บทที่ 656 ท่านอ๋องกลับมาแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นไปพบพระพันปีก่อน และบอกกับพระพันปีว่าอยากไปพบมู่เหมียน

“ข้าก็ไม่ได้พบนางมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่บรรดาหมอหลวงตรวจร่างกายของนางและนางไม่ได้เป็นอะไร อีกทั้งยังไม่มีบุตร นางก็ไม่มาคารวะข้าอีกเลย เด็กคนนี้มีนิสัยฉุนเฉียวเล็กน้อย นางไม่ยอมพบเจอใคร คงเพราะกลัว

หากเจ้าต้องการพบนาง ข้าก็จะเรียกให้นางมา แต่ข้าไม่สามารถควบคุมนิสัยของนางได้

ให้นางเข้าไปในวังเพื่อปรนนิบัติรับใช้ฝ่าบาท นางมีความแค้นอยู่ในใจ ข้ารู้ดีว่านางก่อเรื่องวุ่นวายมาห้าหกเดือนแล้ว และมันก็ไม่ได้เปล่าประโยชน์

ข้าเข้าใจอารมณ์ของนางดีที่สุด หากนางไม่มีความสุข นางก็อาจตายได้”

“เสด็จแม่ หม่อมฉันจะไปดูเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นต้องการพบมู่เหมียน

พระพันปีเลิกคิ้วและมองไป：“เช่นนั้นเจ้าจะพูดอย่างไร？”

“หลงทางแล้ว” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าว

พระพันปีพยักหน้า：“ไปเถอะ”

ฉีเฟยอวิ๋นออกมาจากตำหนักเฉาเฟิ่ง และไปที่ตำหนักหรงเต๋อ มีขันทีและนางกำนัลอยู่ที่หน้าประตูด้านนอก เมื่อฉีเฟยอวิ๋นมาถึง ขันทีและนางกำนัลก็เดินมาข้างหน้าและคุกเข่าลงเพื่อคารวะ

“คารวะพระชายาเย่”

“ลุกขึ้นเถิด หรงเต๋อเฟยอยู่หรือไม่？”

“อยู่พ่ะย่ะค่ะ ทรงกำลังเฝ้าดูต้นไม้อยู่” ขันทีน้อยรีบตอบ

“เฝ้าดูต้นไม้？” ฉีเฟยอวิ๋นมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นมีต้นไม้อยู่ที่นี่เลย

“เมื่อวันก่อน ตอนที่พระนางทรงประทับอยู่ในสวน ทรงทอดพระเนตรเห็นรากไม้เก่าแก่ จึงให้พวกบ่าวไปนำมันกลับมาปลูก ทรงเฝ้าดูมาสองวันแล้ว และรอให้ต้นไม้เจริญงอกงาม”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกไม่สบายใจ เฝ้าดูต้นไม้เจริญงอกงาม？

“ข้าจะเข้าไปดูหน่อย”

ฉีเฟยอวิ๋นลืมกฎระเบียบและเดินเข้าไปหามู่เหมียน

เมื่อมาถึงด้านในห้อง มู่เหมียนก็กำลังเฝ้าดูกิ่งไม้ที่ตายแล้วบนโต๊ะอย่างเหม่อลอย ฉีเฟยอวิ๋นมองดูมู่เหมียนอยู่ที่หน้าประตู

ไม่ได้พบมู่เหมียนมาสองเดือนแล้ว มู่เหมียนซีดเซียวลงมาก ร่างกายของนางผ่ายผอม นางจ้องมองต้นไม้ที่ตายแล้ว และไม่รู้จะพูดอะไร ฉีเฟยอวิ๋นเห็นริมฝีปากของนางเปิดปิดแต่กลับไม่มีเสียง

ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไปและยืนตรงข้ามกับมู่เหมียน มู่เหมียนค่อย ๆ มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น และเมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นน้ำตาของนางก็ไหลลงมา

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปใกล้และกอดมู่เหมียนไว้ในอ้อมแขน

มู่เหมียนหลับตาลง：“ข้าเหนื่อย！”

“เช่นนั้นเจ้าก็นอนพักสักหน่อย”

ฉีเฟยอวิ๋นตบมู่เหมียนเบา ๆ แน่นอนว่าฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าความหยิ่งยโสของนาง และไม่อยากที่จะยอมรับความจริง นางไม่ได้ยินการหัวเราะเยาะของผู้อื่น เช่นเดียวกับต้นไม้ต้นนี้ และไม่มีใครสนใจต้นไม้ที่เหี่ยวแห้ง

มู่เหมียนนอนหลับไปหนึ่งชั่วยาม และฉีเฟยอวิ๋นก็ยืนอยู่หนึ่งชั่วยามจนปวดเมื่อยขา

ขันทีน้อยยืนเช็ดน้ำตาอยู่ข้าง ๆ ด้วยความเศร้าใจ

มู่เหมียนหลับไม่ตื่น และฉีเฟยอวิ๋นไม่สามารถอยู่ได้ทั้งวัน

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบเข็มเงินมาปักที่จุดแก้อาการนอนหลับใหลของมู่เหมียน และให้พามู่เหมียนไปวางไว้บนเตียง จากนั้นนางก็จับข้อมือของมู่เหมียน และตรวจดูร่างกายของมู่เหมียน

แต่ร่างกายของมู่เหมียนไม่ได้มีปัญหาอะไร

เช่นนั้นปัญหาอยู่ที่ตรงไหน？

ฉีเฟยอวิ๋นเอาเข็มออก แล้วมู่เหมียนก็ฟื้นขึ้นมา

มู่เหมียนไม่ยอมพูดอะไร นางเพียงแค่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นด้วยความงุนงง

“ข้าต้องกลับแล้ว อีกสองวันข้าจะมาหาเจ้าอีก นี่คือยาที่ข้าเอาไว้ให้เจ้า เจ้าอย่าลืมกินหนึ่งเม็ดทุกคืน ต้องดูแลสุขภาพให้ดี การมีบุตรไม่ใช่เรื่องยากอะไร หากเจ้าเชื่อข้า อีกไม่นานก็จะมี”

แววตาของมู่เหมียนไม่มีความตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย แต่กลับสงบนิ่งมากยิ่งขึ้น

“ตอนนี้ข้าเป็นเช่นนี้ คงไม่ง่ายที่จะตั้งครรภ์ ใช่หรือไม่？” มู่เหมียนเป็นคนที่เข้าใจง่าย และนางก็เห็นอย่างชัดเจน

ฉีเฟยอวิ๋นทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่：“มู่เหมียน ความสามารถของข้ามีเพียงการตรวจรักษาโรคเท่านั้น และไม่สามารถทำอะไรได้อีก แต่มีคนที่สามารถทำได้”

“เจ้าต้องการรอท่านอ๋องเย่？”