บทที่ 662 สืบหาอันเสี่ยวฮวน

“ฝ่าบาท ท่านอ๋องเย่เป็นขุนนางผู้มีคุณูปการ และไม่มีเหตุผลใดที่ขุนนางผู้มีคุณูปการจะถูกส่งตัวเข้าไปในคุก ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ยังไม่ชัดเจน อันเสี่ยวฮวนบอกว่าเป็นศิษย์พี่ของพระชายาเย่ มีหลักฐานหรือไม่ หากเขาหลอกลวงเล่า？” แม่ทัพฉีไม่กล้าพูด

ในท้องพระโรงเต็มไปด้วยข้าราชบริพารที่รอฟังการอภิปรายอยู่ตรงหน้า และล้วนแต่มองไปที่จักรพรรดิอวี้ตี้

จักรพรรดิอวี้ตี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“บัดนี้ต้าเหลียงชนะสงครามแล้ว ข้าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับอ๋องเย่และคนอื่น ๆ เพื่อเป็นขวัญกำลังใจ

ส่วนเรื่องของอันเสี่ยวฮวน ท่านราชครูจวิน อวิ๋นกั๋วกง พวกท่านทั้งสองไปควรถามพระชายาเย่ แล้วมารายงานให้ข้า

เรื่องการสืบค้นให้ระงับไว้ชั่วคราว หลังจากถามพระชายาเย่แล้ว แน่นอนว่าต่องสืบสวนเรื่องนี้

หากคนผู้นี้มีอยู่จริง ถามแน่ชัดแล้วค่อยพระราชทานการอภิเษกสมรส และหากเขาไม่เหมาะสม ข้าไม่มีทางที่จะปล่อยให้แม่ทัพน้อยของต้าเหลียงแต่งออกไปอย่างแน่นอน

หากคนผู้นี้มีอยู่จริง ก็ต้องปรับตัวให้ถูกต้อง หากไม่วางใจพระชายาเย่ก็ถือเสียว่าไปเยี่ยมเยือน

คนไม่ใช่ต้นไม้ที่จะไร้ความรู้สึก ทุกอย่างย่อมมีเหตุผล และไม่จำเป็นต้องยึดติด

ในเมื่ออันเสี่ยวฮวนสามารถบัญชาการกองทัพแนวหลังได้ และช่วยต้าเหลียงของเราบุกยึดแคว้นอู๋โยว แน่นอนว่าต้องไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

ฉันยินดีที่จะรับผู้ที่มีความสามารถ และเชิญเขามาเป็นขุนนางในราชสำนัก

หากได้แต่งงานกับแม่ทัพน้อยหวาก็คงจะเรื่องดี”

“หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ” หวาชิงรีบขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณ เพื่อไม่ให้มีปัญหาใหม่แทรกเข้ามา

หนานกงเย่กล่าวต่อ：“ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าอันเสี่ยวฮวนผู้นี้ประพฤติตัวไม่ดี หากเขามาที่นี่อย่างสง่าผ่าเผย กระหม่อมจะถูกหลอกได้อย่างไร？”

“ท่านอ๋องเย่ เหตุใดพระองค์ถึงไม่บอกว่าก่อนที่จะรบชนะ？” หวาชิงไม่ยอมแพ้ ดวงตาของนางเบิกกว้าง

หนานกงเย่ต้องการพูดอะไรบางอย่าง จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่สบอารมณ์：“อ๋องเย่ เจ้าอย่าพูดอีกเลย เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจ้า ข้าจะไม่ซักถาม เจ้าคิดว่าอย่างไร？

คนของพระชายาเย่ หากพระชายาเย่ไม่พูดออกมาให้หมด ข้าก็ยังต้องถาม”

“ฝ่าบาท อวิ๋นอวิ๋น นางไม่เคยไม่เคยบอกว่ามีคนผู้นี้มาก่อน！”

“ฮึ มีหรือไม่ กลับไปถามก็รู้เอง ท่านราชครูจวิน อวิ๋นกั๋วกง รบกวนท่านทั้งสองแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้อ๋องเย่กลับไปสมรู้ร่วมคิดกับพระชายาเย่ ท่านทั้งสองล่วงหน้าไปก่อน แม่ทัพฉี อ๋องเย่ แม่ทัพหวา แม่ทัพน้อยหวา อ๋องหย่งจวิ้น แม่ทัพอวิ๋นและภรรยา พวกเจ้ารออยู่ที่พระที่นั่งบำรุงฤทัยก่อน เลิกประชุม”

จักรพรรดิอวี้ตี้ลุกขึ้นและจากไปอย่างโกรธเคือง บรรดาขุนนางน้อมส่งเสด็จฝ่าบาท หลังจากนั้นก็มองหน้ากัน ราชครูจวินและอวิ๋นกั๋วกงไปที่จวนอ๋องเย่ด้วยกัน แม่ทัพหวามองไปที่แม่ทัพฉี ในเมื่อไม่ใช่พ่อบุญธรรมของอันเสี่ยวฮวน เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ

แม่ทัพหวาเหลือบมองแม่ทัพฉีอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็หันหลังเดินไปที่พระที่นั่งบำรุงฤทัยและคนอื่น ๆ ก็เดินตามไป

เดิมทีอู๋กั่วอยากรีบกลับไปพบเฟิงอู๋ชิง แต่ไม่คิดว่าต้องเข้ามาในวัง

และยืนอยู่ข้าง ๆ อวิ๋นเซวียนอี้อย่างอึดอัดใจและจนปัญญา

อวิ๋นเซวียนอี้จับมือของนางอย่างอิ่มอกอิ่มใจ

ตอนนี้ได้แสดงให้ทุกคนในวังเห็นแล้วว่าภรรยาของอวิ๋นเซวียนอี้หน้าตาเป็นอย่างไร？

ในเวลานี้แม่ทัพฉีและหนานกงเย่ยืนอยู่ด้วยกัน แม่ทัพฉีค่อนข้างไม่สบอารมณ์：“ในเมื่อรู้แล้วว่าอันเสี่ยวฮวนเป็นบ่อเกิดของความหายนะ ก็ไม่ควรจะปล่อยเสือเข้าป่า จะรั้งไว้ก็ยุ่งยากลำบาก เหมือนยืมจมูกคนอื่นหายใจ”

ชายชราจงใจทำเป็นโกรธเคือง และแน่นอนว่าหนานกงเย่ก็ให้ความร่วมมือ

“ข้าก็อยากยืมจมูกคนอื่นหายใจ ถึงอย่างไรก็วิ่งเร็วกว่ากระต่าย ข้ายังต้องการไปทำศึก พอหันกลับมาเขาก็หายตัวไปแล้ว กองทัพม้าเหล็กของข้า กองทัพปีกเหล็ก และทการเกาะเหล็กต่างก็ไล่ล่าทั้งคืนและมีคำสั่งให้ฆ่าในทันที แต่ก็หาเขาไม่พบ ช่างทำให้ข้าลำบากใจเสียจริง！”

“ท่านพูดว่าอะไรนะ？” หวาชิงตกตะลึง นางอยู่ที่ด้านนอกพระที่นั่งบำรุงฤทัย และเดินเข้ามาเพื่อคิดบัญชีกับหนานกงเย่：“ท่านส่งคนไปไล่ล่าเขา แล้วยังส่งคนมากมายเช่นนั้นไปตามฆ่าเขาอีก？”

“นั่นเป็นเรื่องของข้า ไม่เกี่ยวกับท่านแม่ทัพน้อย”

“หนานกงเย่……”

หวาชิงโกรธ

แม่ทัพหวาไม่ได้สนใจ เขาก็ไม่คิดว่าแม่ทัพหวาจะเกรงกลัวหนานกงเย่

แม่ทัพฉีกล่าวอย่างโกรธเคือง：“หวาชิง เจ้าบังอาจ เจ้ากล้าเรียกชื่อของท่านอ๋องเย่！”

อ๋องหย่งจวิ้นก้มหน้าลง แม้ว่าจะเป็นแม่ทัพ แต่ตอนนี้เขากับราชครูจวินก็ไม่ได้แตกต่างกัน จากนั้นก็เอามือทั้งสองประสานเข้าด้วยกัน แล้วเริ่มสัปหงก

อวิ๋นเซวียนอี้จับมือของอู๋กั่วและแสร้งทำเป็นว่าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น ทั้งสองมองออกไปทางอื่น