ตอนที่ 663
บทที่ 665 เจ้าแห่งอีกาได้รับบาดเจ็บ
October 22, 2026
เมื่ออวิ๋นจิ่นเห็นท่าทางของหนานกงเย่ นางก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ และรีบเช็ดน้ำตา
“ท่านอ๋อง……”
“อวิ๋นจิ่น ข้าต้องการเล่นหมากกระดานนี้ให้จบ เจ้าคอยดูทิศทางของหมากกระดานนี้ให้ดี เมื่อครู่ข้าเพียงแค่เป็นห่วงอวิ๋นอวิ๋น หมกมุ่นจนเสียสติ และติดอยู่ในหมากกระดานนี้จนได้รับบาดเจ็บจากกำลังภายใน และดวงตามืดบอดทั้งสองข้าง”
“เจ้าค่ะ”
อวิ๋นจิ่นรีบตอบรับ
นางเช็ดน้ำตาและมองไปที่กระดานหมากรุกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ว่า：“เทียนหยวนยังมีที่ตั้ง แต่ถูกล้อมจากทุกทิศทุกทาง หมากดำรอโจมตีในแนวนอน และแนวตั้งหกเจ็ด เดินแถวสาม……”
สมองของหนานกงเย่สงบลงอย่างรวดเร็วและวางหมากลง หวาชิงสังเกตอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวคำหนึ่ง
“แถวสามตรงกลางยังคงมีที่ตั้ง แต่ล้วนเป็นหมากดำทั้งหมด”
หนานกงเย่เดินหมากและไม่ต้องการอวิ๋นจิ่นอีกต่อไป
เฟิงอู๋ชิงเข้ามาใกล้และเห็นว่าฉีเฟยอวิ๋นหมดสติ
หนานกงเย่วางหมากตัวสุดท้าย อวิ๋นจิ่นกำลังจะห้าม แต่หวาชิงก็ตกตะลึงดดยสิ้นเชิง อวิ๋นจิ่นจึงมองอีกครั้ง หมากดำทั้งหมดกลายเป็นหมากตาย
หนานกงเย่ลุกขึ้นและอุ้มฉีเฟยอวิ๋นเดินออกไป เฟิงอู๋ชิงหลีกทาง จากนั้นอวิ๋นจิ่นก็เดินตามออกไป
“ตามหมอประจำจวน”
อวิ๋นจิ่นเดินตามหนานกงเย่ออกไป และเฟิงอู๋ชิงก็จากไป
หวาชิงมองไปที่กระดานหมากรุกและสั่งว่า：“ล้างกระดาน”
มีคนมานำหมากหมากตายออกอย่างรวดเร็ว และเหลือไว้เพียงหมากขาว และหวาชิงก็พ่ายแพ้อย่างยับเยิน
“ท่านแม่ทัพ พวกเราแพ้แล้ว！”
“อืม แพ้แล้ว เอาล่ะ แยกย้ายกันไปกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาเรียกข้า”
“เจ้าค่ะ”
หวาชิงลุกขึ้นไปพักผ่อน สาวใช้กวาดสายตามองไปทางหวาชิงและหลับไป
เมื่อหนานกงเย่กลับมาถึงสวนดอกกล้วยไม้ก็เข้าไปในห้องและวางฉีเฟยอวิ๋นลง จากนั้นก็เรียกเบา ๆ ：“อวิ๋นอวิ๋น”
ฉีเฟยอวิ๋นไม่ตอบสนอง หนานกงเย่ลูบแก้มของฉีเฟยอวิ๋นเบา ๆ และล้มลง
“ท่านอ๋อง” เมื่ออวิ๋นจิ่นเข้ามา หนานกงเย่ก็เป็นลมไปแล้ว
“หมอประจำจวน รีบมาดูเร็ว” อวิ๋นจิ่นรีบสั่ง
หมอประจำจวนส่ายหัว：“แม่นางอวิ๋นจิ่น ข้าไม่สามารถตรวจดูได้ นี่เป็นอาการบาดเจ็บภายใน ข้าทำได้เพียง……”
“ให้ข้าดูหน่อย”
หมอเทวดารีบเข้ามาจากด้านนอกประตู แต่เมื่อเข้ามาแล้วก็ไม่คิดเช่นนั้น：“แค่ได้รับบาดภายใน และตอนนี้ต้องมีใครสักคนมาทะลวงเส้นลมปราณให้เขา แต่วรยุทธของข้าเทียบไม่ได้กับท่านอ๋องเย่ ดังนั้นช่วยไปก็ไร้ประโยชน์”
หมอเทวดานึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ และหันไปมองเฟิงอู๋ชิง：“เจ้าหอสามารถทำได้”
เฟิงอู๋ชิงกล่าวอย่างเฉยเมย：“ข้าไม่ได้ใจดีขนาดนั้น พวกเจ้าไปหาคนอื่นเถอะ”
เฟิงอู๋ชิงหันหลังเดินออกไป
เมื่อกลับมาถึงเรือนจวินจื่อ ที่นั่นสถานการณ์ยังคงสงบสุข และเฟิงอู๋ชิงไม่อยากที่มองดู จึงหันหลังเดินกลับไปที่ห้อง
อวิ๋นจิ่นร้อนใจและมองไปที่หมอเทวดา：“เป็นไปได้หรือไม่ที่จะเป็นเจ้ากับอู๋ซัง？”
“ความสามารถของข้ากับอู๋ซังน้อยกว่าเจ้าหอมากนัก” หมอเทวดาไปฉีเฟยอวิ๋นก่อน หลังจากตรวจดูแล้วก็ตกใจ
“มีอะไรหรือ？” อวิ๋นจิ่นถาม
หมอเทวดาท่าทางแปลก ๆ ：“ชีพจรอ่อนแอมาก”
“ท่านไม่ต้องสนใจนายท่าน นางมักจะเป็นเช่นนี้เป็นครั้งคราว ไปดูท่านอ๋องก่อน”
“ข้าไม่สามารถช่วยท่านอ๋องได้ นอกเสียจากว่าเจ้าหอจะยื่นมือมาช่วย”
อวิ๋นจิ่นสั่งว่า：“อย่าให้ท่านแม่ทัพและคนอื่น ๆ รู้เรื่องนี้ ออกไปก่อน”
“ขอรับ”
ผู้คนทยอยกันออกไป อวิ๋นจิ่นกลับไปที่เรือนจวินจื่อ และไปขอร้องเฟิงอู๋ชิงด้วยตนเอง แต่เฟิงอู๋ชิงก็ไม่ไว้หน้า
อวิ๋นจิ่นกลับไปที่สวนดอกกล้วยไม้ และเดินไปเดินมาในลานบ้าน
อู๋ซังลงมาจากบนหลังคาและเดินไปเคาะประตู：“นายท่าน”
เฟิงอู๋ชิงให้เขาเข้ามา และอู๋ซังก็เดินเข้าไปหาเฟิงอู๋ชิง