บทที่ 642 ฮูหยินรองไม่ยอมกลับจวน

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นตรวจดูอาการให้เหล่าตู้แล้ว นางก็ไปหาสวีกงกง เมื่อสวีกงกงเห็นฉีเฟยอวิ๋นก็เหมือนกับเห็นญาติสนิท เขาน้ำตาไหล สวีกงกงเช็ดน้ำตาและนั่งลงถอนหายใจอยู่ตรงนั้น

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“ข้ากลับมาแล้ว ท่านถอนหายใจทำไม ท่านพ่อของข้ายังไม่เป็นเช่นนี้เลย”

“บ่าวกลัวว่าพระชายาเย่จะไม่กลับมา บ่าวกลัว ตอนที่พระชายาเย่ทรงเสด็จจากไป บ่าวก็กลัวมาก และมีหลายครั้งที่ฝันร้ายจนตกใจตื่น ในชีวิตบ่าวไม่เคยกลัวเช่นนี้มาก่อนเลยพ่ะย่ะค่ะ

ในช่วงเวลานั้นของอาซี บ่าวก็ไม่เคยกลัวขนาดนี้มาก่อน

แต่เดิมบ่าวคิดว่าในใจของบ่าวมีเพียงอาซีและฝ่าบาท

นับตั้งแต่อาซีตายไป บ่าวก็ไม่สามารถนึกถึงใครได้อีก และเมื่อมาถึงจวนอ๋องจวน บ่าวก็อยู่ในที่ที่เป็นสิริมงคล

บ่าวรู้ดีอยู่แก่ใจว่าหากไม่มีพระชายาเย่ บ่าวก็จบสิ้น

แต่บ่าวคิดว่าบ่าวตายไปก็ไม่มีอะไร หากท่านอ๋องเย่และพระชายาเย่กลับมาอย่างปลอดภัย เช่นนั้นก็เป็นความโชคดีอย่างที่สุด”

“กงกงจริงจังแล้ว ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก กงกงโศกเศร้ามากเกินไปแล้ว อันที่จริงแล้วคนเราล้วนแต่ต้องตาย แต่ตายอย่างไรนั้นไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ อย่าเสียเวลาทั้งชีวิตไปก็พอ”

สวีกงกงพยักหน้า：“ใช่พ่ะย่ะค่ะ！”

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและจากไป สวีกงกงมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นแล้วพยักหน้า จากนั้นก็กลับไปคัดลอกพระคัมภีร์ต่อ

ฉีเฟยอวิ๋นยังต้องไปหาฮูหยินรองอีก หลังจากที่นางกลับมาแล้ว จึงรู้ว่าฮูหยินรองยังไม่ได้จากไป

ในขณะที่ไปหาฮูหยินรอง ฉีเฟยอวิ๋นก็คิดว่าราชครูจวินกำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปหลายเดือน และผ่านปีแล้ว เหตุใดฮูหยินรองถึงยังอยู่ที่จวนอ๋องเย่ หรือว่าต่อให้เป็นปีก็จะไม่กลับไป？

เมื่อเห็นฮูหยินรอง ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินเข้าไป ราชครูจวินอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้เลยว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฮูหยินใหญ่ผู้นี้ก็ดูแปลกเช่นกัน

“ท่านราชครู” ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้าให้ราชครูจวิน และราชครูจวินก็ตอบกลับว่า：“พระชายาเย่เกรงใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไปหาฮูหยินรอง สีหน้าของฮูหยินรองดีขึ้นมากแล้ว

“ฮูหยินรอง”

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงและใช้สมาธิตรวจดูอาการให้ฮูหยินรองก่อน ร่างกายของฮูหยินรองเกือบจะกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่เนื่องจากสภาพอากาศ ร่างกายจึงไม่เป็นไรแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้พูดอะไรมากนัก นางเพียงแค่ถามถึงสุขภาพของฮูหยินรองในช่วงนี้

“ไม่รบกวนท่านราชครูจวินแล้ว” ฉีเฟยอวิ๋นกำลังจะจากไป ราชครูจวินจึงถามเรื่องสงครามที่ชายแดน

“ตอนที่กลับมา ท่านอ๋องได้ล้อมเมืองหลวงของแคว้นอู๋โยวไว้แล้ว และเมื่อไม่นานมานี้ก็ได้รับข่าวว่าแคว้นอู๋โยวยอมรับเงื่อนไขทั้งหมดแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานท่านอ๋องก็จะกลับมาแล้ว”

“อืม ฤดูใบไม้ผลินี้ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับต้าเหลียงของเรา” หลังจากที่ราชครูจวินพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนและกล่าวว่า：“ไปกันเถอะ ในเมื่อกลับพระชายากลับมาแล้ว และเจ้าก็ไม่เป็นไรแล้ว เช่นนั้นก็กลับไปกับข้าเถอะ？”

สีหน้าของราชครูจวินดูไม่พอใจ และมองไปที่ฮูหยินรองอย่างเย่อหยิ่ง

ฮูหยินรองแต่งกายด้วยชุดสีแดงและนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างลังเล นางยังไม่อยากจากไป

แน่นอนว่าราชครูจวินไม่แน่ใจและกล่าวว่า：“เจ้ายังมีอะไรที่ไม่พอใจอีก นี่ไม่ใช่การกลับไปดี ๆ หรือ？”

“แน่นอนว่าต้องกลับไป แต่ข้าไม่อยากกลับไปกับท่าน” หากฮูหยินรองดื้อรั้น แล้วราชครูจวินยังต้องการที่จะพานางไป นางก็หมดหนทางแล้วจริง ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นค่อนข้างทำอะไรไม่ถูก นางยืนอย่างไม่รู้ว่าจะอยู่หรือไปดี

ราชครูจวินกล่าวอย่างฉุนเฉียวว่า：“เหตุใดเจ้าถึงไม่อยากกลับไป ข้าก็ยอมเจ้าแล้วมิใช่หรือ？”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องยอม”

“เช่นนั้นคืออะไร？”

เรื่องที่ทั้งสองสามีภรรยาทะเลาะกันนั้นน่าสนใจมาก ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้อยู่เพราะต้องการเห็นพวกเขาทะเลาะกัน แต่ฉีเฟยอวิ๋นไม่เหมาะที่จะจากไป

นางจึงต้องรอต่อไป

ในตอนแรกฮูหยินรองปฏิเสธที่จะพูด ราชครูจวินจึงรีบตะโกนใส่นางว่า：“เจ้าพูดมาสิ？”

ราชครูจวินทำตามวิธีของฉีเฟยอวิ๋น ต้องสร้างเรือนให้ฮูหยินรอง พูดได้ที่นั่นไม่ได้ใหญ่เท่ากับเรือนจวินจื่อ แต่ทุกอย่างล้วนเหมือนกัน

แต่ฮูหยินรองไม่กลับไป จึงทำให้ราชครูจวินรู้สึกอึดอัดใจ