บทที่ 696 การปกป้องและเข้าข้างในทางที่ผิดของฝ่าบาท

ฉีเฟยอวิ๋นกินอาหาร อ๋องตวนมองอย่างไรก็เฉื่อยชา อารมณ์สักนิดหนึ่งไม่มีเลย

อวิ๋นหลัวฉวนกินเพียงเล็กน้อย นางไม่กินแต่ลูกก็ต้องกินนะ

หนานกงเย่ยกจอกเหล้าดื่มเล็กน้อย นับว่ากินอาหารเล็กน้อยแล้ว ทั้งสี่คนนั่งอยู่อย่างนั้นไม่มีผู้ใดกล่าวพูด รอคนมายินดีที่จวนอ๋องตวนออกไป อ๋องตวนถึงได้ลุกแยกออกจากโต๊ะ

ภายในเรือนสงบเงียบลงทันที พ่อบ้านตกใจไม่น้อย

“เรียกคนมา ลากเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ออกไป เฆี่ยนตีด้วยไม้ตะบองห้าสิบที

อวิ๋นหลัวฉวนกล่าวว่า“นี่ท่านอ๋องทำอะไรเพคะ ท่านอ๋องจะเฆี่ยนตีเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ เช่นนั้นฝ่าบาท......”

“ภรรยาน้อยของข้า ยังพูดไม่เชื่อฟัง นางมาที่จวนอ๋องตวนไม่ใช่ว่ามาปรนนิบัติเป็นวัวเป็นม้าให้ข้าหรือ ในเมื่อเป็นวัวเป็นม้าแล้ว ก็คือบ่าว บ่าวถูกเฆี่ยนตีทำไมจะไม่ได้?”อ๋องตวนกล่าวอย่างเคร่งขรึมผงาด อวิ๋นหลัวฉวนมองอ๋องตวนจนไร้คำจะกล่าว

พ่อบ้านมิกล้าชักช้าอืดอาดยืดยาด รีบไปลากเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ออกมา เวลานี้เฉินอวิ๋นเอ๋อร์รออ๋องตวนไปหา แม้ว่านางจะใช้กลอุบายแผนการที่ต่ำตม แต่ภายในใจของนางรู้สึกมีความโชคดีอย่างคาดไม่ถึง คิดว่านี่ก็ไม่มีอะไร ไม่ช้าไม่นานอ๋องตวนก็จะสามารถมาเลื่อมใสในตัวนางได้

พ่อบ้านเข้ามาเฉินอวิ๋นเอ๋อร์อิงหมอนนั่งอยู่ สาวใช้ข้างกายแปลกใจกล่าวว่า“พวกเจ้าเป็นอะไรกัน เข้ามาได้อย่างไร?”

“เอาออกไป”พอพ่อบ้านโบกสะบัดมือ คนจำนวนหนึ่งจึงได้ลากเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ออกไปด้านนอก

สาวใช้จะออกตามไปด้วย จึงได้ถูกพ่อบ้านผลักจนล้ม พอนางลุกขึ้นจะตามเฉินอวิ๋นเอ๋อร์นั้นได้ถูกลากไปเสียแล้ว

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ยินยอม หยุดฉุดกระชากกล่าวว่า“พวกเจ้าทำอะไรกัน ข้าเป็นพระชายารองของท่านอ๋องตวน ใครบอกพวกเจ้าท ทำไมกล้าหาญนัก กล้าที่จะมาลากฉุดกระชากข้าได้ถึงเพียงนี้”

คนเหล่านี้ไม่พูดไม่จา ลากเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ออกไปแล้วโยนลงบนพื้น รอเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ลุกขึ้น สิ่งที่ติดอยู่บนศีรษะหล่นลง กลีบช่อมงกุฎดอกไม้ก็หล่นลงบนพื้น ผมเงาดำขลับกระจายลง คนทั้งคนตกอยู่ในที่นั่งลำบาก

ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่อีกด้านนึกถึงความหยิ่งผยองของเฉินอวิ๋นเอ๋อร์เวลานั้นขึ้นมาทันที หลังจากที่เธอเจอท่านอ๋องเย่ไม่นาน เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็เคยปรากฏ พวกเขาเจอกันในพระราชวัง นางออกมาปรากฏตัวพร้อมกับหนานกงเย่

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์เมื่ออดีตก็เป็นคนที่สูงส่ง แต่ทว่าวันนี้กลับกลายเป็นเยี่ยงนี้

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนมองไปทางอ๋องตวน จากนั้นกล่าวว่า“ท่านอ๋องตวน ท่านทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน?”

“วันนี้ข้าอารมณ์ไม่ดี ทหาร เฆี่ยนด้วยไม้ตะบองห้าสิบที”

“พวกเจ้า......”เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ถูกกดลงไป ไม้นานได้มีคนนำไม้ตะบองมาเฆี่ยนตีลงที่เฉินอวิ๋นเอ๋อร์หนึ่งยก ยกหนึ่งตีเสร็จ ก้นของเฉินอวิ๋นเอ๋อร์แตกลายเหมือนดอกไม้แล้ว

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์นอนร้องโอดครวญร่ำไห้อยู่บนพื้น นางไม่เคยได้รับความเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อนเลย

อ๋องตวนกล่าวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกว่า“เจ้าไม่ควรมาที่จวนอ๋องตวน แต่ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ก็ดี ตายในมือคนที่ไม่เกี่ยวข้อง ข้าก็ไม่สามารถขจัดความเกลียดชังได้ มิสู้กับตายในมือของข้า

ให้คนล่ามโซ่นางแล้วเอาไว้ในโรงม้าหลังเรือนตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โรงม้าเป็นที่อยู่ของนาง ช่วงค่ำคืนนางพักที่นั่น ช่วงกลางวันขัดส้วม หากผู้ใดกล้าขัดขวาง แจ้งให้ทราบ ว่าข้าไม่มีทางปล่อยไป

คนเรือนหลังที่ฟังอยู่ หากไม่ระวังเฉินอวิ๋นเอ๋อร์หนีไปได้ เช่นนั้นทุกคนจะถูกเฆี่ยนด้วยไม้ตะบองยี่สิบครั้ง”

พ่อบ้านรีบกล่าวว่า“พวกกระหม่อมจะดูอย่างเคร่งครัดพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์มองอ๋องตวน กล่าวขึ้นว่า“ท่านอ๋องตวน ท่านทำได้อย่างไร?”

อ๋องตวนกล่าวอย่างเย็นชาว่า“เจ้าไม่ควรมาตั้งแต่แรก เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนที่ง่ายต่อการกลั่นแกล้งจริงๆนะหรือ?”

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์หมอบอยู่บนพื้น ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเส้นเลือด อยากจะขอให้อ๋องตวนไว้ชีวิต พอมองเห็นฉีเฟยอวิ๋นกับหนานกงเย่เลยกลืนคำลงไป

ที่จริงฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้อยากจะสนใจเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ เธอมองอวิ๋นหลัวฉวน แล้วกล่าวว่า“ท่านมานี่หน่อย ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน”