บทที่ 69 การกลับเข้าเมืองมีการเปลี่ยนแปลง

“ท่านอ๋องเย่ พระชายาเย่” จวินฉูฉู่นำญาติผู้หญิงในตระกูลจวินออกมาต้อนรับ ในสถานการณ์เช่นนี้จำเป็นต้องพูด และต้องพยายามให้มากพอ

หนานกงเย่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ：“พระชายาตวนเกรงใจเกินไปแล้ว”

“ที่ไหนกันเพคะ ท่านอ๋องเย่ พระชายาเย่ เชิญเสด็จเพคะ”

ตอนที่จวินฉูฉู่มาเมื่อวานนี้ หนานกงเย่ก็กลับไปแล้ว และนางก็ผิดหวังมาก

วันนี้นางจึงตั้งใจมาต้อนรับหนานกงเย่ แต่ไม่คิดว่าฉีเฟยอวิ๋นจะมาด้วย

หนานกงเย่เดินเข้าไปข้างใน และฉีเฟยอวิ๋นก็ตามเข้าไป

จวินฉูฉู่รู้สึกผิดหวัง หนานกงเย่ไม่แม้แต่จะชายตามองนางเลย หรือจะเป็นเพราะฉีเฟยอวิ๋น

ในเวลานี้มีคนรออยู่ที่ลานบ้านของตระกูลจวินแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นหนานกงเย่ต่างก็คารวะ แล้วกลับไปยังที่ของตัวเอง ข้างหน้าพวกเขาคือสมุดบัญชีและลูกคิด พวกเขากำลังคำนวณสินสอดทองหมั้นในการสู่ขอจวินเซียวเซียวเข้าไปในวัง และแม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด แต่สิ่งที่ได้รับพระราชทานจากฝ่าบาทนั้นได้ถูกจัดเตรียมไว้แล้ว และเห็นได้ว่าตระกลูลจวินให้ความสำคัญกับการส่งบุตรสาวเข้าไปในวังครั้งนี้มากเพียงใด

ฉีเฟยอวิ๋นจำการแต่งงานของเจ้าของร่างเดิมได้ ไม่มีสินสอดทองหมั้นใด ๆ และหนานกงเย่ก็ไม่ได้ให้อะไรนางเลย

ช่างกระจอกเสียจริง!

มีคนนำเก้าอี้มาให้หนานกงเย่ และวางเตาอั้งโล่ไว้ข้างหน้า เขานั่งอยู่ด้านนอก

ฉีเฟยอวิ๋นไม่เห็นด้วย จึงเตือนว่า：“เมื่อคืนท่านอ๋องต้องลมเย็น พระวรกายยังคงอ่อนแออยู่ ควรเข้าไปด้านในดีกว่านะเพคะ”

หนานกงเย่เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น และลุกขึ้นยืน

จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปด้านใน ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามไป เช่นนี้แล้วจึงจะรู้สึกอบอุ่นขึ้น

คนอื่น ๆ ยังคงพูดคุยกันต่อไป และไม่นานก็มีคนถือสมุดบัญชีเข้ามา สิ่งที่ราชสำนักมอบให้ จะแบ่งไว้ที่ตระกูลจวินส่วนหนึ่ง และอีกส่วนหนึ่งจะถูกส่งไปให้เป็นสินเดิมของจวินเซียวเซียวในวัง

ฉีเฟยอวิ๋นฟังดูก็รู้ว่าครั้งนี้ฝ่าบาททรงพระราชทานรางวัลให้เกินหน้าเกินตาฮองเฮามาก

ประการแรกคือฮองเฮาจะไม่สบอารมณ์ในเวลาเช่นนี้ไม่ได้ นางจะต้องแสดงให้เห็นว่านางใจกว้าง ประการที่สองคือตอนที่ฮองเฮาทรงอภิเษกสมรสนั้น จักรพรรดิอวี้ตี้ยังควบคุมราชสำนักได้ไม่เต็มที่ จึงไม่ได้มีการจัดสรรให้เช่นนี้ ซึ่งต่างกับในเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นจักรพรรดิอวี้ตี้หรือว่าตระกูลจวินก็ไม่ใช่ช่วงเวลาในตอนนั้นแล้ว

ส่วนฮองเฮา จักรพรรดิอวี้ตี้จะต้องให้เกียรติฮองเฮาต่อหน้าผู้อื่นอย่างแน่นอน แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่ามันไม่สามารถปิดบังความจริงอันแสนวุ่นวายได้ และยิ่งไม่สามารถเพิ่มความรุ่งโรจน์ให้กับฮองเฮาได้เช่นกัน

สำหรับเหตุการณ์นี้ ไม่มีอะไรที่แย่ไปกว่าฮองเฮาและตระกูลเฉินแล้ว

เพียงเพราะว่าหนานกงเย่ถูกผู้อื่นลอบทำร้าย พระพันปีจึงคิดจะโค่นล้มตระกูลเฉิน

ผู้ที่มีสายตาเฉียบคม ใครบ้างที่ไม่รู้ถึงความร้ายกาจของพระพันปี

ในภายภาคหน้าเกรงว่าจะต้องมีวันที่เฉินอวิ๋นชูต้องร้องไห้

เมื่อฮองเฮาไม่เป็นที่โปรดปรานก็จะเป็นจุดเริ่มต้น

ใกล้เวลาเที่ยงแล้ว จวินฉูฉู่จึงเข้ามาเตรียมอาหารมื้อเที่ยง และราชครูจวินก็มาด้วยตัวเอง ทั้งสองพ่อลูกสาวทานอาหารด้วยกันกับพวกเขาสองสามีภรรยา

และในช่วงเวลานี้ จวินฉูฉู่ก็คิดในใจว่าหนานกงเย่จะชายตามามองนางบ้าง วันนี้นางสวมชุดสีเขียวมรกต ซึ่งเป็นสีที่หนานกงเย่ชอบ แต่เขาก็ไม่ได้ชายตามองนางเลยแม้แต่น้อย

หลังจากทานอาหารแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ลุกขึ้นออกไปข้างนอก นางรู้สึกว่าบรรยากาศด้านในอึดอัดมาก จึงอยากมาเดินสูดอากาศ

และไม่คิดว่าหนานกงเย่ก็จะออกมาเช่นกัน

“ท่านอ๋อง”

ฉีเฟยอวิ๋นถอนสายบัว

หนานกงเย่เดินไปข้างหน้า：“ทังเหอ เจ้าไปควบคุมดูแลการปิดผนึกของวันนี้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ไม่รู้ว่าทังเหอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ออกมาแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินหนานกงเย่ตามขึ้นไปบนรถม้า เขาเอนกายลงบนรถม้าอย่างสบายใจ แล้วเล่นไข่มุกราตรีที่อยู่ในมือของเขา ฉีเฟยอวิ๋นไม่อยากจะมองเลย เห็นแล้วก็เจ็บใจ

เพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกเจ็บใจ ฉีเฟยอวิ๋นจึงหรี่ตาลง และแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

จวินฉูฉู่กำหมัดและกัดริมฝีปากแน่น

นางยืนมองรถม้าของหนานกงเย่จากไปอยู่ที่หน้าจวนตระกูลจวิน เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของตัวเอง นางก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรง

ในตอนนี้แม้แต่ชายตามองนางก็เป็นเรื่องยากแล้วหรือ?

เป็นเพราะฉีเฟยอวิ๋นงั้นหรือ？

เมื่อรถม้ากลับมาถึงจวนอ๋องเย่ ฉีเฟยอวิ๋นก็ลงจากรถม้าและเตรียมจะกลับไปพักผ่อน แต่พอเดินไปข้างหน้า นางก็ถูกเรียกให้หยุด：“ไปล้างมือแล้วมาคัดลอกหนังสือ”

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมา：“วันนี้หม่อมฉันรู้สึกว่าร่างกายอ่อนแรง ค่อยคัดลอกได้หรือไม่เพคะ？”