บทที่ 706 แม่ทัพฉีไม่มีความสุข

“เหตุใดเจ้าจึงไม่ออกไป” ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มกังวลเมื่อเห็นหวาชิง

“ท่านไม่ไป ข้าจะไปได้อย่างไร” หวาชิงประคองฉีเฟยอวิ๋นให้ลุกขึ้น

ทั้งสองมองหน้ากัน หวาชิงหันไปมองจงชินอ๋อง “นางแพ้แล้ว ปล่อยเราไปเถอะ”

“หวาชิง?” จงชินอ๋องเดินตรงมา

“ท่านคือหนานกงเซวียนเหอหรือ” หวาชิงจำหนานกงเซวียนเหอได้

เมื่อก่อนหนานกงเย่กับนางเคยไปมาหาสู่กัน ซึ่งนั่นเป็นตอนที่หวาชิงยังเด็ก

หนานกงเซวียนเหอกล่าวว่า “หวาชิง เจ้าโตแล้วช่างงดงามเสียจริง!"

“ปล่อยเรานะ ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าท่าน”

หวาชิงชี้ดาบไปที่หนานกงเซวียนเหอ คนของหนานกงเซวียนเหอมารายล้อมตัวเอาไว้ หวาชิงเหลือบมองคนเหล่านั้นก่อนจะหันไปมองหนานกงเซวียนเหอ

“หวาชิง พวกท่านไปจากที่นี่ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ท่าน ก็นาง ท่านเลือกเอง”

“ข้าจะอยู่” หวาชิงมั่นคงแน่วแน่

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบยาลูกกลอนจำนวนหนึ่งใส่ลงไปปากเพื่อหยุดเลือด จากนั้นจึงยืนอย่างมั่นคงมองหนานกงเซวียนเหอ “ความแค้นระหว่างข้ากับท่านไม่เกี่ยวอะไรกับหวาชิง ปล่อยนางไปเสีย”

“ฉีเฟยอวิ๋น ข้ารู้ว่าท่านใช้ยาพิษได้ แต่ในที่แห่งนี้ใช้ยาพิษไปก็ไร้ประโยชน์” เมื่อหนานกงเซวียนเหอก้าวเข้ามาหาพวกนาง หวาชิงจึงคิดจะเข้าไปหาหนานกงเซวียนเหอ แต่ฉีเฟยอวิ๋นดึงหวาชิงมาไว้ที่ด้านหลังและผลักหวาชิงออกไป

“ท่านไปก่อน บนตัวของท่านมีพิษ ไม่ว่าใครก็เข้าใกล้ไม่ได้”

หวาชิงไม่ได้ไปไหน ทว่ามีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้นางและล้มลงทันทีที่สัมผัสตัวนางเข้า

หนานกงเซวียนเหอกล่าวว่า “หยิบคันธนูกับลูก”

อาอวี้รีบไปนำคันธนูและลูกธนูมาทันที ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างโมโหว่า “หนานกงเซวียนเหอ ถ้าท่านกล้าทำร้ายหวาชิง ข้าจะบอกให้ฉวนเอ๋อร์เกลียดท่านไปตลอดชีวิต”

หนานกงเซวียนเหอหยุดชะงัก เนิ่นนานกว่าจะเอ่ยว่า “แล้วยังไง เกลียดกันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย”

อาอวี้ง้างสายธนู ฉีเฟยอวิ๋นรีบหันไปหาหวาชิงทันที หวาชิงมองลูกธนูที่ยิงออกมาแล้วตะโกนว่า “อย่าเข้ามา รีบหลบไป!"

ฉีเฟยอวิ๋นกลัวว่าจะไม่ทันจึงกระโดดเข้าไป โถมตัวเข้าหาหวาชิงจนล้มลงไปกองอยู่บนพื้น

หลังจากยิงมาหนึ่งดอก อาอวี้ก็เตรียมจะยิงดอกที่สอง

“กา!"

ยังไม่ทันจะยิงธนูดอกที่สอง ใครบางคนก็เข้ามาหยุดไว้

ใครคนหนึ่งกระโจนเข้ามาจากอีกทางและหมุนตัวลงไปอยู่บนพื้น

หนานกงเย่หันกลับไปมองฉีเฟยอวิ๋นและหวาชิง ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มและกล่าวว่า “ท่านอ๋อง”

“ท่านยังจะมีหน้ามาเรียกท่านอ๋องอีก!” หนานกงเย่กัดฟันกรอด ยิ่งรู้สึกเกลียดและเจ็บปวดใจยิ่งกว่าเดิม!

หนานกงเย่หันกลับไปมองหนานกงเซวียนเหอ “ไม่คิดว่าท่านจะกล้ามา”

หนานกงเซวียนเหอยิ้ม “เป็นอย่างไร มาแล้วจะทำอะไรข้าได้”

“เจ้าจะทำอะไรข้าก็ได้ จะทำอะไรกับเมืองต้าเหลียงก็ได้ แต่สิ่งเดียวที่เจ้าไม่ควรยุ่งคือการแตะต้องผู้หญิงของข้า” หนานกงเย่ลดเสียงต่ำ ผู้คนที่อยู่รอบๆ เริ่มล้มตาย หนานกงเซวียนเหอเหลือบมองนิดหนึ่งและพบว่าทุกคนต่างถูกยิงตายด้วยลูกธนู

คนกลุ่มหนึ่งเข้ามารุมล้อมอย่างรวดเร็ว ปลายดาบทั้งหมดหันหน้าเข้าไปหาเขาและอาอวี้

อาอวี้ยืนบังหนานกงเซวียนเหอไว้ “หนีไปก่อน นายท่าน”

หนานกงเซวียนเหอมองไปรอบๆ “เจ้าขึ้นไป”

อาอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางเตรียมจะขึ้นม้าแต่กลับหัวคะมำลงมา

หนานกงเซวียนเหอกระโดดขึ้นหลังม้า เขากระทุ้งเท้าที่ท้องม้าและหักหัวม้าควบหนีไป

หนานกงเย่ฉวยลูกธนูที่อยู่ใกล้มือขึ้นมา และตอนนี้ลูกธนูที่จะใช้ฆ่าฉีเฟยอวิ๋นเมื่อครู่นี้ก็อยู่ในมือของหนานกงเย่ ซึ่งเข้าจะใช้ธนูลูกนี้ฆ่าหนานกงเซวียนเหอ

หนานกงเซวียนเหอตกลงมาจากหลังมาและมีคนถลันขึ้นมาทันที เมื่ออยู่ตรงหน้าแล้วจึงถอดหน้ากากออก

อาอวี่มองหนานกงเย่ หนานกงเย่ส่งเสียงฮึในลำคออย่างเยือกเย็น “ไม่ช้าก็เร็วข้าจะต้องจับเขาให้ได้”

บนภูเขา ชายสวมหน้ากากหันมาพาเขาออกไป

“นายท่าน เราจะทำอย่างไรกับอาอวี้”

“ถ้านางมีชีวิตรอดมาได้ นางจะกลับมาหาเราเอง”