บทที่ 705 ฝีมือดาบที่น่าทึ่ง

"ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน?" จงชินอ๋องหันไปมองคนที่กำลังตามมา อาอวี้รีบไปข้างหน้า

"นายท่านขอรับ อีกสองชั่วยามขอรับ" อาอวี้รับข่าวมา ฉีเฟยอวิ๋นพาหวาชิงไปที่เนินเขาสิบลี้เพียงลำพัง

"รีบเร่งฝีเท้า ต้องตามไปให้ทันภายนอกสองชั่วยาม ต้องจับฉีเฟยอวิ๋นให้ได้ก่อนที่ฟ้าสาง" จงชินอ๋องนำกำลังหน้ากากผีและสั่งให้มองไปอีกฝั่ง

อาอวี้รับปาก จากนั้นจึงทำการเร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็ว

คนอื่นต่างควบม้าไปข้างหน้าด้วยความเร็วในความมืด

หนานกงเย่ค้นหาในเมืองหลวงเท่าไรก็หาไม่พบ จึงสั่งให้คนไปเคาะประตูหาทุกหลังคาเรือนเพื่อสืบข่าวว่ามีใครพบเห็นฉีเฟยอวิ๋นและหวาชิงหรือไม่

ตระกูลหวาก็ตกใจไม่น้อย แม่ทัพหวามีสีหน้าเคร่งเครียด ลูกสาวเป็นเช่นนี้เขาก็ลำบากใจ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ได้การ ต้องก่อเรื่องขึ้นในไม่ช้า

"ท่านอ๋อง"

หนานกงเย่อยู่ที่หน้าจวนท่านอ๋องเย่และเตรียมที่จะออกเดินทาง อวิ๋นจิ่นอุ้มเจ้าจิ้งจอกหางสั้นออกมา

"ท่านอ๋องเพคะ เจ้าจิ้งจอกหางสั้น" อวิ๋นจิ่นมอบเจ้าจิ้งจอกหางสั้นให้กับท่านอ๋องเย่ หนานกงเย่รับไปและวางไว้ที่พื้น จากนั้นจึงเงยหน้ามองเจ้าอีกาที่เกาะอยู่ที่หลังคา

"ยังไม่รีบไปอีก!"

เจ้านกการีบกระพือปีกและบินออกไปค้นหา

ฉีเฟยอวิ๋นพาหวาชิงลงมาจากเขาและแทบหมดลมหายใจแล้ว เดิมทีหวาชิงคิดว่าทำให้ฉีเฟยอวิ๋นโกรธ แต่หลังจากนั้นนางก็พบว่าฉีเฟยอวิ๋นผิดปกติไป เธอเดินเร็วแต่ทั้งสองเท้ากลับไม่มีเรี่ยวแรง

เมื่อรู้ว่าร่างกายของฉีเฟยอวิ๋นไม่แข็งแรงนัก หวาชิงจึงยอมเดินตามโดยไม่พูดอะไร

ทั้งสองใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วยามก็ลงมาจากเขาได้สำเร็จ แต่ขณะนี้พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น

เมื่อทั้งสองมาถึงตีนเขา ฉีเฟยอวิ๋นก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

ทิศทางที่ลมพัดนั้นมีกลิ้่นบางอย่างที่แปลกไป และเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นกลิ่นหญ้าแห้งทั่วไป

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมองออกไปไม่ไกลนัก หวาชิงถามว่า "ทำไมหรือ ไม่สบายหรือ ขี่หลังข้าได้นะ"

หวาชิงเป็นห่วงฉีเฟยอวิ๋นจึงทำให้การระมัดระวังลดลง

ฉีเฟยอวิ๋นยกมือขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ให้หวาชิงหยุดพูด

หวาชิงรู้สึกแปลกและมองออกไปโดยไม่พูดอะไร

"หวาชิง ข้าเดินไม่ไหวแล้ว เจ้าหนีไปก่อน รีบเข้าเมืองหลวงไปหาท่านอ๋อง บอกเขาว่ามีคนมาแล้ว" ฉีเฟยอวิ๋นมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

"ใครมาหรือ?" หวาชิงซักไซ้

"ยังไม่รู้ อาจจะเป็นเพื่อนหรืออาจจะเป็นศัตรู เจ้าไปหาท่านอ๋องก่อนเถอะ ข้าจะอยู่ที่นี่เอง"

"ไม่ได้ เราต้องไปด้วยกัน" หวาชิงไม่ยอมไปไหน นางดึงฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นมองออกไปด้วยสีหน้าเย็นชา

"นี่มันเวลาไหนแล้ว เจ้ายังล้อเล่นอยู่เช่นนี้ เจ้าเป็นแม่ทัพ แม่ทัพไม่ได้ให้ความสำคัญกับสถานการณ์โดยรวมหรอกหรือ รอให้พวกเขามาถึง หากเป็นศัตรูละก็ คงไม่มีใครรอดออกไปแน่ พวกเราตายไปก็ไม่มีใครรู้"

"เจ้าอย่ามาพูดหลอกข้านะ" หวาชิงราวกับเห็นฉีเสี่ยวฮวน ยิ่งในตอนกลางคืนก็ยิ่งมั่นใจว่าฉีเฟยอวิ๋นก็คือฉีเสี่ยวฮวน

ฉีเฟยอวิ๋นชำเลืองออกไปไม่ไกลนัก "เจ้าหนีไปก่อน บอกให้คนของข้าไปหาท่านอ๋อง บอกให้เขามาหาข้า ข้าจะไม่เป็นอะไร"

"เจ้าไปสิ ข้าจะกันไว้เอง ไม่งั้นเราไปด้วยกัน"

"ไม่ได้ เจ้าไปก่อน ข้าเดินไม่ไหวแล้ว แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรข้าได้ ข้ามีพิษ หากเจ้าอยู่ที่นี่กลับยิ่งยุ่งยาก เจ้ารีบไปเถอะ"

"ข้า......"

"ชิงเอ๋อร์ เชื่อข้า!" จู่ๆ น้ำเสียงของฉีเฟยอวิ๋นก็เปลี่ยนไป ทำให้หวาชิงตกใจอยู่ครู่หนึ่ง

"เจ้ารอข้ากลับมานะ"

หวาชิงและฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้ขี่ม้าและไม่มีรถม้า พวกนางจึงทำได้เพียงเดินอย่างรวดเร็ว

เมื่อหันหลังหวาชิงก็รีบวิ่งออกไป

ฉีเฟยอวิ๋นถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าหวาชิงวิ่งออกไปแล้วเธอจึงหันไปมองอีกฝั่งหนึ่งไม่ไกลนัก ท้องฟ้ายังมืดอยู่และมองไม่ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉีเฟยอวิ๋นสัมผัสได้ว่ามีฝุ่นลอยขึ้น เหมือนกับคลื่นที่ซัดสาดไปทั่ว

ฉีเฟยอวิ๋นหมอบคลานลงกับพื้นและแนบหูของเธอกับพื้นเพื่อฟังเสียง ใกล้เข้ามามากแล้ว ต่อให้วิ่งหนีก็หนีไม่พ้น

เมื่อลุกขึ้นมาฉีเฟยอวิ๋นปัดเสื้อผ้าให้เป็นระเบียบ และหยิบเข็มเงินออกมาฝังเข็มไปที่ข้อมือ เพื่อบรรเทาอาการปวดที่แผลตรงข้อมือ จากนั้นจึงหยิบยาเม็ดออกมาและกินเข้าไป