บทที่ 704 ถูกหลอก

ตามหวาชิงไปยังเนินเขาสิบลี้จากนั้นหว่าชิงถามว่า: "เฉินอวิ๋นเอ๋อร์แต่งงานกับอ๋องตวนท่านรู้หรือไม่?"

“รู้” ฉีเฟยอวิ๋นถูกถามอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย จู่ๆถามเรื่องเหล่านี้ไปทำไม

“เฉินอวิ๋นเอ๋อร์แต่งเข้าจวนอ๋องตวนแล้ว ท่านว่าข้าแต่งเข้าจวนอ๋องเย่ได้หรือไม่?” หวาชิงถามจากนั้นฉีเฟยอวิ๋นหยุดลง ในสมองคิดถึงเรื่องราวของหวาชิงอยู่กับหนานกงเย่

“แม่ทัพน้อย……”

“ท่านเรียกข้าว่าอะไรนะ?” หวาชิงหยุดมองฉีเฟยอวิ๋นจากนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงเปลี่ยนคำเรียกทันที

"ชิงเอ๋อร์"

ความรู้สึกที่ถูกคุกคามนั้นไม่ค่อยดี ฉีเฟยอวิ๋นนั้นรู้สึกว่าอึดอัดไปทั้วทั้งร่าง

หวาชิงมือไขว้หลังอย่างจริงจัง: “หากข้ากลายเป็นพระชายารองเย่ก็จะสามารถเจอท่านทุกวันและตามธรรมเนียมข้าต้องน้อมทักทายท่านทุกวัน แน่นอนว่าในเมืองต้าเหลียงเราก็มีภรรยาสองคนที่อยู่กับสามีด้วยกันและสามารถอยู่บนเตียงเดียวกัน

เมืองต้าเหลียงนั้นขณะที่อดีตจักรพรรดิทรงมีพระชนม์ชีพอยู่เคยมีเรื่องพี่น้องอยู่บนเตียงเดียวกัน ข้าเชื่อว่าท่านนั้นรู้ แม้ว่าท่านจะไม่รู้หนานกงเย่นั้นรู้สินะ? "

“เช่นนั้นหรือ?” ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้เรื่องเหล่านี้จริงๆ แต่หลังจากคิดอย่างละเอียดแล้วในใจของฉีเฟยอวิ๋นก็สับสนวุ่นวาย เป็นเวลาเนิ่นนานจึงได้ยิ้มอย่างจนปัญญาแล้วหันกลับมาเดินไปทางเนินเขาสิบลี้

ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดแต่กลับสงบลงแล้ว

หวาชิงตามฉีเฟยอวิ๋นแล้วถามว่า: "ความสัมพันธ์เรื่องสามีภรรยาในห้องนอนของท่านยังดีอยู่หรือไม่?"

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบไปยังหวาชิงด้วยท่าทีเศร้าสร้อย: "ชิงเอ๋อร์ ท่านรู้ไหมว่าสามีภรรยาทำสิ่งใดบนเตียงเดียวกัน? ไม่ใช่แค่จับมือ ท่านดูข้า ท่านมองดูข้ายักคิ้วหลิ่วตากันไปมาเช่นนั้นท่านรู้หรือไม่?”

“ก็ต้องรู้อยู่แล้ว ทำไมหรือ?” หวาชิงทำหน้าราวกับไม่มีสิ่งใด

“หากท่านต้องการแต่งงานกับท่านอ๋องก็แล้วแต่ท่านเถอะ”

ฉีเฟยอวิ๋นเดินต่อไป หวาชิงพูดถึงเรื่องนี้อยู่ตลอดทางซึ่งฉีเฟยอวิ๋นนั้นไม่ได้สนใจ แต่หวาชิงกลับมีใจยิ่งนักและรื่นเริงบันเทิงเองอย่างพึงพอใจ

ถึงยังเนินเขาของเนินเขาสิบลี้หูของฉีเฟยอวิ๋นถึงได้เงียบสบาย หวาชิงก็ขึงขังขึ้นมา

“ท่านมา ข้าจะแบกท่าน!” หวาชิงเดินไปยังด้านหน้าของฉีเฟยอวิ๋นเตรียมพร้อมที่จะแบกฉีเฟยอวิ๋นขึ้นเขา ฉีเฟยอวิ๋นมองหวาชิงราวกับมองสัตว์ประหลาดเช่นนั้น

หวาชิงทนรอไม่ไหว: “ขึ้นมา ข้าจะแบกท่านขึ้นไป ท่านอ่อนแอเช่นนี้ขึ้นไปไม่ได้หรอก”

“ไม่จำเป็น ไม่ใช่ว่าข้าจะขึ้นไปไม่ได้ ท่านดูแคลนข้าเกินไปแล้ว ข้าขึ้นไปได้”

ฉีเฟยอวิ๋นเดินอ้อมออกแล้วเดินขึ้นด้านบน หวาชิงตามไป: "หากท่านเดินไม่ไหวก็บอกข้า ข้าแบกท่าน"

ฉีเฟยอวิ๋นนั้นไม่ได้สนใจหวาชิงแต่กลับเป็นกังวลว่าหวาชิงจะหลอกนางมา

ทั้งสองเดินขึ้นไปโดยที่ฉีเฟยอวิ๋นเดินอย่างกระฉับกระเฉงหวาชิงรู้สึกงุนงง: "ท่านเติบโตขึ้นมาในเมืองหลวง เหตุใดท่านถึงเดินขึ้นเขาได้ราวกับโบยบิน?"

“ข้าไม่มีสิ่งใดทำก็ชื่นชอบออกมาปีนเขาดังนั้นจึงไม่ใช่ปัญหา ตอนนี้ร่างกายของข้าไม่ค่อยดี หากเป็นเมื่อก่อนจะเดินได้เร็วกว่าเจ้า”

"ช่างโม้!"

ใบหน้าหวาชิงแดงขึ้น พอยิ้มขึ้นมานั้นราวกับเด็กคนหนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นเลิกคิ้วมองไปแล้วชาไปทั่วร่าง

ทั้งสองเดินไม่ช้า ฉีเฟยอวิ๋นนั้นไม่นานนักก็เดินไม่ไหวแล้ว พอเดินไปถึงครึ่งทางฉีเฟยอวิ๋นก็พิงต้นไม้ใหญ่พักผ่อน

หวาชิงยังคงผ่อนคลายนัก: "ข้าแบกท่าน?"

“ไม่ต้อง ข้าขึ้นไปได้ ท่านแน่ใจหรือว่าด้านบนมีคนอาศัยอยู่ ครั้งที่แล้วขณะที่ข้ามาข้าเดินมาถึงตรงนี้แล้วก็ลงไปแล้ว” ฉีเฟยอวิ๋นหายใจเหนื่อยหอบจึงได้นั่งลง

หวาชิงเหลือบมองไปยังแต่ละทิศทาง: “ใกล้จะถึงแล้ว หากท่านเหนื่อยพวกเราพักกันครู่หนึ่ง”

“พักครู่หนึ่งเถอะ ท่านอย่าได้เดินไปเรื่อยเปื่อย ที่นี่มีแมงป่องและตะขาบอยู่ ท่านอย่าให้ถูกกัดนะ”

"ข้าไม่กลัว!"

“……”ฉีเฟยอวิ๋นมองหวาชิงราวกับมองท่าทางอันซื่อบื้อ

หวาชิงจึงได้นั่งลงและพิงอยู่ข้างๆฉีเฟยอวิ๋น ศีรษะเอนลงมาพิงบนไหล่ของฉีเฟยอวิ๋นด้วยท่าทางอันมีความสุข

ฉีเฟยอวิ๋นเหนื่อยมากจริงๆจึงพิงต้นไม้อยู่ครู่หนึ่ง

หวาชิงก็หลับไปแล้ว ไม่เคยหลับสบายเช่นนี้มาก่อน

ฉีเฟยอวิ๋นตื่นขึ้นหวาชิงก็ไม่อยู่แล้วและท้องฟ้ามืดเล็กน้อย ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นแล้วตามหาหวาชิงไปทั่วทุกทิศ ในเวลานี้ต้นหญ้าและต้นไม้ฟื้นตัว วัชพืชบนพื้นดินเริ่มงอก ฝนตกกระหน่ำรอบหนึ่งทำให้เกิดหลายสิ่งหลายอย่างขึ้นมามากมาย ยิ่งเป็นบนเขาอันมีแสงแดดเพียงพอ

หญ้าและต้นไม้เติบโตจนถึงครึ่งหนึ่งของความสูงของคน ท้องฟ้าค่ำมืดฉีเฟยอวิ๋นมองสิ่งใดไม่เห็นเลย

“หวาชิง หวาชิง……”