ตอนที่ 694
บทที่ 694 เตรียมใจ
October 28, 2026
อวิ๋นจิ่นลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคงและมองไปที่แม่ทัพฉี：“ท่านแม่ทัพฉี เหตุใดท่านถึงทำเช่นนี้？เหตุใดถึงต้องการจะฆ่านายท่าน？”
แม่ทัพฉีดูไม่สบอารมณ์：“อวิ๋นอวิ๋นเป็นอย่างไรบ้าง？”
“แต่ก่อนแผลหายอย่างรวดเร็ว แต่คราวนี้ยังไม่หายและดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก นายท่านกลัวว่า……”
แม่ทัพมองไป：“คนล่ะ？”
“หายไปแล้วเจ้าค่ะ ถูกท่านอ๋องพาตัวไปแล้ว”
“ไร้สาระ บอกให้เขากลับมา เขาบาดเจ็บสาหัส จะไปได้อย่างไรกัน？”
“นายท่านกังวลว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับท่านอ๋อง จึงให้ท่านอ๋องดื่มเลือดของนาง ท่านอ๋องทรงไม่เป็นไรแล้ว เลือดของนายท่านสามารถช่วยชีวิตได้ ท่านแม่ทัพไม่รู้หรือ？” อวิ๋นจิ่นรู้ว่าแม่ทัพต้องรู้อย่างแน่นอน เพียงแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้และไม่พูดอะไร
แม่ทัพฉีมองไปที่อวิ๋นจิ่น：“อวิ๋นอวิ๋นเป็นเช่นนั้น เขายังจะดื่มเลือดของนางอีกหรือ：“
“ท่านแม่ทัพ นั่นเป็นสามีของนายท่าน และมีความสำคัญต่อนายท่านเช่นเดียวกับท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพเป็นคนชัดเจนมาโดยตลอด เหตุใดคราวนี้ถึงทำเรื่องเช่นนี้？”
“……” แม่ทัพฉีเงียบไม่พูดไม่จาและเหลือบมองยาที่อยู่ในมือของอวิ๋นจิ่น：“นั่นเป็นยาพิษหรือ？”
“นายท่านมอบให้ข้าก่อนที่จะหมดสติไป” อวิ๋นจิ่นกล่าว
แม่ทัพฉีหยิบและกินลงไป สายตาของเขาเย็นชา：“บอกให้พ่อบ้านดูแลจวนแม่ทัพให้ดี ข้าจะไปพักผ่อนแล้ว”
แม่ทัพฉีหันกลับเข้าไปข้างใน และอวิ๋นจิ่นก็เดินตามไป：“ท่านแม่ทัพ！”
“ออกไปเถอะ”
แม่ทัพฉีเข้าไปข้างในและ อวิ๋นจิ่นรั้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะจากไป
อ๋องตวนพาราชครูจวินไปตรวจสอบที่จวนเสนาบดีเฉิน และจวนเสนาบดีก็ถูกตรวจสอบเพื่อที่จะอายัดแล้ว อ๋องตวนไปที่จวนเสนาบดีอีกรอบ แต่ไม่พบเฉินอวิ๋นเจี๋ย ในเวลานี้เฉินอวิ๋นเอ๋อร์กำลังรอใครบางคนด้วยความร้อนใจ
เมื่อคนที่มาคืออ๋องตวน เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และรู้สึกว่าอ่องตวนรับมือได้ง่ายกว่า
หลังจากที่พบหน้ากัน เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็ร้องไห้ในทันที และจ้องมองไปที่อ๋องตวน
เดิมทีนางต้องการแต่งงานกับอ๋องเย่ แต่อ๋องเย่ไม่ต้องการให้นางเข้าไปอยู่ในจวน และพ่อแม่ของนางก็เข้าข้างพี่สาว นางจึงไม่มีทางที่จะได้เข้าไปในวัง
แล้วในตอนนี้จะยังมีใครได้อีก？
หากได้แต่งงานกับอ๋องตวนก็คงจะเป็นเรื่องดี
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป
นางเกลียดฉีเฟยอวิ๋น หากนางได้แต่งงานกับอ๋องตวน นางก็จะหาทางเพื่อฆ่าอวิ๋นหลัวฉวน และท้ายที่สุดนางก็จะได้เป็นภรรยาเอก
อวิ๋นหลัวฉวนไม่ได้มาด้วย？
เมื่ออ๋องตวนเดินเข้ามา เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็เดินไปคารวะ：“คารวะท่านอ๋องตวนเพคะ”
อ๋องตวนยืนเอามือไพล่หลัง แววตาของเขาเย็นชา：“เฉินอวิ๋นเจี๋ยล่ะ？”
“ท่านพี่ไม่อยู่เพคะ ไปที่ชายแดนแล้ว”
อ๋องตวนมองไปที่ราชครูจวิน ราชครูจวินพยักหน้า และอ๋องตวนก็เห็นด้วย
“เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ ข้าถามเจ้าหน่อย ท่านแม่ของเจ้ามีญาติพี่น้องที่ชื่อโจวอวิ่นถังหรือไม่？”
เฉินอวิ๋นเอ๋อร์นึกถึงเรื่องของตระกูลเฉินในปีนั้น นางลังเล แต่ก็กล่าวว่า：“โจวอวิ่นถังเป็นญาติของตระกูลหม่อมฉัน และเป็นน้องชายของท่านแม่ ไม่ทราบว่าท่านอ๋องตวนทรงตรัสถามเรื่องนี้ทำไมหรือเพคะ？”
“ในเมื่อเจ้ายอมรับแล้ว ข้าก็ขอตัวก่อน” หลังจากถามแล้ว อ๋องตวนถามก็ต้องการจะจากไป แต่เฉินอวิ๋นเอ๋อร์รีบขวางไว้ในทันที
“ท่านอ๋องตวน อวิ๋นเอ๋อร์มีเรื่องอยากจะพูดเพคะ เชิญท่านอ๋องเข้าไปพูดคุยกันในห้อง”
เฉินอวิ๋นเอ๋อร์กล่าวด้วยความเคารพ
ราชครูจวินกล่าวว่า：“กระหม่อมจะออกไปรอข้างนอกพ่ะย่ะค่ะ เชิญท่านอ๋องตวน”
อ๋องตวนหันกลับไปมอง เดิมทีอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาจึงกล่าวว่า：“ที่นี่ก็ไม่มีคนนอก เจ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ”
“แน่นอนว่าไม่สามารถพูดที่นี่ได้ ท่านอ๋องตวนได้โปรดไปพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวเพคะ” เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ยืนกรานที่จะเข้าไป และอ๋องตวนก็หมดความอดทน
“มีอะไรก็ว่ามา ข้าไม่สะดวกที่จะเข้าไป”
“ท่านอ๋องตวน มีบางอย่างที่ไม่สามารถให้ผู้อื่นอื่นได้ยินได้ เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับโจวอวิ่นถัง ญาติของหม่อมฉัน” เมื่อเฉินอวิ๋นเอ๋อร์กล่าวเช่นนี้ อ๋องตวนจึงยอมเข้าไป