บทที่ 645 การเปลี่ยนแปลงกลับเนื้อกลับตัวคล้ายดั่งเทพพลัดถิ่น

เวลาที่เหนือความคาดหมายมาถึง ฉีเฟยอวิ๋นมองเฟิงอู๋ชิงที่ลุกขึ้นแล้วกระโจนทะลวงมา ผมของเขายาวสลวยสะบัดพัดโบก บนตัวสวมใส่ชุดสีแดง ใช้มือข้างเดียวบีบกำคอของฉีเฟยอวิ๋น เพราะเขาต้องการจะสังหารเธอแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นขยับเล็กน้อย จ้องมองเฟิงอู๋ชิงที่บ้าบิ่น เดิมร่างกายของเขาก็เย็นเฉียบ คล้ายดั่งไก่ที่เปียกน้ำฉ่ำปรากฏขึ้นมาถึงจะถูก แต่ตอนที่เขามา และใช้พลังงานภายในทั้งหมด คล้ายดั่งแสงสีแดงสาดส่องลงมาตรงหน้าฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นหนีไม่ทันเลยถูกควบคุม

แต่เธอก็ไม่ได้กังวลใจอะไร เพียงแค่จ้องมองเฟิงอู๋ชิง

เฟิงอู๋ชิงรู้สึกว่าไม่ใช่แล้ว มือของเขาขาวสะอาด จนกระทั่งประณีตละเอียดอ่อนกว่าเมื่อก่อน

ฉีเฟยอวิ๋นยกมือขึ้นผลักมือของเฟิงอู๋ชิงออก เฟิงอู๋ชิงก้มศีรษะมองมือของตัวเองทันที มือของเขาเทียบกับเมื่อก่อนนั้นดีมาก ไม่ได้มีอาการบวมเป่งแล้ว

เฟิงอู๋ชิงเดินไปที่หน้ากระจก แล้วส่องมองอย่างละเอียด บนใบหน้าของเขา บนร่างกายของเขามันหายดีแล้ว

อู๋ซังกับอู๋หมิงก็ต่างพากันตื่นตะลึง โดยเฉพาะหมอเทวดาที่รู้สึกทึ่งมากเป็นพิเศษ เลยรีบตามฉีเฟยอวิ๋นไป

ฉีเฟยอวิ๋นสวมใส่ชุดสีขาว มีเสื้อขนสัตว์อยู่บนบ่า เธอเดินพร้อมกับมองความกว้างใหญ่ของด้านในเรือนจวินจื่อ แล้วทอดถอนหายใจ กล่าวว่า“ท่านอ๋องไม่ได้อยู่ข้างกาย ข้าก็ถูกกลั่นแกล้งรังแก เฟิงอู๋ชิงต้องการสังหารข้า หากท่านอ๋องอยู่ เขาไม่มีทางแพร่งพรายเข้ามาข้างกายข้าได้”

อวิ๋นจิ่นยิ้ม กล่าวขึ้นว่า“นายท่านเพิ่งกลับมา ก็คิดถึงท่านอ๋องแล้วหรือเพคะ?”

ฉีเฟยอวิ๋นมองอวิ๋นจิ่นกล่าวว่า“อวิ๋นจิ่นเจ้าก็มีคนที่เจ้าชอบ เจ้าก็ไม่คิดถึงเขาหรือ?”

อวิ๋นจิ่นหน้าแดงก่ำเล็กน้อย ก้มศีรษะลงกล่าวว่า“คิดถึงนะคิดถึงแน่นอนเพคะ แต่ความคิดถึงก็ทำแค่วางเก็บไว้ในใจ”

“อ้อ?”ฉีเฟยอวิ๋นหมุนตัวพอมองดูแล้วอายุของเธอดูน้อยกว่าอวิ๋นจิ่นมาหน่อย แต่ทว่าแววตาของเธอนั้นกลับดูโตเป็นผู้ใหญ่

มีบางเวลาที่อวิ๋นจิ่นก็รู้สึกว่าฉีเฟยอวิ๋นคล้ายดั่งหญิงที่ผ่านประสบการณ์มามากมาย

อวิ๋นจิ่นก้มศีรษะลงกล่าวว่า“ชอบคนคนหนึ่ง อยากจะอยู่กับเขาตลอดเวลา ทุกวันสามารถพบเจอเขาได้ แต่หากไม่สามารถเจอเขาได้ทุกวัน ความคิดถึงก็สามารถเป็นภัยพิบัติเพคะ”

“ดูเหมือนว่าเจ้ามีคนที่คิดถึง”ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างตลกขบขัน

อวิ๋นจิ่นไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแค่เงียบอึมครึม

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่านางไม่ชอบพูดคุย ก็เลยไม่ได้ถามอะไรอีก

แต่ทว่าอวิ๋นจิ่นกลับกล่าวว่า“หม่อมฉันก็คิดถึงเขาเช่นเดียวกับนายท่านเพคะ”

“น่าทึ่งเสียจริง คนที่เจ้าชอบเป็นคนไหนกัน”ฉีเฟยอวิ๋นหมุนตัวเดินไป ด้านหลังได้มีหมอเทวดาตามมาแล้ว

หมอเทวดาตามพร้อมกับตะโกนว่า“ท่านอาจารย์”

ฉีเฟยอวิ๋นหันมองหมอเทวดา เธอเป็นหญิงผู้หนึ่ง รับชายอายุสามสิบกว่าปีมาเป็นศิษย์ รู้สึกไม่ค่อยอิสระเลย

แต่อายุพ่ายแล้ว บุคลิกลักษณะไม่สามารถพ่ายได้

ฉีเฟยอวิ๋นหันไปด้วยท่าทางสงบจิตสงบใจ หมอเทวดาได้มาถึงตรงหน้าของฉีเฟยอวิ๋นแล้วก็กล่าวว่า“ท่านอาจารย์”

พอเจอหมอเทวดา ฉีเฟยอวิ๋นนึกถึงซุนหงอคงขึ้นมาทันที เสียงนั้นมักจะเรียกขึ้นว่า ท่านอาจารย์......

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า“มีธุระหรือ?”

“ท่านอาจารย์ เมื่อคืนข้าศึกษาการแก้พิษ แต่ข้าพบว่าสารพิษยิ่งแก้ยิ่งแกร่งขึ้น ยังต้องเอาชนะการแก้พิษนั่น

ต่อมาทำไอ้เฉาแช่ในน้ำก็ยิ่งหนักขึ้น ผิวเนื้อของเจ้าหอคล้ายดั่งเห็ดที่อยู่ใต้พื้นทะลวงขึ้นมา เบ่งบานจนน่าตกใจ

ทั้งตัวล้วนดำคล้ำ เส้นลมปราณปูดขึ้น

เหตุใดวันนี้ชโลมอาบน้ำเย็น กลับฟื้นคืนแบบเดิมของผิวแล้ว”