บทที่ 679 โกรธจัด

ฉีเฟยอวิ๋นหันไปมอง หนานกงเย่ดโยนเชือกบังเหียนม้าแล้วเดินเข้าไป และทุกคนก็เดินมาทางด้านนี้ หนานกงเย่กล่าวว่า：“นี่เป็นเรื่องระหว่างพวกเรา ใครก็ไม่ต้องเข้ามา”

ซูมู่หรงหัวเราะเยาะ：“เจ้าเข้าใจผิดไปหรือไม่ พวกเขาเป็นคนของข้า”

“ไม่สนว่าจะเป็นคนของใคร” หนานกงเย่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างดุร้าย และเดินไปทางซูมู่หรง

ฉีเฟยอวิ๋นทำอะไรไม่ถูก ราวกับว่านางมีชู้ แต่สวรรค์รู้ว่านางไม่ได้ทำ！

ใครจะไปรู้ว่าหลังจากขนย้ายของมีค่าและเงินทองไปแล้ว นางจะพบกับคนผู้นี้ หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ นางก็จะไม่เลือก……

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฉีเฟยอวิ๋นก็มีความแน่วแน่มากขึ้น

บางเรื่องไม่ควรจะช้าเกินไป นางไม่สามารถโอกาสแก่จักรพรรดิอวี้ตี้ได้แม้แต่น้อย นางต้องการปกป้องมู่เหมียน และนางไม่สามารถไว้ใจจักรพรรดิอวี้ตี้ได้อีกต่อไป

ในฐานะจักรพรรดิ พอได้แล้วทิ้งยังสามารถให้อภัยได้ แต่ไม่ควรตีสองหน้า

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นนึกความเลวร้ายของจักรพรรดิอวี้ตี้แล้ว นางก็ไม่มีความหวังอีกต่อไป

เขาเป็นจักรพรรดิ นางไม่สามารถทำอะไรเขาได้ แต่ก็ไม่สามารถนั่งรอความตายได้เช่นกัน

ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะเยาะตัวเอง ที่ผ่านมานางไร้เดียงสามากเกินไป ได้กลับชาติมาเกิดในสถานที่แห่งนี้ ยังต้องมีความเมตตากรุณาและคุณธรรมไปทำไม

“ข้าเห็นแค่ดวงตาของเจ้าก็รู้แล้วว่าเคยพบกัน และเป็นเจ้าจริง ๆ ！”

ซูมู่หรงหัวเราะ：“ข้าเอง เจ้าอยากจะประลองฝีมือกับข้ามาตลอดมิใช่หรือ ข้ามาแล้ว！”

“มาแล้วก็ดี ข้ากำลังกังวลว่าจะไม่ได้สังหารเจ้า”

“หนานกงเย่ ข้าเป็นองค์ชายสามแห่งปีกใต้ หากเจ้าจะฆ่าข้า ทั้งสองแคว้นก็ต้องเปฺดฉากทำสงครามกัน เจ้าคิดว่าปีกใต้ของข้าเป็นแคว้นอู๋โยวหรือ？เลี้ยงอีกาไว้เป็นฝูง

ข้ารู้ดีว่าในตอนนี้แคว้นที่ไร้ประโยชน์ที่สุดคือแคว้นอู๋โยว และรองลงมาก็คือแคว้นต้าเหลียง

ปีกใต้ของข้าเป็นแคว้นที่มั่งคั่งและมีแข็งแกร่งมากที่สุดในสี่แคว้น เพียงแค่ปีกใต้เคลื่อนทัพไปทางเหนือ แคว้นต้าเหลียงของเจ้าก็จะล่มสลาย”

“เช่นนั้นก็ต้องฆ่า！”

หนานกงเย่เดินเข้ามา ซูมู่หรงไม่ยอมอ่อนข้อ：“ชัยชนะจะเป็นของใครก็ยังไม่รู้”

ทั้งสองต่อสู้ด้วยกัน แสงของเงาดาบกวัดแกว่ง ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสับสน

ที่แท้แคว้นต้าเหลียงก็อ่อนแอมากในทั้งหมดสี่แคว้น

ตอนที่ทั้งสองต่อสู้กัน ฉีเฟยอวิ๋นก็ฉวยโอกาสหลบหนีไป แต่ถูกคนของซูมู่หรงขัดขวางไว้

ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ตรงนั้นและหยิบเข็มเงินออกมา และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องฆ่าคนเหล่านั้น

“อย่าทำร้ายนาง” ซูมู่หรงกลัวว่าฉีเฟยอวิ๋นจะเป็นอันตราย คนเหล่านั้นยังไม่ทันได้ลงมือ เขาก็ต่อว่าเสียงว่า

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองทั้งสองคนที่ยังคงต่อสู้กัน นางขึ้นไปหลังม้าและจากไป โดยไม่รอหนานกงเย่

ฉีเฟยอวิ๋นกังวลว่าจะถูกพบซูมู่หรงหาพบ นางจึงจากไปอย่างรวดเร็ว

ซูมู่หรงกล่าวว่า：“อย่างไร？นี่เป็นความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของพวกเจ้าหรือ？”

“เรื่องในครอบครัวของข้า เจ้าไม่ต้องมายุ่ง วันนี้ข้าจะจัดการกับเจ้า ดูสิว่าเจ้าจะยุ่งเรื่องชาวบ้านได้อย่างไร” หนานกงเย่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว และซูมู่หรงก็ไม่สามารถต้านทานได้

หนานกงเย่ดุดันมากขึ้นเรื่อย ๆ ซูมู่หรงก้าวถอยหลังไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ และถูกดาบแทงเข้าไปที่หน้าอก

หนานกงเย่ดึงดาบออกมา ซูมู่หรงกระอักเลือดและเงยหน้าขึ้นมองหนานกงเย่ เหงื่อบนหน้าผากของเขาแตกพลั่ก

หนานกงเย่มีเจตนาที่จะฆ่า เขายกดาบขึ้นแล้วก้าวไปข้างหน้า แต่ซูมู่หรงถูกคนดึงขึ้นไปบนหลังม้า และคนที่เหลือก็ขัดขวางหนานกงเย่ไว้

ผู้หญิงชุดแดงพาซูมู่หรงไป และหันกลับมามองหนานกงเย่ที่ถูกขวางไว้ จากนั้นก็พาซูมู่หรงจากไป

เมื่อหนานกงเย่ฆ่าคนที่ขัดขวางเขาไว้จนหมดสิ้น ซูมู่หรงก็จากไปไกลแล้ว

หนานกงเย่จึงกระโดดขึ้นไปบนม้าและตามฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นต้องการจะจากไปอย่างรวดเร็ว แต่ม้าไม่ค่อยเชื่อฟัง หลังจากไปได้ไม่ไกล ม้าก็ไปตามถนนบนภูเขาที่ขรุขระ ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกไม่ค่อยดี แต่ในตอนนี้นางไม่สามารถจะกระโดดลงมาจากหลังม้าได้

เมื่อเห็นถนนบนภูเขาที่ขรุขระแล้ว แม้ว่านางจะไม่ตกลงตาย แต่ก็คงจะไม่ดี

ในความสิ้นหวัง ฉีเฟยอวิ๋นทำได้เพียงให้ม้าเดินไปตามทางที่นางคิด

หลังจากที่ไปตามถนนบนภูเขาที่ขรุขระ ฉีเฟยอวิ๋นก็มาถึงทุ่งหญ้าสีเขียวที่มีแอ่งน้ำอยู่ข้างหน้า

เมื่อเห็นแอ่งน้ำ ฉีเฟยอวิ๋นก็เข้าใจในทันที หลังจากที่เดินไปเดินมาก็วนกลับมาที่เดิมอีกครั้ง