บทที่ 678 บังเอิญพบกับซูมู่หรงอีกครั้ง

เมื่อหนานกงเย่หลับไป ฉีเฟยอวิ๋นก็จากไป หวาชิงรอฉีเฟยอวิ๋นอยู่ด้านนอก เมื่อเห็นหวาชิง ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินไปหา หวาชิงยังไม่ทันพูดอะไรก็เป็นลมไป

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองเจ้าอีกาน้อยที่อยู่บนท้องฟ้าและกล่าวว่า：“ไปกันเถอะ”

เจ้าอีกาน้อยบินออกไปนอกเมืองในทันที

ฉีเฟยอวิ๋นขึ้นไปบนรถม้าและออกจากไปนอกเมืองในคืนนั้น

อวิ๋นจิ่นกำจัดผู้ที่ตามฉีเฟยอวิ๋นไปหมดแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นออกจากเมืองไปยังคุกที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงยี่สิบลี้

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม ฉีเฟยอวิ๋นก็มาถึงด้านนอกคุก

ฉีเฟยอวิ๋นสวมเสื้อคลุมสีดำ นางแต่งกายเป็นทังเหอ และหยิบป้ายออกมาให้ผู้ที่เฝ้ารักษาประตูดู

หลังจากที่เข้าไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ไปที่ห้องเก็บของใต้ดินของคุก นางพบของมีค่าและเงินทองมากมายอยู่ข้างใน

เมื่อหนานกงเย่ตื่นขึ้นก็เป็นวันที่สองแล้ว

หลังจากตื่นขึ้นมาแล้ว หนานกงเย่ก็รู้สึกมึนงงและส่ายหัว เขาเดินออกจากไปจากในห้อง และอาอวี่ก็นอนอยู่ที่ลานบ้าน

ไม่รู้ว่าทำไมในลานบ้านถึงไม่มีใครเลย หนานกงเย่เตะอาอวี่ แล้วเดินออกไปข้างนอก หงเถาและลี่ว์หลิ่วก็นอนอยู่บนพื้น และเมื่อออกไปหวาชิงก็นอนอยู่บนพื้นเช่นกัน

หนานกงเย่หาจนทั่วลานบ้าน แต่ก็ไม่พบใคร และเมื่อกลับไปที่เรือนจวินจื่อก็ไม่มี

เมื่อหนานกงเย่เห็นอวิ๋นจิ่น จึงถามนางว่า：“พระชายาไปไหน？”

“นายท่านบอกว่าจะไปขนของเจ้าค่ะ และไม่ได้บอกอะไรอีก”

หนานกงเย่จึงรีบไปที่คุก แต่ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว เมื่อเขาไปดูที่ห้องเก็บของใต้ดิน สิ่งของเหล่านั้นก็หายไป

หลังจากตามหาฉีเฟยอวิ๋นมาทั้งวันแล้ว หนานกงเย่ก็ยังหานางไม่พบ

เขาอยากจะตีนางและกังวลว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับนาง หนานกงเย่ร้อนใจเหมือนถูกไฟเผา

หลังจากค้นหารอบ ๆ ในระยะหนึ่งร้อยลี้ก็ไม่มีวี่แววของฉีเฟยอวิ๋น

อันที่จริงฉีเฟยอวิ๋นก็ประหลาดใจเช่นกัน นางบังเอิญพบกับซูมู่หรง

ฉีเฟยอวิ๋นเก็บของเรียบร้อยแล้ว และกำลังจะกลับไป แต่นางเดินออกมาได้ไม่ไกลก็เห็นใครบางคนมาขี่ม้ามาจากฝั่งตรงข้าม แต่เดิมฉีเฟยอวิ๋นคิดที่จะหลบ แต่ใครจะรู้ว่าม้าวิ่งผ่านไปแล้วหยุดลง จากนั้นคนที่อยู่บนหลังม้าก็ลงมาและยกผ้าคลุมขึ้นไปบนศีรษะ

หากไม่ได้พบกันก็ดี แต่พอพบกันก็ตกตะลึง！

ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าจำคนผิด ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นแผ่นดินจีนโบราณ

แต่รอยยิ้มของซูมู่หรงทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า

“ไม่ดีใจที่ได้พบอาจารย์หรือ？” ซูมู่หรงรู้สึกขบขัน

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มไม่ออก

ซูมู่หรงสวมชุดสีดำและมีบนไหล่มีด้ายสีแดง ซึ่งเป็นชุดที่แปลกมาก

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การแต่งกายของแคว้นต้าเหลียง

และไม่ใช่การแต่งกายของแคว้นอู๋โยวเช่นกัน

นอกจากสองแคว้นนี้แล้ว นางก็เคยได้ยินผู้คนในแคว้นเฟิ่งกล่าวขานถึงสตรีผู้สูงศักดิ์ แต่ซูมู่หรงดูไม่เหมือนขุนนางของแคว้นเฟิ่ง

“ท่านชื่ออะไร？” ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าคำพูดนี้ฟังดูแปลก ๆ แต่จำเป็นต้องถาม

ซูมู่หรงยิ้มกว้าง ซูมู่หรงในวัยยี่สิบปีเต็มไปด้วยพลัง ฉีเฟยอวิ๋นนึกถึงเขาตอนชราและรู้สึกสับสน

“ข้าแซ่ซู ซูมู่หรง เป็นองค์ชายสามแห่งปีกใต้ และอีกไม่นานก็จะได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ”

“……” สีหน้าของฉีเฟยอวิ๋นเปลี่ยนไป：“องค์ชายสามแห่งปีกใต้？”

“ถูกตัอง”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ช่างเป็นการจับพลัดจับผลูที่น่ากลัวเสียจริง

“ทำไมเจ้าถึงทำตัวไม่ถูก？”

“ไม่ใช่ว่าทำตัวไม่ถูก ข้าบอกแล้วว่าข้าอยากประลองฝีมือกับเขา ตอนนี้ข้าก็เป็นเหมือนกับเขาแล้ว”

“แต่ข้าแต่งงานแล้ว และมีลูกหลายคนด้วย”

“แล้วอย่างไร？”

“……”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่พูด ซูมู่หรงนั่งลงข้าง ๆ ฉีเฟยอวิ๋น ข้างหน้าเป็นลำธารเล็ก ๆ และมีครนรอบ ๆ สี่ห้าคน และม้ากำลังเล็มหญ้าอยู่บนพื้น

ท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาว ปล่อยม้าให้กินหญ้าเขียวขจี……