บทที่ 70 ตกใจเหลือเกิน

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ได้ในทันทีว่าถูกหลอกเมื่อขึ้นมายังรถม้า คนสองคนบนรถม้ามีสีหน้าที่น่ากลัว คนที่อาวุโสเป็นหญิงแก่ชรา ดูราวอายุประมาณหกสิบหรือเจ็ดสิบได้แล้ว แต่ดวงตาของนางแหลมคม ดูแล้วไม่ค่อยจะจัดการได้เท่าไรนัก

และยังมีเด็กผู้ชายอายุประมาณสิบกว่าขวบอีกหนึ่งคน รูปร่างหน้าตาชั่วร้าย มองดูฉีเฟยอวิ๋นด้วยสายตาที่สกปรกหยาบคาย

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่คนชราและเด็กตรงหน้า ปากของนางกระตุก

อะไรกันนี่ อัปลักษณ์น่ารังเกียจยิ่งนัก

"เหอะ เหอะ!"

หญิงชราหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และเสียงหัวเราะก็ลดลงและมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างละเอียด "รูปร่างหน้าตาไม่เลวเลย แต่ต้องอายุยืนถึงจะถูก ไม่อย่างนั้นจะหาว่าดูถูกกันเกินไป"

หญิงชราลูบเด็กที่อยู่ข้างๆ นาง และชายหนุ่มก็หัวเราะเบาๆ "พวกเราไปจับนางไว้ก่อน แล้วให้ปู่ดื่มเลือด"

ฉีเฟยอวิ๋นชะงักไปชั่วครู่ ดื่มเลือด?

ดื่มเลือด?

ฉีเฟยอวิ๋นก็ตระหนักว่าคนเหล่านี้มาหาเลือดของเธอ

แต่เรื่องเลือดของเธอมีคนอื่นรู้ได้อย่างไรกัน?

หนานกงเย่?

อาอวี่?

เป็นไปไม่ได้ พวกเขาไม่มีทาง

ในหัวของฉีเฟยอวิ๋นมีภาพใบหน้าของหลายคนแวบเข้ามา แต่มีแค่วันนั้นภายในห้องมีเพียงเหล่าพ่อบ้านเท่านั้นที่เห็นว่าเธอได้ให้หนานกงเย่ใช้เลือดของเธอ

ฉีเฟยอวิ๋นไม่กล้าคิดเลยว่าพ่อบ้านและอาอวี่จะทำร้ายเธอ

ฉีเฟยอวิ๋นเตรียมเข็มเงินไว้จำนวนหนึ่ง และยืนอยู่ภายในรถม้าจ้องมองไปที่ฝ่ายตรงข้าม แม้ตัวของเธอจะมีวิชากังฟูอยู่ แต่ร่างกายของเจ้าของเดิมนั้นไม่ค่อยดีนัก

หญิงชราเริ่มขยับก่อนโดยการก้าวไปข้างหน้าก่อนหนึ่งก้าว ฉีเฟยอวิ๋นยังไม่ทันจะขยับชายหนุ่มก็พุ่งเข้ามาทางเธอ ฉีเฟยอวิ๋นหลบจึงทำให้รถม้าเสียหลักไปชั่วขณะ ในมือของหญิงชราถือของอย่างหนึ่งไว้ และโยนมันออกมา ฉีเฟยอวิ๋นต้องการที่จะหลบ แต่เธอกลับถูกชายหนุ่มคนนั้นล้มทับเสียก่อน

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกรังเกียจชายหนุ่มและหวาดกลัวอยู่พักหนึ่ง ชายหนุ่มยิ้มและจูบใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกโกรธและปล่อยคางคกจันทราบนร่างกายของเธอออกมา

คางคกมีพิษมาก ทันทีที่มันวิ่งออกมา เด็กชายหนุ่มก็สะดุ้งตกใจ ตัวหนึ่งอยู่บนใบหน้าของเขา เขารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา

ฉีเฟยอวิ๋นเตะเขาออกมา ชายหนุ่มกรีดร้องและตกลงไปจากรถม้าและกลิ้งไปมา เมื่อหญิงชราเห็นว่าหลานชายของนางกลายเป็นแบบนี้ นางรีบวิ่งไปหาหลานชาย คางคกจำนวนหนึ่งจึงกระโดดไปที่ร่างของหญิงชราทันที หญิงชรากรีดร้องด้วยความทรมาน ฉีเฟยอวิ๋นหันหลังและวิ่งออกไป รถม้าจึงหยุดลงและกลิ้งลงกับพื้น

ฉีเฟยอวิ๋นกลิ้งเข้าไปในส่วนลึกของป่าบริเวณใกล้เคียงในทันทีและซ่อนตัวอยู่ข้างในนั้น

อาอวี่จัดการคนเหล่านั้นจนพวกเขาถอยไปและได้รับบาดเจ็บ เมื่อหาฉีเฟยอวิ๋นเจอ ก็พบว่าเธอกำลังรอเขาอยู่

"พระชายา"

เมื่ออาอวี่มาเจอฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นยืนและเมื่อเห็นว่าอาอวี่ได้รับบาดเจ็บ เธอจึงทำการรักษาห้ามเลือดให้อาอวี่ หลังจากนั้นจึงตามอาอวี่กลับไปที่รถม้าของพวกเขา โดยฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าเธอถูกติดตามจึงไม่กล้าอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน จึงให้อาอวี่รีบพาเธอขึ้นรถม้ากลับไป

ทั้งสองไม่กล้าที่จะพักระหว่างทางกลับมาที่จวนท่านอ๋องเย่ และฉีเฟยอวิ๋นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากลงจากรถม้า

"อาอวี่ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ หลังจากพักผ่อนแล้ว พรุ่งนี้ค่อยนำเรื่องทั้งหมดนี้บอกกับท่านอ๋อง"

ในใจของฉีเฟยอวิ๋นนั้นรู้สึกคิดไม่ตก คนสองคนนั้นบอกว่าต้องการเลือดของเธอ เธอได้ยินมากับหูของเธอ เป็นใครกันนะที่เปิดเผยเรื่องเลือดของเธอออกไป หรือมีคนจงใจทำร้ายเธอ?

หากเมื่อทุกคนมาหาเธอเพื่อเลือด เธอก็จะโชคร้าย

เมื่อเธอกลับมาที่ห้อง ฉีเฟยอวิ๋นก็ทรุดตัวลงบนเตียงเพื่อหาวิธี เธอไม่เคยวิตกกังวลแบบนี้มาก่อน การรู้ความลับของเธอนั้นเทียบเท่ากับการปฏิบัติต่อเธอในฐานะเป้าหมายที่มีชีวิต ทุกคนต่างพากันมาหาเธอ จุดจบของเธอจะไม่ตาย แต่พวกเขาจะปฏิบัติต่อเธอเหมือนยาต่อชีวิต เพื่อที่เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ไปตลอดห้ามตายโดยเด็ดขาด

ฉีเฟยอวิ๋นจำวิดีโอรายงานที่เธอได้ดูก่อนหน้านี้ซึ่งคือหมีที่มีชีวิตใช้ความกล้า

น้ำดีของหมีดำมีคุณค่าทางยาและมีราคาแพงมาก ผู้คนเริ่มคิดหาวิธีกำจัดน้ำดีออกจากหมีดำ แต่ท้ายที่สุดแล้ว จำนวนหมีดำก็มีจำกัด หากน้ำดีทั้งหมดถูกฆ่าและนำออก น้ำดีทั้งหมด ก็จะมีน้อยลงเรื่อย ๆ ทำให้เกิดการสูญพันธุ์ของเผ่าพันธุ์

ส่งผลให้มนุษย์ขังหมีดำไว้ในกรง ผ่าท้อง สอดท่อเข้าไป และดูดน้ำดีออกทุกวัน ด้วยวิธีนี้ หมีดำจะผลิตน้ำดีทุกวันและน้ำดีก็จะมากขึ้น และอื่นๆ ซึ่งช่วยลดต้นทุนด้วย