บทที่ 707 ช่วยเหลือต้าเหลียง

แม่ทัพฉีนั่งอยู่สักพัก ฉีเฟยอวิ๋นปวดข้อมือจนตื่นขึ้นมา

เมื่อเห็นแม่ทัพฉี ฉีเฟยอวิ๋นก็ลุกขึ้นจากเตียง

“ท่านพ่อ”

แม่ทัพฉีกล่าวว่า：“นอนลงเถิด เจ้าไม่สบายใจอยู่ ลุกขึ้นมาทำไม？”

ฉีเฟยอวิ๋นจึงพิง：“ก็ไม่ใช่มาไม่สบายมากนัก ท่านพ่อต้องเป็นห่วงแล้ว？”

แม่ทัพฉีมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ครู่สักครู่：“ตอนนี้เจ้าพูดคุยกับอวิ๋นอวิ๋นได้หรือไม่？”

“อืม”

“เจ้าบอกนางว่าหากนางยินยอม ข้าจะบอกเรื่องนางกับแม่ของนาง หลังจากที่เจ้าไม่เป็นไรแล้ว ค่อยไปหาก็ได้”

“ท่านพ่อ ข้าไม่เป็นไร” ฉีเฟยอวิ๋นยังคงซาบซึ้งใจ

คนหนึ่งเป็นลูกแท้ ๆ อีกคนไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ และเป็นเพราะไม่มีความเกี่ยวข้องกัน แต่ท่านพ่อของนางก็ยังคงห่วงใยนาง

แม่ทัพฉียืนขึ้น：“ตอนนี้เจ้าเป็นเช่นนี้ เกรงว่าไม่ทันจะได้ไปหา เจ้าก็จะไม่ชีวิตอยู่แล้ว”

หลังจากที่พูดจบ แม่ทัพฉีก็เดินออกไป ฉีเฟยอวิ๋นเฝ้ามองประตูปิดลง ก่อนที่จะเอนกายพิงบนหัวเตียงอย่างอ่อนแรง นางยกมือขึ้นและมองดูแผลที่เน่าเปื่อยอยู่ครู่หนึ่ง นางนึกถึงสิ่งที่หมอเทวดากล่าว ฉีเฟยอวิ๋นไปหาสิ่งที่ติดไฟง่ายมาแล้วจุดไฟ จากนั้นก็เอาข้อมือไปผิงไฟ

เมื่อหนานกงเย่เดินเข้าประตูไป ฉีเฟยอวิ๋นก็กำลังผิงไฟอยู่ หนานกงเย่เดินไปข้างหน้าหน้าฉีเฟยอวิ๋นและเฝ้ามองนาง แต่เขาไม่แปลกใจ เขาไม่สามารถแปลกใจกับอะไรได้อีกแล้ว เพียงแต่เขารู้สึกสงสาร

“เจ็บหรือไม่？” หนานกงเย่ถาม ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว

“ไม่เจ็บเพคะ ทำเช่นนี้แล้วรู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากไปหาไป๋ซู่ซู่ พระองค์หาพบแล้วหรือไม่เพคะ？หม่อมฉันยังมีวิธี”

“เจ้าล่ะ？เจ้าต้องการจะทำอะไร？” เมื่อหนานกงเย่พูดถึงเจ้าของร่างเดิม สีหน้าของเขาก็ูดูแย่มาก และเกลียดจนอยากจะฆ่าเจ้าของร่างเดิม

“นางพักผ่อนแล้ว ร่างกายของหม่อมฉันยังไม่ดีขึ้น แต่อีกสักพักก็คงจะดีขึ้นเพคะ”

“ข้ารอไม่ไหวแล้ว ถามนางว่าเมื่อไหร่จะออกมา ข้าต้องการจะคุยกับนาง”

ฉีเฟยอวิ๋นอดหัวเราะไม่ได้ที่จะยิ้ม นางเป่าเทียนไข และเอาผงยาที่ทำขึ้นมาใหม่ขึ้นมา ฉีเฟยอวิ๋นสังเกตผงยาอย่างละเอียดถี่ถ้วน และเริ่มขบคิดในสิ่งที่หมอเทวดากล่าว หากเป็นเพราะร่างกายมีพิษร้ายแรงแล้วไม่ค่อยดีนัก แล้วหากใช้พิษถอนพิษล่ะ？

ในปิ่นปักผมของฉีเฟยอวิ๋นมีพิษและน่าจะส่งกระทบกับที่อยู่พิษในร่างกาย การถอนพิษไม่ใช่ปัญหา แต่จำเป็นต้องถอนพิษที่ข้อมือออกและปิดผนึกพิษ

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้น นางตรงไปที่ห้องยาและเริ่มเตรียมการ

“ท่านอ๋อง พระองค์ช่วยหม่อมฉันหน่อยเพคะ หม่อมฉันต้องการจะทำยาถอนพิษ”

ฉีเฟยอวิ๋นออกคำสั่งและหนานกงเย่ก็ช่วย ทั้งสองยุ่งอยู่นานกว่าสองชั่ยาม ก่อนที่จะทำยาออกมาได้ ฉีเฟยอวิ๋นนำยาไปทาลงบนผิวหนัง ในตอนแรกแขนชา แล้วเปลี่ยนเป็นสีดำ จากนั้นก็ค่อย ๆ กระจายออกไป

หลังจากพันแผลเสร็จแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ไปที่เตียง นางนั่งลงและเรียกหมอโจวมาฉีดยาให้นาง

หลังจากที่หมอโจวกลับไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็พักผ่อน

หลังจากใช้เวลาหนึ่งคืน เมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ฉีเฟยอวิ๋นก็เปิดแผลดู แม้ว่าจะไม่ดีขึ้นมากนัก แต่ก็ได้ผล

“ท่านอ๋อง ดูสิเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นยื่นข้อมือให้หนานกงเย่ หนานกงเย่ตกตะลึงไปชั่วขณะ

“อวิ๋นอวิ๋นเก่งจริง ๆ ” หนานกงเย่ดีใจและมีความสุขทั้งวัน

ผู้คนในจวนดูหวาดกลัวและไม่รู้ว่าท่านอ๋องเป็นอะไรไป เมื่อวานตอนที่กลับมาสีหน้าของเขาดูเคร่งขรึม พ่อบ้านถามถึงอาการป่วยของพระชายา เขาก็ทำหน้าตาบึ้งตึง แต่วันนี้ตอนเช้ากลับเปลี่ยนไป

หลังทานอาหารแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ดูบาดแผลอีกครั้ง มันดีขึ้นและเริ่มตกสะเก็ด

หมอเทวดาเป็นห่วงฉีเฟยอวิ๋น และติดตามอย่างใกล้ชิด