บทที่ 658 ตระกูลสวรรค์นั้นโหดเหี้ยม

การทะเลาะวิวาทกันของพ่อแม่ไม่มีผลต่อการแย่งของขวัญให้ตัวเองของลูกๆ เจ้าสองชอบเล่นที่สุดเงยหน้าขึ้นมองเข้าไปด้านในและคว้ากล่องไม้กล่องหนึ่ง เปิดออกด้านในเป็นไม้ซึ่งเป็นชิ้นๆ เขาแปลกใจว่าเสียหรือไม่แล้วนั่งลงบนพื้นเริ่มเล่นโดยคิดหาวิธีทำให้มันคืนกลับมา

คนอื่นๆเห็นเจ้าสองหยิบไปแล้วก็ไม่เกรงใจกันแล้ว ในไม่ช้าก็หยิบไปจนหมด

ฉีเฟยอวิ๋นจึงได้เดินไปและนำส่วนที่เหลือไปซึ่งนั่นเป็นของเจ้าห้า

ของขวัญนั้นมีไม่น้อยเป็นแน่ แต่คนที่หยิบก่อนก็คงจะเหมือนกันเป็นแน่และเจ้าห้าก็มีมากเสียแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นมอบของขวัญให้กับเจ้าห้าโดยหยิบออกมาสองชิ้น ชิ้นหนึ่งให้อามู่ อีกชิ้นให้เสี่ยวเฉียวซึ่งก็พอดีกันแล้ว

เด็กๆที่รักทั้งหลายรู้สึกว่าเสียเปรียบตัวแล้วจ้องมองไปยังฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นจึงได้อุ้มเจ้าห้าเล่น

หนานกงเย่เดินไปเดินมาและนั่งลงอย่างจนปัญญาราวกับว่ากินแมลงวันที่ตายไปแล้ว

โกรธก็ส่วนโกรธแต่มองดูฉีเฟยอวิ๋นอย่างสบายใจ

วันเวลาที่ภายนอกนั้นยังคงยากลำบาก

กำลังเล่นอยู่กับเด็กๆฉีเฟยอวิ๋นก็เอ่ยถึงเรื่องของมู่เหมียนและจวินเซียวเซียว

“เรื่องที่จนถึงตอนนี้มู่เหมียนก็ยังไม่ตั้งครรภ์ซึ่งต้องมีสาเหตุบางอย่าง แต่ข้าตรวจดูร่างกายของมู่เหมียนแล้วก็ไม่เห็นมีปัญหาอันใด ทุกอย่างเป็นปกติ”

“หมายความว่าหวกไม่มีผู้ใดกระทำการก็เป็นปัญหาของฝ่าบาท?”

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้าหนานกงเย่นั้นเฉลียวฉลาดเพียงใดซึ่งเขาไม่มีทางไม่เข้าใจ

ฉีเฟยอวิ๋นไม่กล้ากล่าวเนื่องจากไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้เป็นพระประสงค์ของฝ่าบาทหรือเปล่า

หนานกงเย่ลุกขึ้นแล้วออกไปด้านนอกเลยโดยตรง อวิ๋นจิ่นเข้ามาจากด้านนอกเพื่อดูแลเด็กๆทั้งหลาย จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็ตามออกไป

คู่สามีภรรยากลับไปถึงสวนดอกกล้วยไม้หงเถายกน้ำชามาให้ หนานกงเย่ยกชามน้ำชาขึ้นดื่มพร้อมทั้งครุ่นคิดเรื่องต่างๆ

ฉีเฟยอวิ๋นเพียงแค่รอหนานกงเย่อยู่

รอเป็นเวลานานหนานกงเย่จึงกล่าวว่า: "แต่สายของข้าในวังไม่ได้รายงานเรื่องนี้เลย ไม่น่าจะเป็นสาเหตุจากฝ่าบาท"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ: "ท่านอ๋องจัดคนเอาไว้ในวังหรือ?"

หนานกงเย่หลับตาลงในขณะที่ดื่มชา: "อวิ๋นอวิ๋นอยากถามว่าฝ่าบาททรงรับอวิ๋นอวิ๋นไปรวมถึงขณะที่ข้าไม่อยู่ฝ่าบาทได้ทรงกระทำสิ่งใดบ้างแล้วข้ารู้หรือไม่?"

"..." ฉีเฟยอวิ๋นกลับสูดลมหายใจอันเย็นเข้า รู้ทุกอย่างนี่เอง

“ในเมื่อทราบทุกอย่างแล้ว ท่านอ๋องคิดเช่นไร?”

“หากข้าบอกว่าไม่มีความคิดอวิ๋นอวิ๋นจะเชื่อหรือไม่?”

“……”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้ตอบเชื่อหรือไม่ก็รู้สึกไม่โล่งใจ ราวกับว่าถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา

ขณะที่นางโศกเศร้าเสียใจเองก็เห็นอกเห็นใจอวค์ตักรพรรดิอวี้ตี้ ฝ่าบาทพระองค์หนึ่งถูกคนคอยตามจ้องดูอยู่ตลอดเวลา ฝ่าบาทเช่นนี้ช่างน่าสงสารจริงๆ

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวต่อว่า: "กล่าวเช่นนี้เรื่องของพระสนมเอกเซียวท่านก็รู้ด้วยหรือ?"

"แน่นอนอยู่แล้ว"

"ผู้ใดกระทำ?"

“อวิ๋นอวิ๋นไม่ตรวจสอบเพราะว่าสงสัยผู้ใดหรือ?” ดื่มชาคำหนึ่งแล้วหนานกงเย่ก็วางชามน้ำชาลงและเอนร่างอันโปร่งยาวไปด้านหลังอย่างสบาย พร้อมกับจ้องมองไปยังใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือของฉีเฟยอวิ๋น

จะกล่าวว่านารีเป็นเหตุก็ไม่เกินจริง

ในเมื่อจวินโม่ซ่างเสนอว่าใช้เมืองอู๋โยวแลกเปลี่ยนกับนาง ในใจของหนานกงเย่นั้นสับสนและจวินโม่ซ่างสมควรตาย!

“ข้าสงสัยฮองเฮาแต่ราชินีอาจจะทรงโยนความผิดให้มู่เหมียนดังนั้นหากว่าสืบสวนเรื่องนี้ก็จะสืบไปจนถึงตัวมู่เหมียน ถึงตอนนั้นท่านไม่อยู่และข้าก็ไม่มีกำลังซึ่งต้องเป็นอันตรายต่อมู่เหมียนเป็นแน่”

“รู้แต่มู่เหมียนข้าว่าเจ้าหลงใหลในเสน่หา” เมื่อหนานกงเย่นึกถึงมู่เหมียนเนื้อตัวก็ชา

หลงใหลในบุรษก็ช่างเถอะแต่สตรีก็ไม่ละเว้น

ฉีเฟยอวิ๋นใบหน้าเย็นชา: “มิเช่นนั้นท่านอ๋องไม่ชนกำแพงจนตายข้านั้นได้ให้คนมาทำความสะอาดตรงหน้าประตูแล้ว”

“ฝันไปเถอะ ข้าก็จะไม่!” หนานกงเย่สีหน้าเย่อหยิ่งจากนั้นยืดขาออกไปวางบนต้นขาของฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นคิดที่จะเตะหนานกงเย่ลงไปทีหนึ่ง

แต่เห็นโต๊ะวางแนวนอนอยู่ตรงหน้าจึงได้เพิกเฉย