิดรับใช้ชาติทั้งวันได้อย่างไร ข้าคิดว่าเขาชอบอะไรก็จะให้เขาเรียนอย่างนั้น”

“ก็ดี อามู่ อาจารย์จะสอนวิทยายุทธให้แก่เจ้า เจ้าจะเรียนหรือไม่？” แม่ทัพฉีมองไปที่อามู่อย่างมีความหวัง อามู่พยักหน้าเป็นการตกลง

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงและเรียกอวิ๋นจิ่นมา：“อวิ๋นจิ่น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปมารับเสี่ยวเฉียวไป เสี่ยวเฉียวจะอยู่ที่นี่ หากเจ้ายุ่งมากเกินไปก็หาคนมาช่วย เสี่ยวเฉียวเป็นบุตรสาวบุญธรรมของข้า สถานะในจวนของนางนั้นเป็นนาย ดังนั้นจึงต้องเตรียมเรือนให้นาง แต่ในขณะนี้ยังไม่สามารถเตรียมเรือนได้ เช่นนั้นก็ให้อยู่ที่เรือนจวินจื่อชั่วคราวก่อน”

“อวิ๋นจิ่นเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นชี้แจงอย่างชัดเจนแล้ว นางก็พาเด็ก ๆ ไปเล่น เด็ก ๆ ชอบเสี่ยวเฉียวมาก แต่เสี่ยวเฉียวชอบที่จะอยู่ข้าง ๆ เจ้าห้า

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งมองอยู่ด้านข้าง และพบว่าเด็ก ๆ ล้วนแต่ชอบเสี่ยวเฉียวม เสี่ยวเฉียวนั่งอยู่ตรงกลาง เจ้าห้านอนเซื่องซึมตรงหน้าเสี่ยวเฉียว และอามู่นั่งก็อยู่ด้านข้าง

ช่างน่าแปลก ดูเหมือนว่าเสี่ยวเฉียวจะถูกกำหนดมาให้พบกับเจ้าห้า เพื่อที่จะปกป้องเจ้าห้า

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า：“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อามู่จะเป็นพ่อบ้านของพวกเจ้าทั้งห้าคน และเป็นพี่ชายของพวกเจ้าทั้งห้าด้วย หากพวกเจ้าไม่เชื่อฟัง แม่จะให้พี่อามู่ลงโทษพวกเจ้าตามกฎของจวน

เสี่ยวเฉียวเป็นพี่สาวของพวกเจ้า ในเมื่อเป็นพี่สาวก็จะป้องกันและดูแลพวกเจ้า

ต่อไปใครรังแกเสี่ยวเฉียว พวกเจ้าก็ต้องปกป้องพี่เสี่ยวเฉียว ในตอนนี้พี่อามู่อายุมากกว่าพวกเขา ต่อไปเมื่อพวกเขาโตขึ้นแล้ว พี่ชายและพี่สาวก็จะอายุมากขึ้น ถึงตอนนั้นพวกเจ้าค่อยดูแลพวกเขา”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ่งพูดเช่นนี้ก็ยิ่งรู้สึกเศร้าใจ นางเหลือบมองอามู่ ตอนนี้นางอายุแค่สิบหก และอามู่อายุสิบเอ็ด ควรจะเรียกนางว่าพี่สาว แต่ปัญหาคือนางไม่ได้คิดมากขนาดนั้น นางจึงให้อามู่เป็นลูกศิษย์ และตอนนี้ก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจได้แล้ว

คงต้องเป็นเช่นนั้น

เด็ก ๆ ทั้งห้ามองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น และในเวลานี้ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกว่านางเป็นแม่ที่กำลังอบรมสั่งสอนลูก