บทที่ 659 กองทัพกลับคืนสู่ราชสำนัก

ยังไม่ทันออกประตูฉีเฟยอวิ๋นก็ถูกอุ้มกลับไป ทั้งสองคนลุกลงมาจากเตียงฉีเฟยอวิ๋นนั้นหายใจแรงโดยที่ร่างกายไม่ไหวจริงๆ

หนานกงเย่ก็เหนื่อยมากเช่นกัน คิดไม่ถึงว่าแรงของหญิงผู้นี้จะมากมายเช่นนี้ แม้ว่าร่างทั้งร่างของเขาจะเต็มไปด้วยพลังแต่กับฉีเฟยอวิ๋นนั้นไม่กล้า

อธิบายไม่ถูกเมื่อเห็นดวงตาขวางอันรู้สึกไม่สบายของฉีเฟยอวิ๋นเขาก็กลัว!

ไม่ง่ายเลยที่จะปลอบฉีเฟยอวิ๋นไว้ได้ ใบหน้าของหนานกงเย่ถูกตบอย่างแรงจนเกิดรอยขึ้นมา

หนานกงเย่เงยหน้าขึ้นหยิบกระจกทองแดงมาดู ดูแล้วก็วางกระจกไว้ด้านหนึ่งและนั่งลงตรงฝั่งหนึ่งแล้วเกลี้ยกล่อมว่า: “โมโหมากไม่ดีต่อร่างกาย เหตุใดอวิ๋นอวิ๋นถึงได้ทำเช่นนี้? "

“ข้าสงสารมู่เหมียนและโกรธตนเอง หากว่าตอนแรกข้ารับปากให้มู่เหมียนเข้าประตูจวนอ๋องเย่ อย่างมากก็รอให้ลมพัดผ่านแล้วให้มู่เหมียนแสดงละครแกล้งตายฉากหนึ่ง ให้นางออกไปจากที่นี่ก็จะไม่เป็นเช่นในตอนนี้

แต่งงานกับชายแก่ผู้หนึ่งเดิมทีก็เป็นการหักหาญนาง ในตอนนี้หญิงในวังก็ตั้งครรภ์กันหมดแล้วแต่นางกลับไม่มีความเคลื่อนไหว

ข้าไม่รู้ว่าจวินเซียวเซียวชอบพอฝ่าบาทหรือไม่ แต่ข้าดูออกว่ามู่เหมียนนั้นชอบพอ

หญิงที่เริ่มเกิดความรักเดิมทีก็ตกหลุมรักคนได้ง่ายดาย

เพียงแค่สิ่งเหล่านี้ก็สมควรตายแล้ว! "

หนานกงเย่นั้นเงียบลง ได้ยินคำพูดที่ไม่สุภาพของฉีเฟยอวิ๋นก็เพียงแค่เหลือบมองไปยังหน้าประตูเท่านั้น

โดยธรรมชาติแล้วหงเถากับลี่ว์หลิ่วไม่กล้าแอบฟัง รู้ว่าสามีภรรยาทะเลาะกันก็หนีไปตั้งแต่แรกแล้ว

“เรื่องนี้กล่าวต่อหน้าข้าก็ช่างเถอะอย่าได้เข้าไปกล่าวในวัง ข้าไม่มีมือที่สามารถปิดท้องฟ้าได้ หากให้ฝ่าบาททรงได้ยินเข้าก็ไม่สามารถปกป้องเจ้าได้” หนานกงเย่ดึงมือฉีเฟยอวิ๋นโดยที่รู้ว่านางรู้สึกไม่สบายใจและกอดฉีเฟยอวิ๋นไว้ในอ้อมอก

“ที่นี่คือเมืองต้าเหลียงแตกต่างกับสถานที่ในยุคของเจ้าอย่างสิ้นเชิง ข้ารู้ว่าที่นั่นของเจ้าฝ่าบาทเป็นชายหลายใจ แต่ที่นี่เป็นเรื่องปกติ

ข้าเคยบอกแล้วว่าหากเป็นข้าก็อาจทำเช่นเดียวกัน หากอวิ๋นอวิ๋นไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ข้าก็จะหาวิธีนำลูกมาให้อวิ๋นอวิ๋น"

“เช่นนั้นจะเหมือนกันได้อย่างไร?”

“ไม่มีสิ่งใดไม่เหมือนกัน เดิมทีจักรพรรดิก็มีความรักมากมาย สนมที่ตายในวังนั้นมีอยู่มากมาย ไม่ต้องกล่าวถึงฝ่าบาทแม้แต่อดีตจักรพรรดิซึ่งสิ้นพระชนม์จากสนมในวังก็มีนับไม่ถ้วน ที่ทุกข์ทนยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่ามากเพียงใด

เทียบกับอดีตจักรพรรดิ ฝ่าบาททรงนับว่าดีมากแล้ว

อวิ๋นอวิ๋นโกรธเพียงเพราะว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับมู่เหมียน แล้วหากว่าเปลี่ยนจากมู่เหมียนเป็นผู้อื่นหล่ะ? "

หนานกงเย่พยายามทำให้อบอุ่นใจส่วนฉีเฟยอวิ๋นนั้นได้สงบลงมาแล้ว

นางรู้สึกผ่อนคลายลงแล้ว: "ข้ารู้แล้ว"

หนานกงเย่ก้มศีรษะลงมองในอ้อมอกอย่างจนใจ หญิงผู้ที่ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ยุติธรรม

อวิ๋นอวิ๋น ข้าหวังว่าเจ้าจะยอมรับเรื่องราวของที่นี่ทั้งหมดได้ แต่ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเข้าไปอยู่ในนั้น เจ้าต้องจำไว้ว่าข้าอยู่เจ้าจะเป็นพระชายาที่อิสระ เจ้าอยากทำสิ่งใดก็เพียงแค่หลีกเลี่ยงผู้คนที่ไม่จำเป็นก็ไม่เกิดเรื่องแล้ว

ในใจของข้าที่นี่เป็นบ้านเมืองเกิดของข้าข้าไม่สามารถตัดขาดได้ และอวิ๋นอวิ๋นก็เป็นชีวิตของข้าข้าก็ยิ่งไม่สามารถตัดได้

ไม่ใช่ทางเลือกสุดท้ายข้าไม่ต้องการทำลายผู้ใดด้วยมือของข้าเอง! "

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกหดหู่ใจ: "ข้ารู้แล้ว"

"อืม"

หนานกงเย่หันหน้าเข้าหาฉีเฟยอวิ๋นทันทีแล้วกอดต้นขาด้วยท่าทางออดอ้อน: "ข้าถูกอวิ๋นอวิ๋นทุบตีจะมีหน้าพบผู้คนได้เช่นไร?""

“ท่านอ๋อง ข้าพบว่าท่านยิ่งอยู่ยิ่งหน้าทนมากขึ้นหนาจนไร้ขอบเขตซะแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่สมควรได้รับหรือ?” ฉีเฟยอวิ๋นค่อนข้างดูถูกดูแคลน

หนานกงเย่เอนตัวลงตรงฝั่งหนึ่ง: "วันนี้ข้ายังจะต้องออกนอกเมือง ออกไปเช่นนี้จะออกได้อย่างไร?"

“ออกนอกเมือง?” ฉีเฟยอวิ๋นสงสัย: “นี่ไม่ได้เพิ่งจะกลับมาก็จะออกไปอีกแล้วหรือ?”

“ต้องไปอยู่แล้ว ข้านั้นกลับมาล่วงหน้าเพื่อดู กองทัพได้ตั้งค่ายอยู่นอกเมืองหลวงห่างออกไปยี่สิบลี้ แม่ทัพคนอื่นๆยังไม่ได้เข้าเมืองมา หากว่าข้าไม่ออกไปแล้วมีคนรู้เข้าจะนับสิ่งใดได้อีก?"